Aleś Kiebik. Sivakoŭ syšoŭ

Sivakoŭ syšoŭ

Sivakoŭ abjaviŭsia ŭ Biełarusi nie tady, kali jaho pryznačyli ministram unutranych spravaŭ, a na ranicu paśla Niamihi. U dziaržaŭnym radyjo jon raskazvaŭ pra ŭčorašniuju trahiedyju — pra padušanuju ŭ pierachodzie metro moładź. Da pary pabudžanyja, my słuchali kožnaje jaho słova z vuściššu, ale i z udziačnaściu. Sivakoŭ kazaŭ praŭdu — adnolkavuju i dla siabie, i dla nas. Takuju praŭdu naša naskroź iłžyvaja ŭłada nie kazała nikoli. Voś hetym i zapomniŭsia Sivakoŭ. Ni bałbatlivy Łukašenka, ni maŭklivyja šejmany-miaśnikovičy nie nadavalisia dla takoha momantu. Zdaryłasia zanadta surjoznaje, kab duryć ludziam hałavu. I skazać usio, jak jość, vypała Sivakovu.

Na takoje zdolny nia kožny. Moža, zdolnaść kazać narodu toje, što ŭ samoha na dušy, i adroźnivaje publičnaha palityka ad hołaha papulista?

Napeŭna, mnohija analityki pryčyny adstaŭki Sivakova buduć šukać, na ŭzor «kremleznaŭstva» maskoŭskich telekanałaŭ, u intryhach Šejmana, niaŭpeŭnienaści Łukašenki pierad vybarami i h.d. Mnie ž zdajecca, što tut raptam znajšłosia sumleńnie. Možna słužyć praterminavanamu prezydentu, možna nia mieć nijakich palityčnych pohladaŭ, možna hulać u aparatnyja hulni, ale ŭrešcie znachodzicca miaža, jakuju čałaviek pierajści nia moža. Hetaja miaža dla Sivakova — 25 sakavika. Absalutna niedarečnyja beteery, sabaki, aryšty žurnalistaŭ... A tut, napieradzie, novyja «radaści» — zabarona Čarnobylskaha Šlachu. I jon sychodzić, kab nia brać udziełu ŭ tym, što piarečyć nutru, čaho nutro nie prymaje. Nazavicie heta sumleńniem, hodnaściu aficera, pazycyjaj valavoha čałavieka, — jak zaŭhodna. Ale, kali jon nie padmanuŭ siabie i nas tady, pra Niamihu, jon nia moh padmanuć i ciapier.

Nastupnaje istotnaje pytańnie: kudy jon syšoŭ? Isnujuć dva šlachi jahonych papiarednikaŭ: Ahalca, jaki spłyŭ u spakojnuju dyplamatyčnuju zatoku, i Zacharanki, jakoha skrali. Jaki ź ich paŭtoryć Sivakoŭ? Moža, jon praciarebić niejki treci šlach?

Aleś Kiebik