Фрыдман: Вашынгтон дазволіў Ірану захаваць твар, Расія нічога не выйграла
Падвойны ціск — вар’яцкія пагрозы Дональда Трампа з аднаго боку і настойлівыя парады Кітая з Пакістанам з другога — прымусіў іранскі рэжым пайсці на саступкі. Часовае зацішша ў рэгіёне — гэта не канец вайны. А ад перамір'я выйгралі ўсе, акрамя Расіі, лічыць палітычны аналітык Аляксандр Фрыдман.
Праўрадавыя дэманстранты скандуюць лозунгі, трымаючы іранскія сцягі і плакат Вярхоўнага лідара аяталы Маджтабы Хаменеі пасля абвяшчэння двухтыднёвага спынення агню ў вайне са Злучанымі Штатамі і Ізраілем, Тэгеран, 8 красавіка 2026 г. Фота: AP Photo / Vahid Salemi
Калі адкінуць іранскую прапагандысцкую мішуру аб «безагаворачнай перамозе», то відаць, што Тэгеран, не на жарт спалохаўшыся пагроз Трампа, якія межавалі з вар’яцтвам, пад ціскам Пакістана і яго заступніка Кітая прыняў два прынцыповыя патрабаванні Вашынгтона, якія раней адхіляў:
-
абмежаванае па тэрмінах перамір'е;
-
адкрыццё Армузскага праліва.
За гэта баявыя дзеянні ў Іране будуць спынены на два тыдні.
Тое, што асновай для перамоў абвешчаны прапановы Ірана, а іранская прапаганда ўжо трубіць аб іх прыняцці, не павінна бянтэжыць: гэта ўсяго толькі «локшына на вушы» публіцы і не больш чым рэверанс з боку Вашынгтона, які дазволіць Ірану захаваць твар і ўступіць у перамовы.
У партыі Ізраіля і ЗША пачынаецца новы этап, а перамовы цалкам могуць пайсці па сцэнарыі вайны ў Газе, а баявыя дзеянні могуць працягнуцца.
У гэтым супрацьборстве пакуль рана называць імя пераможцы.
У выйгрышы на гэты момант краіны Персідскага заліва, якія атрымліваюць перадышку; Пакістан, які атрымлівае асалоду ад лаўраў міратворцы, што выратаваў рэгіён ад жудаснай эскалацыі; еўрапейскія спажыўцы, якія выйграюць ад падзення цэн на нафту, а таксама (і асабліва) Кітай, які ўмацоўвае сваё рэнамэ глабальнай супердзяржавы.
У лік тых, хто выйграў, не ўваходзіць Расія, якая дапамагала рэжыму ў Іране, але так і не здолела — і ў гэтым вялікі поспех Украіны — скарыстацца акном магчымасцяў для дасягнення сур'ёзных поспехаў на фронце.