Ja piŭ, užyvaŭ narkotyki, debašyryŭ i ładziŭ orhii — rabiŭ usio, kab zdavacca krutym rok-hierojem. Ale sapraŭdnaj rok-zorkaj staŭ, tolki kali zaviazaŭ z usioj łuchtoj, zaniaŭsia sportam i pieratvaryŭsia ŭ prykładnaha siemjanina.
U dziacinstvie ja lubiŭ fantaziravać, hulać u vajnušku i śmiašyć siabroŭ. Ja vierny sabie da hetaha času.
Kali ty novieńki, najlepš adrazu pabicca z samym mocnym u kłasie. Navat kali ty prajhraješ, u tajnych školnych rejtynhach tabie daduć vysokuju acenku, i astatnija nadoŭha adstanuć.
Bolš za ŭsio ja lubiŭ uroki pracy i čarčeńnia, choć i nie paśpiavaŭ pa hetych pradmietach — pajalnikam prapiakaŭ formu, napilnikam ździraŭ palcy, a tarka ŭ padarunak mamie na 8 Sakavika ŭ mianie była samaja karavaja. Čarciŭ taksama ahidna — tłustym ałoŭkam, biez raźmietki, potym sprabavaŭ vypravić — rabiŭ tolki horš. Tamu ja da hetaha času zachaplajusia pracoŭnymi i majstrami, pakolki mnie nie dastupnyja ich talenty i ŭmieńni.
Na zborach pa viełasporcie ŭ Hornym Ałtai miascovyja chulihany kidali ŭ nas kamiani i spuskali sabak. Ich heta zabaŭlała. Ja viedaju, što takoje «intares natoŭpu».
Baćki maryli, kab ja chadziŭ u muzykalnuju škołu, bo dzicia vajskoŭcaŭ pavinna być intelihientnym. Jany kupili mnie pijanina. A ja chacieŭ na samba i avijamadelny hurtok. U muzykalnuju chadziŭ siak-tak, pijanina złamałasia. Baćki vyklikali naładčyka za 25 rubloŭ, i jon chutka znajšoŭ niaspraŭnaść: ja schavaŭ rahatku ŭ pijanina i zabyŭsia pra jaje. Mama straciła 25 rubloŭ, a ja dobruju rahatku i atrymaŭ čosu.
Vajskovyja maršy, parady dla mianie byli śviatam. Ja nie zadumvaŭsia, što za ŭsim hetym staić. Ja chacieŭ, kab baćku adpravili słužyć u Afhanistan. Tady b u nas byŭ aŭtamabil, dyvan, a ŭ mianie džynsy i japonski mahnitafon. Ja nie dumaŭ, što tam mohuć zabić.
Pieršaje tatu ja zrabiŭ za kampaniju i pjanym, dziela pontu, i niekalki razoŭ pierarablaŭ potym. Inšyja byli ŭžo pryhožyja i pa spravie, ale na tym miescy pa-raniejšamu kryvy partak i nieviadoma što. Časam najlepš zrabić niešta novaje, čym vypraŭlać staryja pamyłki.
Vonkavy efiekt i akcent na stereatypach pierakonvajuć łochaŭ u luboj achinieju. Adnojčy ŭ kultaśvietvučyliščy ja pradaŭ mažoram pačku harbaty napałovu ź biełaruskimi kanoplami, a kab było pierakanaŭča, ja navat paliŭ ź imi kasiak i hučna śmiajaŭsia. Jany taksama ržali i chvalili «čujku».
Pieršy vystup «Lapisaŭ» pa TB ja hladzieŭ u 37-m adździaleńni psichuški, kudy trapiŭ paśla pieradaziroŭki «džefam», samapalnym narkotykam z sałutanu. Pobač siadzieli niejkija hruziny, aŭtarytet z Fanipala, hałoŭny doktar, sanitary, dziažurny mient i jašče niekalki sistemnych «vintavych». Usie byli ŭ adnadušnym zachapleńni. Upieršyniu pobač ź imi byŭ sapraŭdny «ch*j z televizara», jak vykazaŭsia bandyt sa Słucka. Ja staŭ zorkaj adździaleńnia i niadrenna pravioŭ dva tydni ŭ zakrytaj napaŭturemnaj ustanovie.
Recenzija na pieršy kancert «Lapisaŭ» była razhromnaj. Druhaja — aburanaj: na fiestyvali mastactvaŭ my nie vykanali nivodnaj noty: pjany basist zvaliŭsia z kombikam i nie zmoh ustać, a bubnač čamuści vykinuŭ pałački, jak tolki vyjšaŭ na scenu, i trapiŭ imi ŭ rabotnikaŭ kultury. Na trecim kancercie moj pryjaciel Vasia Haharyn, mastak i karatyst, parvaŭ moj akardeon, i my pabilisia za kulisami mahiloŭskaha DK usioj hrupaj, za heta nas źniali z prahramy. Na čaćviorty kancert pryjšło ŭžo 100 našych fanataŭ. Skandały i drennaja słava padaryli mnie pieršych prychilnikaŭ. I ŭsich nastupnych.
BRUTTO — hurt usiaho majho žyćcia. Čamu ja tak kažu? Tamu što baču, jak narešcie pazł składvajecca ŭ piarestuju i maštabnuju karcinu, ad jakoj nielha advieści pohlad.
Ja pryjechaŭ va Ukrainu, u Hurzuf, u 18 hadoŭ. Naša mienskaja banda ŭdzielničała tam u bojcy suprać miascovych hopnikaŭ i bandytaŭ. Pra hetuju bojku paźniej navat zdymali film — u joj zahinuli dva chipany. My zastalisia pažyć u Krymie, i ja pastaviŭ rekord jałcinskaj nabiarežnaj, kali za adzin viečar zarabiŭ 180 rubloŭ. Moj repiertuar byŭ najlepšym — Coj, «Dziŭnyja hulni», «Nul», Letaŭ, Bajarski, Antonaŭ i błatniak. A pobač tancavali našy napaŭaholenyja pryhažuni-niefarmałki. Krym — moj.
Šnur — moj antypod. Jon paetyzuje ład žyćcia, jaki ŭ realnym žyćci chutka viadzie da finału. Buchać, trachacca jak śvińnia, być cynikam i nieścisia, jak zapaleny ciahnik, moža tolki hieroj komiksu abo sam Šnur — bahaty i paśpiachovy. Tyja, chto jaho pierajmaje, adrazu dochnuć.
U mianie mat — pryłada baraćby. U «Leninhrada» mat — tanny pont intelihientaŭ, jakija kosiać pad «błatnych». Svojeasablivaja «hałantarejnaja» mova aberyŭtaŭ.
Ja ŭ roku z 15 hadoŭ. Ja piŭ, užyvaŭ narkotyki, debašyryŭ i ładziŭ orhii — rabiŭ usio, kab zdavacca krutym rok-hierojem. Ale sapraŭdnaj rok-zorkaj staŭ, tolki kali zaviazaŭ z usioj łuchtoj, zaniaŭsia sportam i pieratvaryŭsia ŭ prykładnaha siemjanina.
Toje, čym ja zajmajusia, — heta fizkulturna-azdaraŭlenčy boks. Na rynh nie zmahu vyjści — ja nie ŭmieju narmalna abaraniacca i drenna ruchajusia. Na treniroŭkach ja adpracoŭvaju ŭdary ŭ miašok «łapy» treniera, pravodžu lohkija sparynhi, pracuju sa skakałkaj, brusami i hantelami. Hetaha dastatkova dla prafiesijnaha artysta, ale mała navat dla baksiora-amatara.
Z žonkaj paznajomiŭsia ŭ ciahniku. Ja byŭ pjany i chacieŭ vykinuć z vahona mastackaha kiraŭnika jaje teatra. Jana jaho adbiła i vyratavała niebaraku ad katastrofy, a mianie, mahčyma, ad turmy. Tady jana nienavidzieła «Lapisa». Praź piać hadoŭ my sustrelisia znoŭ i zakachalisia ź pieršaha pohladu. Pieršy pohlad nie abaviazkova byvaje ź pieršaha razu.
Nianaviść i razdražnieńnie — časam lepšaja matyvacyja dla surjoznych dziejańniaŭ, čym praha rabić dabro ci žadańnie vyratavać čałaviectva. Dobrych namieraŭ ja bačyŭ u tysiačy razoŭ bolš, čym dobrych učynkaŭ.
Lublu bujnyja formy — filmy «Mietrapolis», «Hramadzianin Kiejn», «Brazilija». Dekaracyi, masoŭka, maštaby mianie ŭražvajuć bolš, čym psichałahizm manałohaŭ abo biezdakornaja akciorskaja hulnia.
Intervju — heta kali paspaviadaješsia i čakaješ suciašeńnia, zahadzia viedajučy, što baciuška potym raskaža ŭsim pra tvaje hrachi, śviadoma skažajučy fakty i smakujučy hadaści. I naohuł, ty musulmanin-šyit, a čamuści zajšoŭ u carkvu advientystaŭ siomaha dnia. Davać intervju — heta jak apranacca i prycharošvacca, hledziačy ŭ lusterka zadniaha vyhladu.
Kali baćku pastavili dyjahnaz «chvaroba Parkinsona», lekary dali jamu ad siły 10 hadoŭ žyćcia. Podźvih mamy, siastry i, hałoŭnaje, jaho asabisty podźvih dazvolili jamu pražyć jašče 17 hadoŭ. Čałaviek ździajśniaje podźvihi nie ŭ adzinočku. Jość tyja, dziela kaho ŭsio robicca, i jość tyja, chto stvaraje nieabchodnyja dla podźvihu ŭmovy.
Kamientary