Piša Arciom Tkačuk.
Dačytaŭ turemny dziońnik Alesia Kirkieviča.
Pra toje, što adbyvajecca ŭ biełaruskich turmach čytaŭ u inšych miemuarach (uspaminy Daškieviča, Alinieviča) dy čuŭ ad a. Žarnasieka i ks. Hančara (kapiełany ŭ biełaruskich turmach). Heta, kaniečnie, strach. Dla čałavieka adsiul, z hetaha boku aharodžy. Usie henyja apuščanyja, ciarpiły, siadzielcy na kubkach i h.d. Ciažka źvierbalizavać emocyi.
Majo mierkavańnie takoje — našy turmy, heta niejki adbitak našaha hramadstva. My pačynajem kazać pra heta hučna tolki tady, kali heta tyčycca nas ci našych blizkich (što chiba što narmalna). Usia heta kastavaść, paniaćci — jano ŭsio jość i tut. Ja dumaju kali pazvanić u bolšaść dziaržustanoŭ i pradstavicca supracoŭnikam KDB, Dziaržkantrolu, śledčaha kamitetu i inšym kamitetčykam - možna atrymać amal lubuju infarmacyju ŭ hetuju ž minutu. Bo heta kasta. Niedatykalnaść. Jak u turmie.
Chočacca vieryć, što biełaruskija turmy pavoli stanuć miescam pakarańnia i vypraŭleńnia, a nie tolki pakarańnia. Jašče bolej chočacca vieryć u pravasudździe, što niekali jano dojdzie i da nas. Bo pakul što viery niama nijakaj. I škada, što za 25 hadoŭ praz hetyja žudasnyja miescy prajšło stolki ludziej pa palityčnych artykułach. Takich jak Aleś.
Choć ja taksama ŭpeŭnieny, što ŭsich ich ścierahli anioły. Jany zaŭsiody pobač. Tym bolej u turmach. Bo miłasernaść Tvaja siahaje nieba.
-
Paźniak prezientavaŭ knihu «Vilenščyna lubimaja i pryŭkrasnaja». Tam jość navat vieršy pa-francuzsku
-
«70% mastakoŭ u čornych śpisach». Mastak Siarhiej Hrynievič paśla tryumfu ŭ Vieniecyi raskazaŭ pra hady maŭčańnia i pra toje, na jakim śviecie jon apynuŭsia
-
U nastupnuju subotu ŭ Vilni projdzie Siamiejny biełaruska-litoŭski fest ź litscenaj
U hadavinu śmierci Žanny Fryskie Dźmitryj Šepieleŭ raspavioŭ, čamu nie dazvalaje synu bačycca ź jaje svajakami15
Kamientary