«Калісьці ў дзяцінстве быў такі жарт: паветра ў нас такое чыстае, што яго можна ўбачыць, панюхаць і нават дакрануцца.
У нашым пасёлку гэты жарт хутчэй падобны да фільма жахаў. З тых часоў, як ацяпляць мястэчка пачалі з выкарыстаннем «перадавых тэхналогій», жыхары перасталі спакойна жыць», — напісала на Гарачую лінію TUT.BY чытачка Іна.
— Усё пачалося з таго, што ў нашым пасёлку Гезгалы Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці пабудавалі кацельню на мясцовым відзе паліва — пілавінні. Толькі праблема ў тым, што вышыня коміна не большая за трохпавярховы дом, а то і меншая. У выніку дым ідзе ў кватэры да людзей, а не ўверх. Раней у нас была іншая кацельня, але тады вышыня коміна была велізарнай, і дыскамфорту не адчувалася.
Жанчына расказвае, што як толькі вецер дзьме ў бок пасёлка, дым з попелам сыплецца ў форткі. Даводзіцца не адкрываць вокны, «як падчас ляснога пажару». Вечарам, асабліва ў штыль, дом за туманам дыму амаль не бачны: «Абсурд: жывем у лесе і не дыхаем чыстым паветрам».
У Дзятлаўскім райвыканкаме пра праблему ўжо чулі, але нешта змяняць пакуль не плануюць:
— Да нас ужо звярталіся жыхары са скаргамі. Аднак гэтую кацельню пабудавалі строга па
Цяпер чытаюць
«Надзея Сцяпанаўна». Мікіта Найдзёнаў апублікаваў паэму, якая нарадзілася ў Жодзінскай турме. Такога паэтычнага эпасу ў беларускай паэзіі ХХІ стагоддзя яшчэ не было66
Каментары