U vydaviectvie «Kołarhrad» vyjšła navukova-papularnaja kniha historyka i archivista Uładzimira Monzula «Paŭsiadzionnaje žyćcio Minska ŭ 1944‑1953 hadach». Praz pryzmu maleńkich historyj i małaviadomych faktaŭ vydańnie raskryvaje temy paŭsiadzionnaha žyćcia minčan 80 hadoŭ tamu, piša «Budźma».
«Kniha dazvalaje zazirnuć u kožny kut minskich kamunałak i pracoŭnych internataŭ, prajścisia pa zavadskich cechach, padhladzieć ličby ŭ raźlikovych listkach, pašturchacca ŭ kramnych čerhach, prainśpiektavać źmieściva talerak i šklanak, pasiadzieć na kinasieansie», — piša aŭtar vydańnia na svajoj staroncy ŭ fejsbuku.
Kniha paŭstała jak vynik vaśmihadovaj pracy aŭtara i składajecca z 5 častak, ahułam amal 600 staronak. U vydańni amal 2000 spasyłak na krynicy, kala 1600 spasyłak — na dakumienty Nacyjanalnaha archiva (u tym liku bolš za 1100 — na hałoŭny archiŭny fond Biełarusi, № 4p «CK KPB») i jašče kala 300 — na haziety, uspaminy, dziońniki i listy biełaruskich piśmieńnikaŭ.
«Absalutnaja bolšaść archiŭnych dakumientaŭ nie publikavałasia i nie vykarystoŭvałasia ŭ navukovych pracach, mnohija ź ich uvohule ni razu nie zakazvalisia ŭ apošnija 35 hadoŭ. Adnačasova z analizam mnostva krynic ja staraŭsia pamiatać pra intaresy čytačoŭ, dadajučy jarkija detali i aśviatlajučy cikavyja temy, pry hetym nie pierahružajučy tekst zališnimi padrabiaznaściami, adstupleńniami, razvahami i acenkami», — adznačaje Uładzimir Monzul.
Pa słovach aŭtara, padobnych navukova-papularnych i prosta papularnych knih pa savieckaj štodzionnaści napisana šmat, ale jany pa bolšaj častcy pra Maskvu i Leninhrad/Sankt-Pieciarburh. Ciapier ža možna budzie čytać nie tolki pra toje, jak žyłosia tam, ale i pra toje, jak žyłosia tut, tym bolš što śpiecyfika Biełarusi ŭ hety pieryjad vielmi zaŭvažnaja.
Uładzimir Monzul padkreślivaje, što, choć pačynaŭ pisać knihu jak vyklučna navukovuju, u pracesie vyrašyŭ pieraasensavać padychod i adyści ad presnaha tekstu, kab utrymlivać uvahu čytača. U vyniku kniha pierastała być daśledavańniem u strohim sensie słova, «staŭšy razhornutym sistematyčnym apisańniem, što našmat lepš pasavała navukova-papularnamu charaktaru prajekta». «Pakolki stan ajčynnaj histaryjahrafii i jaje suviazi z kalektyŭnaj histaryčnaj pamiaćciu pa mnohich napramkach možna apisać słovami «koń nie valaŭsia», to moža akazacca kaštoŭnym navat taki ścipły ŭkład u vypraŭleńnie hetaha sumnaha stanovišča (a heta, miarkuju, hałoŭnaja zadača našaha pakaleńnia historykaŭ», — adznačaje aŭtar.
Ciapier čytajuć
Dziadok raskazaŭ, jak pavodziŭ by siabie ŭ siońniašniaj Biełarusi i što budzie dalej2
Kamientary
Kali i buduć, to ŭ Minsku.