Cichanoŭskaja ŭ hadavinu Čarnobyla: Rasijskaja jadziernaja zbroja robić biełarusaŭ zakładnikami impierskich ambicyj Rasii
U 40‑iu hadavinu Čarnobylskaj trahiedyi Śviatłana Cichanoŭskaja źviarnułasia da biełarusaŭ z pramovaj, dzie zhadała svaje asabistyja ŭspaminy i nahadała pra niebiaśpieku Astravieckaj AES i raźmiaščeńnie rasijskaj jadziernaj zbroi ŭ Biełarusi.
Cichanoŭskaja kaža, što, kali zdaryŭsia Čarnobyl, joj było ŭsiaho try hady.
«Ja nie pamiataju sam vybuch, ale pamiataju, jak jaho doŭhi cień žyŭ pobač z nami paźniej.
Maje rodnyja Mikaševičy taksama trapili ŭ zonu radyjacyjnaha zabrudžvańnia. U škole da nas časta prychodzili lekary. Asabliva hladzieli ščytapadobnuju załozu. Jod staŭ amal zvykłaj rečču, jak niešta, što prosta musić być. Śled taho, što šmatlikija biełarusy naradzilisia na zaražanaj radyjacyjaj ziamli, my nosim u sabie dahetul», — havoryć jana.
Palityk nahadvaje, što Biełaruś zaznała na sabie hałoŭny ŭdar Čarnobylu — da 70 adsotkaŭ radyjeaktyŭnych vypadzieńniaŭ pryjšlisia mienavita na nas.
«Ale ludziej paraniła nie tolki radyjacyja. Ludziej paraniła maŭčańnie. Zamoŭčvańnie. Kali savieckaja «stabilnaść» i pieršamajskija parady byli važniejšyja za zdaroŭje i žyćcio ludziej», — havoryć jana.
Siońniašniaja ŭłada ŭ Biełarusi pavodzić siabie hetaksama jak savieckija ŭłady padčas Čarnobylu, kaža Cichanoŭskaja.
Astravieckuju AES budavali biez naležnaha mižnarodnaha kantrolu, a kali tam adbyvalisia incydenty, ich sprabavali hetaksama prychoŭvać, nibyta ničoha nie adbyłosia, nahadvaje jana.
«Ułady pajšli dalej i ciapier raźmiaščajuć rasijskuju jadziernuju zbroju na našaj terytoryi. Heta pieratvaraje Biełaruś u mišeń, a biełarusaŭ robić zakładnikami impierskich ambicyj Rasii. Rasija takim čynam sprabuje zamacavać svoj kantrol nad Biełaruśsiu, šantažavać i pahražać susiedziam. Bo rasijskaja jadziernaja zbroja — heta zusim nie pra biaśpieku. Heta pahroza i dla našych ludziej, i dla našaj niezaležnaści», — kaža Cichanoŭskaja.
Jana dadaje, što Čarnobyl pakazaŭ da čaho viadzie biezadkaznaść uładaŭ. Ale jon taksama pakazaŭ i siłu salidarnaści.
«I ŭ hety dzień ja dumaju pra našych cudoŭnych ludziej. Nie tolki tych, chto paciarpieŭ. Ale i pra tych, chto dapamoh. Čarnobyl pakazaŭ, kolki ŭ śviecie čałaviečaj ciepłyni. Pierasialencaŭ padtrymlivali rodnyja i siabry. Dziasiatki tysiačaŭ biełaruskich dziaciej prymali siemji ŭ Jeŭropie, Amierycy, Kanadzie na azdaraŭleńnie. Dla mnohich heta byŭ pieršy dośvied, što śviet moža być dobrym, adkrytym i što navat za čužoj movaj ty možaš pabačyć čyjości vialikaje serca.
My pamiatajem Čarnobyl. Pamiatajem kožnaha i kožnuju. I budziem rabić usio, kab bolš nikoli nie paŭtarylisia pamyłki minułaha», — skazała jana.
U hadavinu śmierci Žanny Fryskie Dźmitryj Šepieleŭ raspavioŭ, čamu nie dazvalaje synu bačycca ź jaje svajakami16
Kamientary