Apošnimi dniami kalehi-žurnalisty dastajuć mianie pytańniami: Čamu ty nie źjazdžaješ?
Apošnimi dniamikalehi-žurnalisty dastajuć mianie pytańniami: Čamu ty nie źjazdžaješ?
Na pieršaje krasavika, ja chacieŭ napisać u ŽŽ, sakramientalnaje: «Znachodžusia pa za miežami dasiahalnaści biełaruskaha KHB». I vyklučyć mabilny, a paśla siedziačy la manitora nazirać, chto z kalehaŭ «kupicca» na tanuju siensacyju i jakija buduć kamientary da hetaj «padziei».
Ale rabić heta nie staŭ. Navat u Dzień Durnia nie da śmiecha.
Nataša Radzina źjechała. Raniej Michalevič… I šmat, šmat dobrych ludziej vymušana było pakinuć Radzimu.
Vybar pamiž turmoj i emihracyjaj stary jak śviet. I kožny pierad kim jon staje maje prava na svoj indyvidualny vybar. Nielha patrabavać ad čałavieka kab jon biaźvinna siadzieŭ u turmie. Dzikunstvam było b kali Nataša Radzina apynułasia b u turmie. Mnie, spakajniej ad taho, što jana, sapraŭdy, pa za miežami dasiahalnaści «ŭzbrojenych chałopaŭ» majho paciarpiełaha.
Ale ja sam nie źjazdžaju (i choć viedaju never say never) to śmieła pišu, što i nie źbirajusia. Za nadta ja pryviazany da Haradzienščyny. Tut, nie hledziačy na ŭsie hetyja prasłuški i padhladvańnie «hłamurnych zajcaŭ», ja adčuvaju siabie na svaim miejscy, u siabie.
Moj adjezd za miažu staŭsia b vialikim padarunkam dla ŭsich hetych «pabierskich», «rušnickich», «stiefanovičaŭ» (imia im lehijon), jakija staranna nakładvajuć kajdany na hramadstva, chočuć kantralavać Internet i apantana ciahnuć krainu ŭ tatalitarnaje minułaje.
A jany takoha padarunka nie vartyja. Jany ŭvohule nie vartyja nijakaha padarunka.
Dy i čamu ja vymušany źjazdžać? U turmu pasadziać? Pasiadžu, chalera nie vaźmie. Napišu knižku pra łukašenkaŭskija zaścienki. Užo niejkaja karyść ad źniavoleńnia budzie.
Tamu, paŭtaraju Uładzimira Siamionaviča Vysockaha: «Nie vołnujtieś — ja nie ujechał, i nie nadiejtieś — ja nie ujedu!»
Kamientary