Дзяўчына паехала з Мінска да Тбілісі на аўто і пабачыла, што робіцца з бензінам у Расіі. «Запраўкі альбо зачыненыя наогул, альбо пустыя»
Сама яна перад дарогай вырашыла купіць каністры, але ледзьве знайшла: «расіяне ўсё скупілі».
Беларуска Кацярына вырашыла з'ездзіць з Мінска ў Тбілісі на аўто. У дарозе яна планавала правесці каля двух сутак. Свае прыгоды дзяўчына апісала ў Threads.
Кацярына ведала пра сітуацыю з бензінам у Расіі і вырашыла ўзяць паліва з сабой: «Па маіх падліках, 80 літраў было б больш чым дастаткова, каб даехаць да грузінскай мяжы».
З Беларусі можна вывозіць да 100 літраў у металічных каністрах — але спачатку іх трэба было купіць, а гэта аказалася праблемай:
«Каністраў на запраўках НЯМА — расіяне ўсё скупілі. Я аб'ехала ўсе «Беларуснафты», якія трапляліся на маім шляху — на ўсіх каністраў не было, завоз чакаўся па пару штук цягам тыдня, але іх хутка раскупляюць».
Толькі на 4‑ты дзень пошукаў дзяўчыне ўдалося знайсці дзве каністры на адной з заправак, а на наступны дзень — яшчэ адну ў раёне Чыжоўкі.
У Воршы Кацярына заправіла поўны бак і 3 каністры па 20 літраў.
Пасля мяжы да Смаленска на «Лукойле» і «Газпраме» бензін быў амаль паўсюль. Але далей сітуацыя змянілася:
«Ад М1 да Вязьмы запраўкі яшчэ трапляліся, але пустыя. Ад Вязьмы да Калугі (~200 км) не тое што паліва не бачылі — нават заправак наогул няма».
У Туле сітуацыя не лепшая: «На запраўках паліва альбо не было наогул, альбо былі вялікія чэргі». Але Кацярына змагла знайсці запраўку з нязначнай чаргой і за хвілін 10 дабралася да калонкі.
На трасе М4 пасля Тулы да Растова сітуацыя стала крытычнай:
«Прыватнікі пустыя, «Лукойл» і «Газпрам» альбо зачыненыя, альбо бензіну няма (толькі дызель ці газ), альбо велізарныя гадзінныя чэргі. Каністры ў багажніку вельмі грэлі душу».
У Растове тое ж самае: «Паліва ўсё гэтак жа няма — запраўкі альбо зачыненыя наогул, альбо пустыя. Вынік — на М4 заправіцца амаль нерэальна. Што ў спадарожным кірунку, што ў зваротным — чэргі на гадзіны на адзінкавых запраўках, дзе паліва ёсць».
Заправіцца змаглі, калі павярнулі з трасы ў бок Уладзікаўказа. Паліва прадавалі па 30 літраў на аўто.
Інтэрнэту ў Расіі ў дзяўчыны не было.
«Пасля мяжы перыядычна сувязь з'яўлялася, але менавіта інтэрнэту, каб паглядзець дарогу ці каму-небудзь напісаць, не было. Вельмі цікавы досвед. Добра, што карты загадзя спампавалі з «Яндэкса» — без гэтага наогул немагчыма было б».
У выніку на дарогу да Грузіі спатрэбілася 150 літраў паліва. На ўсю дарогу дзяўчына патраціла 45 гадзін (з улікам прыпынкаў і начоўкі).
Кацярына піша, што паўтарыла б дарогу, але не найбліжэйшым часам.
Цяпер чытаюць
«Надзея Сцяпанаўна». Мікіта Найдзёнаў апублікаваў паэму, якая нарадзілася ў Жодзінскай турме. Такога паэтычнага эпасу ў беларускай паэзіі ХХІ стагоддзя яшчэ не было66
Каментары
Бо тое ж самае можа стацца і ў “саюзным гасударстве”.