«Da paeta viarnulisia muza, kachanka i žonka,
što nazaŭsiody stali adnoj žančynaj».
Videa z prajektu budzma.org «
Šnurki
Raskažu vam pra chłopca, što žyŭ u vieršy,
niaskončanym i nidzie nie nadrukavanym.
Jaho prydumaŭ paet, kaliści niepieravieršany,
a siońnia stary, samotny j rasčaravany.
Chłopiec džynsy nasiŭ ź dzirkaj vyšej kalena,
švedar, źviazany mamaj, ciopły i modny.
A ŭ botach šnurkoŭ nie było. Kali ŭžo kazać sumlenna,
to pra šnurki nie padumaŭ paet samotny.
Chłopčyku padabałasia rańniaja vosień,
pasiadziełki ŭ kaviarni, kali nia palać,
padarožžy tralejbusam tryccać vosiem
i dziaŭčo, što adrazu zapała ŭ pamiać.
Dziaŭčynka sieła nasuprać i tak zirnuła
što ŭsio ŭ tralejbusie źnikła, aproč dziaŭčynki.
I jon šukaŭ słovaŭ, kab zahavaryć, ale nie vychodziła niejak,
bo jon tolki ŭ miežach vierša rabić moh učynki.
U dziaŭčyny ŭ rukach bukiecik vałošak,
i chłopiec užo hatovy spytać: «Nieznajomka, chto ty?»
A ŭ paeta pachmielle, niezaścieleny łožak
i praciahvać pisać — nijakaj achvoty.
I ŭsio abryvajecca raptam, bukiecik vianie,
a potym znoŭ rańniaja vosień i pasiadziełki ŭ kaviarni…
I chłopiec daŭmieŭsia: «Žyćcio majo kružyć pa kole,
i na razmovu ź dziaŭčynaj nia chopić času nikoli.
Zranku pračnuŭsia — tym horaj, vočy i ruki vymyj.
Voś moj śniadanak. Treba vychodzić, a vośmaj.
Voś prypynak tralejbusny kancavy moj,
i tryccać vośmy voś moj.
Kročyć i nie zvažać na łužyny pad nahami…»
I tut jon zaŭvažyŭ: dziaŭčyna jamu ŭśmichajecca.
Potym pytaje: «A što z tvaimi šnurkami?
Šmatkalarovyja chočaš? Tabie spadabajecca».
Heta samotny paet znajšoŭ na haryščy
vierš, jaki dumaŭ, što źniščyŭ, ale nia źniščyŭ.
I, pahladzieŭšy na tyja kramzoli, niespadziavana
davieršavaŭ usio, što było niedavieršavana.
I staŭ paet maładzieć, unutry i zvonku,
i kanservatyŭny krytyk nazvaŭ jaho małajčynaj.
Da paeta viarnulisia muza, kachanka i žonka,
što nazaŭsiody stali adnoj žančynaj.
I chłopiec skazaŭ dziaŭčynie: «Mnie padabajecca vosień,
daždžy i kali na vulicach liście palać,
padarožžy tralejbusam tryccać vosiem
pobač z taboj, što adrazu zapała ŭ pamiać».
Ciapier čytajuć
Dziadok raskazaŭ, jak pavodziŭ by siabie ŭ siońniašniaj Biełarusi i što budzie dalej2
Kamientary