Cichaja sapa Barščeŭskaha

Pasada kiraŭnika apazycyjnaj partyi ŭ Biełarusi — heta pasada śmiarotnika. Jany navidavoku, ich nichto nia lubić, pa ich usie bjuć, im niama ani opcyjaŭ dla maneŭru, ani mahčymaści schavacca ad abstrełu. Usienarodny lubimiec na hetaj pasadzie milham mianiaje imidž na źnienavidnaha biurakrata, hrantasosa, klijenta Vašynhtonu, ruku FSB — karaciej, pseŭdaapazycyjanera.

Barščeŭski ździejśniŭ cud: pryjšoŭ na pasadu kiraŭnika partyi i nia tracić reputacyi hramadzkaha dziejača. Tamu Barščeŭskamu — jaki nikoli nia piša pra spravy partyi, a ab pytańniach nacyjanalnaha intaresu — adkazvajuć ad rektara VNU da ministra abarony. Dyjaloh, razhavor pa suščastvu, čort pabiary! A Barščeŭski sabie piša... Bo pisać umieje. Pryčym, u adroźnieńnie ad inšych partyjnych bonzaŭ, nie curajecca patačyć piaro i na internet-forumach. Jon vyłučajecca.

Barščeŭski vyhadna vydzialajecca na ahulnym fonie, poŭnym raździaŭbajstva i raśsiarodžanaści — maŭlaŭ, pa adzinočcy lahčej vyžyvać na poli vialikaje bitvy — taksama svaim demanstratyŭnym uporam na paradak.

Jon nastajaŭ na niepapularnym, ale, na jahonuju dumku, pilna patrebnym rašeńni ab umacavańni ŭnutrypartyjnaj dyscypliny ŭ Partyi BNF. Jak nastojvaŭ na ŭmacavańni dyscypliny ŭ Licei.

Jon uziaŭ na siabie adkaznaść za sprečnaje, ale kaniečnaje raźmiežavańnie z Rucham za Svabodu, pryčym zrabiŭ heta nieadkładna. Chtości ličyć heta pamyłkaj, chtości — paśladoŭnaściu ŭ pryncypach.

Jon nie chavaje i svajho «ja» za zvykłym biełaruskim «my». «Ja razhladaju siem kandydatur. I kančatkovaha vybaru jašče nie zrabiŭ», — moža skazać jon pra vybar nastupnika.

Palityčnaja mudraść Barščeŭskaha vyjaŭlajecca ŭ detalach. Voś admoviŭsia jon ad naležnaj pa raznaradcy pasady sustaršyni biaskonca biurakratyčnaha ADS — ciapier akazvajecca, jon aščadziŭ kupu času i nie źviazaŭ reputacyi. ADSu — ADSava, BNFu — nacyjanalnyja intaresy. A pra ich varta nahadvać i hienerałam.

Kali b u Biełarusi isnavali rejtynhi palitykaŭ, rejtynh Barščeŭskaha pakazvaŭ by stały rost. Ale rejtynhaŭ u Biełarusi nie isnuje. I sama palityka tryvaje ŭ formie ŭzakonienaha dysydenctva. Dziva što Barščeŭski paŭtaraje sakramentalnaje «ja nie palityk» i nia honicca za pryvidnym liderstvam u supolnaści ŭzakonienych dysydentaŭ. Ja nie paeta, o kryj mianie boža — pisaŭ u takich vypadkach Kupała. Da pary.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0