Pamiatajecie prapaviednika Siarhieja Łukanina? Jon pierajechaŭ u ZŠA, žyvie ŭ mašynie i pracuje na budoŭli
Siarhieja Łukanina mnohija viedajuć u Minsku, prynamsi vizualna. Kaliści jon pracavaŭ advakatam, mieŭ svaju jurydyčnuju kantoru, dobra zarablaŭ (4—5 tysiač dalaraŭ na miesiac). Sam Siarhiej niekali pryznavaŭsia, što nie vytrymaŭ vyprabavańnia hrašyma, pačaŭ «bahiemny» ład žyćcia.
Hrošy spuskaŭ na žančyn i restarany. U vyniku Łukanin navat pradaŭ kvateru, ale doŭhi čas praciahvaŭ ličyć, što ŭsio ŭ paradku. Ad dalejšaha padzieńnia jaho ŭratavała viera ŭ Boha. Jon pryjšoŭ u carkvu «Novaje žyćcio» (tuju samuju, jakaja šmat hadoŭ zmahałasia z haradskimi ŭładami za svajo pamiaškańnie), staŭ jurystam carkvy, baraniŭ viernikaŭ u sudach.
A jašče Łukanin vychodziŭ na vulicy Minska dziela propaviedziaŭ, za heta jaho zatrymlivali, składali pratakoły, ale jon praciahvaŭ kazać słova Božaje ŭhołas. Apošni hod Siarhiej źnik z navinaŭ. Akazałasia, što jon pierajechaŭ na žycharstva ŭ štat Paŭdniovaja Karalina. Jak tak atrymałasia, raskazaŭ sam prapaviednik.
«Ja nikoli nie płanavaŭ źjazdžać ź Biełarusi. Usie maje dumki byli źviazanyja z hetaj krainaj, ja budavaŭ dom», — kaža Siarhiej.
Svoj apovied jon vyrašaje pačać z padziejaŭ 2010 hoda. Sprava ŭ tym, što ŭ toj hod kiraŭnik chryścijanskaj demakratyi
Pavieł Sieviaryniec źviarnuŭsia da Siarhieja Łukanina z prapanovaj stać kandydatam u prezidenty ad BCHD, bo juryst «Novaha žyćcia» całkam adpaviadaŭ tym charaktarystykam, jakija chadeki chacieli bačyć u svaim kandydacie.
Siarhiej Łukanin ź dziećmi na Dni Voli — 2018.
«Ja ź vialikaj pavahaj pastaviŭsia da hetaj prapanovy, ale ŭziaŭ čas na rozdum. U vyniku ja byŭ vymušany admovicca. Ja nie moh pajści na toje, kab praz moj udzieł u vybarach paciarpieła carkva. Usio ž majo pryzvańnie ŭ inšym», — raskazvaje spadar Łukanin.
Tym nie mienš, zastacca ŭbaku ad padziej 2010 hoda juryst Łukanin nie zmoh. «Pavieł Sieviaryniec, Vital Rymašeŭski — heta maje dobryja siabry, choć ja nikoli i nie byŭ siabram BCHD. Kaniečnie, ja pajšoŭ na Płošču. Pierad hetym ja napisaŭ post u fejsbuku, čamu liču nieabchodnym tam być, bo ja adčuvaju ŭsiu niespraviadlivaść uładaŭ, ich cisk na našu carkvu».
U noč 19 śniežnia Siarhiej Łukanin nie byŭ zatrymany na Płoščy. Adnak praź piać dzion, napiaredadni Rastva, da jaho dadomu prajšli supracoŭniki KDB. «Byŭ vobšuk, kali mianie vyvodzili, to skazali ciažarnaj žoncy, što nastupny raz sustrenieciesia z mužam, moža, hadoŭ praź piać. Kali ja ŭžo ŭ mašynie spytaŭ, navošta tak žartavać, to supracoŭnik adkazaŭ, što heta nie žart, a jon naadvarot skazaŭ miakka, bo možam ubačycca i praz 15 hadoŭ, bo mianie abvinavačvajuć u teraryźmie. Ja pryniaŭ hetuju navinu biez hnievu i razdražnieńnia. Ja — Božy słuha, kali jon ličyć patrebnym, to ja praviadu hety čas u turmie. Mianie pryvieźli va ŭpraŭleńnie KDB. Śledčamu pry sustrečy ja skazaŭ: «Vielmi pryjemna». «Što ž pryjemnaha», — spytaŭ jon. «Pryjemna, što jašče adzin čałaviek pačuje pra Boha».
Siarhiej Łukanin raskazvaje, što ŭsie pytańni byli tolki pra carkvu. «Ja i pačaŭ rasskazvać pra pjanic, jakija stanoviacca biznesmienami, pra mužoŭ, jakija zdradžvali, ale potym raskajvalisia i zachoŭvali siemji, pra vylečanyja chvaroby. Potym jon mnie kaža: «Ja viedaju, što vy byli na Płoščy». Jon pakazvaŭ mnie videazapis tych padziej.
Sprava ŭ tym, što ŭ adzin momant u ludziej na Płoščy stali źjaŭlacca adniekul pałki ŭ rukach. Adna takaja apynułasia i ŭ mianie ŭ rukach. Ja vykinuŭ jaje pad nohi, ale bačyŭ ludziej, što iduć z pałkami da Doma ŭrada. U hety momant ja kinuŭsia napierarez i pačaŭ kryčać, što heta pravakacyja i vas usich pasadziać. Tak ja i stajaŭ miž ludźmi z pałkami i AMAPam i zaklikaŭ da mirnaha vyrašeńnia».
«U vyniku śledčy KDB pacisnuŭ mnie ruku «za śmiełaść». Mianie adpuścili, ja paśpieŭ na siamiejnuju viačeru, a nazaŭtra ja zmoh udzielničać u kaladnaj pastanoŭcy ŭ svajoj carkvie. Tak što heta była radasnaja padzieja i dla siamji, i dla carkvy», — raskazvaje Siarhiej Łukanin.
Juryst raskazvaje, što ŭ toj raz jaho nichto nie sprabavaŭ vierbavać. Ale było i takoje: «Ja pryjechaŭ z kanfierencyi ABSIE ŭ Budapiešcie, jak mianie vyklikali ŭ KDB. Tam kazali, što ja pavinien dapamahać dziaržavie, što jany hatovyja znajści dla mianie pracu, adpravić dypłamatam. Kazali, što maja carkva mianie vykarystoŭvaje. Ja na heta adkazvaŭ, što zaŭsiody dumaŭ, što mianie vykarystoŭvajuć nie ludzi, a Boh. Zhadziciesia, heta hučyć zusim pa-inšamu».
Jak my ŭžo kazali, Siarhiej Łukanin vychodziŭ na vulicy Minska, kab nieści da ludziej Božaje słova. U vyniku za vuličnyja malitvy jaho zatrymlivali bolš za 40 razoŭ. «Ja zaklikaŭ da pakajańni i žyćcia biez hrachu», — kaža Łukanin.
«Pamiataju, ja pryjšoŭ z rečami na sud. Sudździa pytajecca, što heta ŭ mianie, ja adkazvaju: vy mnie možacie dać štraf albo pasadzić na sutki. Štraf — heta nie małyja dla mianie hrošy, tamu ja prašu pakarać mianie aryštam. Na heta sudździa pačała kazać: «Što vy, kali ja vas pasadžu, to ja spać nie zmahu». — «Zatoje maje dzieci zastanucca nie hałodnymi». U vyniku mnie ŭsio ž dali štraf, jaki byŭ pamieram u try maje miesiačnyja zarobki», — raskazvaje Siarhiej.
Viadomaja sprava, što siłavikam nie padabałasia takaja aktyŭnaść prapaviednika. «Na pastara našaj carkvy nacisnuli adnosna maich propaviedziaŭ. Niejki čas u intaresach carkvy ja admoviŭsia ad hetaha». Siarhiej Łukanin kaža, što vyrašalnym tut byŭ pryjezd u carkvu adnaho jeŭrapiejca. «Jon jašče nie źviarnuŭsia, ale viedaŭ, što jon budzie havaryć mnie. Jon skazaŭ, što viedaje adnaho čałavieka ŭ carkvie, jakija nie vykonvaje svajo pryzvańnie, zaklikaŭ hetaha čałavieka pakajacca. «U hety momant vyjšaŭ ja, staŭ na kaleni i pačaŭ kajacca.
Paśla ja skazaŭ pastaru, što bolš nie mahu nie prapaviedvać na vulicy. Jon zrazumieŭ mianie, ale praź niekalki miesiacaŭ ja byŭ zvolnieny ŭ suviazi z tym, što juryst byŭ carkvie bolš nie patrebny».
U vyniku Siarhiej Łukanin byŭ vymušany pačać pošuki pracy. Jon źviartaŭsia ŭ Minskuju abłasnuju i Minskuju haradskuju kalehii advakataŭ, ale tam jamu adkazvali, što jon «nie padychodzić» praz svaju dziejnaść. «Dasyłaŭ reziume na pasadu jurysta ŭ bolš čym 300 kampanij, u asnoŭnym jamu adkazvali: «Razumiejecie, apošnija 12 hadoŭ vy prapracavali ŭ carkvie». Ja zrazumieŭ, što zastaŭsia biez prafiesii.
Na ščaście, mnie dapamoh moj siabra Juraś Ziankovič, jaki adkryŭ u Minsku ofis mihracyjnaj advakatury, ceły hod ja ŭznačalvaŭ hety ofis». Praź niejki čas praź niedachop klijentaŭ ja syšoŭ z kantory.
«Ja pačaŭ šukać pracu na budoŭli. U hety momant razmaŭlaŭ sa svaim siabram z Paŭdniovaj Karaliny. Jon kaža: kali budoŭla, to mo lepš u ZŠA. Paŭtarusia, ja nikoli pra heta nie dumaŭ. Paśla malitvaŭ stała zrazumieła, što Boh vyvodzić mianie z hetaj krainy», — kaža Siarhiej Łukanin.
Na siamiejnaj radzie było pryniataje rašeńnie, što ŭ ZŠA nakirujucca tolki Siarhiej i starejšaja dačka, a žonka z dvuma małodšymi dziećmi zastaniecca ŭ Biełarusi, bo nie było harantyi, što vizu atrymajuć usie siamiejniki.
Siarhiej źjechaŭ u ZŠA pa turystyčnaj vizie, a ŭžo potym padaŭ prašeńnie ab prytułku na relihijnaj hlebie. Pakul hetaje rašeńnie nie razhledžanaje. Łukanin maje prava pracavać, ale ŭsio jašče nie moža zaprasić da siabie žonku i dziaciej.
«My prylacieli ŭ Ńju-Jorku, moj siabra pakazvaŭ horad. U adzin z momantaŭ mnie zachaciełasia pačać prapaviedavać, źviartacca da ludziej. Ale tam chadzili dva palicejskija, dačka, jakaja nahledziełasia na maje zatrymańni, paprasiła: moža, nie treba? My padyšli da palicejskich, spytali, ci možna tut źviartacca da ludziej. Kaniečnie, nijakich prablem, adkazali jany. Majmu ščaściu nie było miažy, na svajoj kiepskaj anhlijskaj movie ja staŭ havaryć pra pakajańnie i žyćci ŭ Chryście», — raskazvaje Siarhiej Łukanin.
Siarhiej Łukanin prapavieduje ŭ Ńju-Jorku.
Paŭdniovaja Karalina jak miesca žycharstva była abranaja praz toje, što tam u Siarhieja Łukanina šmat siabroŭ, jakija dapamahali jamu pry pierajeździe. Ciapier jon pracuje budaŭnikom.
«Za hadzinu pracy ja spačatku atrymlivaŭ 12 dalaraŭ, ciapier — 16. Pracuju nie mieniej jak 10 hadzin na dzień, byvaje pa 14-16». Hrošy jon dasyłaje ŭ Biełaruś, dla žonki i dzietak.
«U Paŭdniovaj Karalinie dobra staviacca da ludziej pracy. Jany pavažajuć budaŭnikoŭ, inšych ludziej, jakija pracujuć rukami. Jość praca — i dobra», — kaža spadar Łukanin. Jon žyvie ŭ haradku Hrynvił, dałučyŭsia da miascovaj ruskamoŭnaj carkvy, pastaram tam Dźmitryj Saryahło, małdavanin pa pachodžańni, jaki 15 hadoŭ byŭ pastaram u Bierazinie. Kožnuju niadzielu Siarhiej Łukanin idzie prapaviedavać.
«Tut jość dla kaho prapaviedavać. Chapaje i ludziej, jakija nie vierać u Boha. I tych, chto chodzić u carkvu tolki tamu, što heta carkva ich baćkoŭ, a nie tamu, što jany adčuvajuć patrebu. Jość adčuvańnie, što ZŠA — vielmi svabodnaja kraina. Časam u mianie jość žadańnie skazać: «Hospad vas lubić».
Raniej Siarhiej zdymaŭ žyllo, ale praź niejki čas carkva prapanavała kupić jamu kiempier — heta taki dom na kołach, jak u amierykanskich filmach. «Heta kamfortnaje žyllo, z dušam, kuchniaj, niekalkimi łožkami», — raskazvaje Łukanin.
Dačka Siarhieja skončyła ŭ ZŠA apošni kłas škoły. «Ciapier jana žyvie asobna ad mianie, u jaje svoj aŭtamabil, zarablaje niebłahija hrošy, vykonvaje roznyja daručeńni ŭ znajomych». Dačka choča praciahnuć vučobu, ale dla hetaha patrebna atrymańnie statusu ŭciekača.
Na budoŭli razam z dačkoj.
«Usie mihranty, ź jakimi ja razmaŭlaŭ, kažuć, što pieršyja dva hady ślaźmi płakali. Žonka mnie kaža: «Ale ty ž nie płačaš». «Bo ŭsio za mianie vypłakvaješ ty», — adkazvaju joj. Niekatoryja siabry pytajucca, ci źbirajusia ja viartacca. Kaniečnie, ja sumuju pa radzimie, ale z maim paklikańniem tam mianie čakajuć zatrymańni, sudy i štrafy. U mianie jość adčuvańnie, što Boh dla mianie zrabiŭ taki płan, z hetym adčuvańniem praściej spraŭlacca z prablemami».