Lavon Volski raspavioŭ, čamu Hanna Volskaja nie pajšła na chimijaterapiju
U prahramie «Tok» Lavon Volski raspavioŭ, što Hanna nie daviarała aficyjnaj miedycynie.
Hanna Volskaja.
— Chaču spytać u vas pra Hannu. Dva hady tamu pamierła Hanna Volskaja…
— Užo amal try.
— Nie tolki vaša žonka, ale i znakavy čałaviek dla biełaruskaj kultury. U jaje była ankałohija, strašnaja chvaroba, ad jakoj pamiraje, na žal, usio bolš i bolš ludziej. Jaje blizkija siabry kazali, što jana pryniała rašeńnie nie lačycca, tak by mović, tradycyjnymi mietadami, chimijaterapijaj. Vy sprabavali niejkim čynam na jaje paŭpłyvać i źmianić hetaje rašeńnie?
— Pa-pieršaje, nie było dyjahnazu aficyjnaha, pakolki jana nie źviartałasia da aficyjnaj miedycyny. Byli niejkija takija zdahadki, što, chutčej za ŭsio, heta «heta». Jana źviartałasia ŭ centr nietradycyjnaj miedycyny, jaje tam aryjentavali pa-roznamu. Taksama kazali, što naŭrad ci heta ankałohija. Jana, nakolki ja razumieju, padazravała, što ŭsio heta vielmi surjozna, ale ličyła za lepšaje hetym nie vielmi pierajmacca. Lačyłasia tymi nietradycyjnymi mietadami. Biezumoŭna, ja čas ad času kazaŭ, što moža być usio ž taki «treba». Ale jana była absalutna… Treba prosta viedać, što jana metanakiravana pravodziła hetuju palityku ŭsio žyćcio. Što aficyjnaja miedycyna moža być pryciahnutaja tolki ŭ vypadku, kali ŭ ciabie, naprykład, pierałom. Ci anhina pierachodzić u stadyju abscesu, ci jak heta nazyvajecca?
— Zapaleńnie?
— Nu kali treba ŭžo skalpielem rezać, byŭ taki vypadak. A kali voś takija rečy, to lepiej nie źviartacca. Šmat vielmi litaratury jość pra tradycyjnuju miedycynu, asabliva jakaja zajmajecca ankałohijaj. U nas tolki dziaržaŭnaja miedycyna zajmajecca ankałohijaj, niama nijakich alternatyŭ, jak u Šviejcaryi tam, u Italii dzie-niebudź. U Italii i toje mała.
— U Izraili.
— U Izraili i svaja narmalnaja.
Tamu da hetaha rezka admoŭnaje staŭleńnie. I ŭpłyvać pa-surjoznamu — heta vyklučana. Bo heta prosta «mašyna śmierci», usio adno i toje ž. Heta chimijaterapija, jakaja zabivaje i zdarovaje, zabivaje imunitet. U arhaniźmie nie zastajecca ni na što siłaŭ, i vynik adnolkavy zaŭsiody. Ty zastaješsia ŭžo nie čałaviekam, a niejkaj harodninaj.
— Vy taksama tradycyjnuju miedycynu nie prymajecie?
— Častkova tak. Nie toje, kab užo zusim tak, jak Hanna, ale častkova nie prymaju.
— Jana bolš praktyčny čałaviek była?
— Nu tak. Ale kali pahladzieć, to pa vialikim rachunku «taki praktyčny»…
Nu napačatku asabliva, kab nakiravać mianie. Bo ja byŭ nastolki niepraktyčny, što ličyŭ, što nie treba hrošy brać za kancert. Navošta? I tak ža kłasna! Ty hraješ, heta tvaja sprava, ludziam padabajecca.
— Da jakoha hoda vy tak ličyli?
— Oj, doŭha ja tak ličyŭ. Joj daviałosia šmat vielmi namahańniaŭ prykłaści, kab pierałamać majo staŭleńnie da hetaha. Kali my pačynali rabić «Viečar-2000», ja kazaŭ pradziusaru: «Aj, mnie možna nie płacić». Na što jana kazała (my razam siadzieli na sustrečy): «Što ty takoje havoryš?» A ja: «Aj, i tak narmalna, kłasna. Zrobim prajekt. [I potym] …Tady płacicie, uhavaryli».