Sieviaryniec raspavioŭ, jak na Akreścina jamu arhanizavali pačvarnuju hazavuju ataku
Pavieł Sieviaryniec raskazaŭ, jak supracoŭniki Akreścina pieratvaryli jahony dvuchmiatrovy karcar u prybiralniu dla cełaha etapu ludziej, adklučyŭšy vadu, a paśla skarhaŭ na niemahčymaść dychać — z rohatam raspylili ŭ začynienaj bietonnaj skryni ceły bałon aśviažalnika pavietra.
Hazavaja ataka na Akreścina, lipień 2020.
Pračynajusia ŭ akreścinskim karcary jašče da padjoma — niedzie ŭ dvorykach lamantujuć ludzi. Prysłuchvajusia — prosiacca ŭ prybiralniu. Vidać, jašče ź viečara vyvieli na etap, a aŭtazaki na Žodzina jašče nie pryjechali.
Lamant raście, pierachodzić na kryki.
Padjom. Čuju, zavarušylisia supracoŭniki, laniva pierabrechvajucca ź ludźmi. Načalstva jašče nie pryjechała, nijakich zahadaŭ niama, tamu adkaz adzin:
— Tierpitie.
Narešcie, źmiena. Pravierka. Mianie pieravodziać u susiedni karcar — takaja ž bietonnaja skrynia z draŭlanaj naraj, pryšpilenaj da ściany.
A ludziej z dvorykaŭ pačynajuć vyvodzić u prybiralniu — u maju kamieru.
Čuju:
— Kamandzir, a jak zmyvać? Vady niama!
— A ruki dzie pamyć?
— A dzie vada?
— A tualetka choć jość?…
Supracoŭniki laskajuć dźviaryma ŭ kalidory:
— Bystriej davaj.
— V tiempie tam!
Čarha idzie. Hadzinu. Dźvie. Try.
Ništo sabie etap, dumaju. Pałovu Akreścina vyvoziać — mabyć, razhruzka pierad «vybarami».
A za dźviaryma kanvoj i supracoŭniki niešta raźviesialilisia, rahočuć, ludziej padhaniajuć. Narešcie, pierahukajucca:
— Nu čto tam, vsie?
— Vsie.
— Davaj, zavodi etoho nazad!
I tut u mianie muraški pa skury. Jo-majo. Nia moža być.
Dakładna. Adčyniajuć karcar:
— Pošli nazad.
— Vy što, ździekujeciesia? Vadu ŭklučycie chacia b!
— Vychodim, skazał!
Tak i jość. Mianie zavodziać nazad — u kamieru 2 na 3 mietry biez vady, dzie tolki što dziasiatki ludziej schadzili ŭ prybiralniu. Lipień miesiac. Nie budu apisvać, u što tam pieratvaryłasia «ačko» i jaki staić duch. Dychać niemahčyma. Reža vočy.
Barabaniu ŭ dźviery.
Adčyniajuć znoŭ, zachodziać utrajoch.
— Połožienije dla obyska priniať!
Ruki na ścianu, staju, abšukvajuć dla vyhladu (usio adno niama ničoha). Vyciskaju ź siabie:
— Što za ździeki — susiedni ž karcar pusty staić! Chacia b akno adčynicie!
— A čto, płocho pachniet?
Zdušana paśmiejvajucca, ale čuju, samim ciažka.
— Siejčas budiet łučšie.
Bakavym zrokam baču: adzin niešta padaje načalniku źmieny, usie adstupajuć u kalidor, i «staršoj» doŭha, z šypieńniem vysadžvaje ŭ kamieru aśviažalnik pavietra. Ceły bałončyk. Laskajuć dźviery. Rohat.
U kamiery naturalny tuman — taki, što nie bačna ścienaŭ.
Spaŭzaju na padłohu — tam trochi pavietra. Vačej nie raspluščyć. Naciahnuŭ majku na rot i nos. Strymlivaju dychańnie. Razumieju — kali zaraz hłyboka ŭdychnuć, možna addać kancy.
A za dźviaryma ržuć, vidać, pa čarzie zahladvajuć u vočka:
— Ničio nie vidno.
— On tam choť živoj?
Poŭzaŭ pa padłozie paru hadzinaŭ. Dziakuj Bohu, adtulina vientylacyi zbolšaha vyciahnuła. Ale, dumaju, paviesialilisia ŭ toj dzień tavaryšy ad dušy.