Dyskahrafija: Stary Olsa
«Dryhuła» — cudoŭny albom luboŭna rekanstrujavanaha staradaŭniaha instrumientału. Piša Siarhiej Budkin.
Dryhuła, BMA‑hrup, 2009.
Cudoŭny albom luboŭna rekanstrujavanaha staradaŭniaha instrumientału.
«Stary Olsa» myślić hłabalna (asnova albomu — «Połacki sšytak»), dziejničaje śmieła (muzyki zrabili ŭłasnyja aranžyroŭki akademičnych tvoraŭ) dy jašče padaje materyjał z takoj upeŭnienaściu, što navat absalutna abyjakavy da žyćcia i tvorčaści le Roja i Bakfarka čałaviek moža začaravacca hukami liry, žalejki, dudy dy inšych instrumientaŭ tych časoŭ.
Albom pačynajecca z enerhietyčnaj kampazicyi «Dryhuła», jakaja b całkam pasavała da saŭndtreku jakoha bajevika (kab jašče ŭ rokavym varyjancie zapisać!). A finalnaja pieśnia była b da miesca ŭ jakim remiejku‑žachałcy pra Drakułu (vuhorski taniec Drumul Draculi).
Ahułam u albomie sychodziacca try pačatki, tak ułaścivyja muzycy «Olsy»— ramantyčnaść (jak u tancy «Haljarda»), hieraičnaść (jak u treku Pagamoszka) dy takaja karčomnaja viesiałość (raźvićcio tvoru Niamiec, naprykład). «Stary Olsa» z toj niešmatlikaj katehoryi muzykaŭ, jakija zapisvajuć albomy na ŭsie časy.