Andrej Chadanovič. Taburetka
Uładzimiru Niaklajevu
- U dziacinstvie, kali
Pa radzimaj ziamli
Sam Śviaty Mikałaj
Zahadać moh: «Čytaj,
Chłopča, vieršyki! Voś taburetka!»
- U dziacinstvie, kali
Pa radzimaj ziamli
Sam Śviaty Mikałaj
Zahadać moh: «Čytaj,
Chłopča, vieršyki! Voś taburetka!»
- Choć achvoty niama,
Dy ŭchilacca darma,
Bo žaleznaja ŭmova — čytańnie,
Dzied Maroz tut — ułaść:
Padarunka nie daść,
A tady j Novy hod nie nastanie!
- Dzied Maroz — ciažki los,
Admarožany nos,
Plus harelica z ranicy škodzić…
Dyk ci skaža jon mnie,
Što čytaj abo nie,
A Kalady ŭsio roŭna prychodziać?
- Usio tak, tolki ledź
Ty paśpieŭ pastaleć —
I ŭ samoha źjavilisia dzietki.
Łaj svoj čas ci nie łaj,
Pryjdzie ŭ dom Mikałaj,
I kamuści čytać z taburetki!
- Pieršy — vypje, druhi —
Z teleskryni mazhi
Niebaraku, što piŭ, prapałošča.
A ty prahnieš pryhod:
Kab nastaŭ Novy hod,
Ty stary pravažaješ na Płoščy.
- Bo zirni ŭ kalandar —
U darozie Spadar,
Što dla ŭsich nas viazie padarunak…
Ni daišnik, ni mient,
Ani ich prezident
Nie pasadziać jaho ŭ pastarunak!
20 śniežnia 2010