Arcybiskup Tadevuš Kandrusievič zaklikaŭ terminova prypynić znos kryžoŭ u Kurapatach
catholic.by
Zajavu kiraŭnika Katalickaha kaścioła Biełarusi publikuje catholic.by.
«Prachodiačy za miažoj kurs reabilitacyi paśla składanaj apieracyi pa stabilizacyi pazvanokoŭ mietałakanstrukcyjami, ja, tym nie mienš, saču za padziejami, jakija adbyvajucca na majoj Radzimie. Siońnia srodki masavaj infarmacyi napoŭnieny tryvožnymi źviestkami pra znos kryžoŭ u miemaryjalnym kompleksie va ŭročyščy Kurapaty, jaki razam sa šmatlikimi inšymi padobnymi miescami na našaj Baćkaŭščynie źjaŭlajecca jaje Hałhofaj i adnačasova pomnikam historyi i kultury», — havorycca ŭ zajavie.
«Prablema Kurapataŭ ciahniecca ŭžo daŭno i maje hłybokija karani, ale jaje nieabchodna jak maha chutčej vyrašyć.
Paśla taho, jak naprykancy 80-ch hadoŭ minułaha stahodździa šyrokaj hramadskaści stała viadoma pra miesca złačynstva, nieabchodna było pravieści adpaviednyja i hruntoŭnyja daśledavańni, jak heta zroblena ŭ inšych padobnych miescach masavych pachavańniaŭ, kab mieć upeŭnienaść u tym, što tut adbyłosia. Kožnaje miesca śmierci i pachavańnia pavodle chryścijanskaj — i nie tolki — tradycyi ŭšanoŭvajecca. Hetaje miesca — śviatoje: miesca pamiaci i malitvy», — adznačaje arcybiskup.
«U kastryčniku było paviedamlena, što da kanca minułaha hoda ŭ Kurapatach budzie ŭstanoŭleny pamiatny znak, kala jakoha taksama možna budzie pamalicca. Adnak nichto nie spytaŭ pradstaŭnikoŭ vieravyznańniaŭ, jak pavinna vyhladać miesca malitvy, asabliva kaplica: ci jana pavinna być mižkanfiesijnaj i mižrelihijnaj, ci, moža, lepš kožnamu vieravyznańniu mieć svaju. Miž tym nieabyjakavyja da trahiedyi masavych zabojstvaŭ ludzi prychodzili ŭ Kurapaty, kab pamalicca, i imknulisia niejkim čynam paznačyć hetaje miesca i ŭšanavać pamiać zabitych i pachavanych tut prodkaŭ i suajčyńnikaŭ», — adznačaje mitrapalit.
Takim čynam va ŭročyščy źjavilisia kryžy, jak heta spradvieku pryniata rabić na mohiłkach i ŭ miescach pachavańniaŭ. Kryžy stavili biez aficyjnaha dazvołu, ale ŭłada nie zabaraniała hetaha rabić.
Za apošnija 30 hadoŭ pastupova źjaviŭsia svojeasvablivy «Kurapacki panteon» — stychijny miemaryjał, viadomy va ŭsim śviecie.
Tamu niečakany znos kryžoŭ vyklikaje, miakka kažučy, ździŭleńnie. Nichto nie kaža pra toje, što nie treba ŭparadkavać terytoryju ŭročyšča Kurapaty, ale nie koštam abrazy pačućciaŭ viernikaŭ. Ja liču, što nieabchodna arhanizavać hramadskaje abmierkavańnie płanu ŭparadkavańnia terytoryi Kurapataŭ z udziełam pradstaŭnikoŭ roznych vieravyznańniaŭ.
Bolš za toje, akcyja znosu kryžoŭ pravodzicca padčas Vialikaha postu, kali ŭsie chryścijanie svoj pozirk skiroŭvajuć na Kryž Chrysta — znak našaha zbaŭleńnia i nadziei. Z kryžam vajavali ateisty, niščyli jaho. Na vialiki žal, siońnia, kali aficyjna niama dziaržaŭnaj ideałohii ateizmu, jana znoŭ realna prajaŭlajecca.
Zaklikaju adkaznych za znos kryžoŭ terminova spynić hetyja dziejańni i šlacham dyjałohu roznych palityčnych i hramadskich sił z udziełam pradstaŭnikoŭ roznych vieravyznańniaŭ raspačać praces urehulavańnia situacyi.
Naša kraina patrabuje stabilnaści, a raskačvańnie čoŭna palityčnaha i hramadskaha žyćcia supiarečyć hetamu. Kryž nie pavinien padzialać, bo jon jadnaje nieba ź ziamloju, a ludziej — pamiž saboju ŭ adzinuju siamju bratoŭ i siaścior. Niezdarma navat viadomy kožnamu ź pieršaha kłasa znak składańnia vyhladaje mienavita ŭ formie kryžyka», — adznačajecca ŭ zajavie.