Navukoŭcy raspracavali muzyku dla katoŭ
Čałaviečaja muzyka naŭrad ci ŭrazić puchnatych — da ich kampazitary musiać padychodzić inakš.
Amierykanskija navukoŭcy daśledavali muzyčnyja husty katoŭ i pradstavili vyniki ŭ časopisie Applied Animal Behaviour Science.
«My ŭsio jašče słaba razumiejem, jakaja muzyka padabajecca chatnim žyviołam, — kaža psichołah Čarłz Snoŭdan. — Hałasy kotak na aktavu vyšej za vysoki hołas čałavieka. Karamia taho, u ich mnoha redkich dla našaj muzyki ślizhalnych not».
Daśledčyki nie imknulisia imitavać łaskavaje miaŭkańnie — jany stvaryli muzyku, što budzie adnolkava pryjemnaj katam i ludziam.
Rytm atrymanych kampazicyj padobny da vurkatańnia katoŭ, miełodyi — da miaŭkańnia na vysokaj častacie. Samych vysokich častot pryjšłosia paźbiahać, u katoŭ jany asensoŭvajucca z pahrozaj.
Navukoŭcy pravieryli svaje kampazitarskija zdolnaści na 47 katach i koškach i paraŭnali ŭłasny tvor z «Elehijaj» Fare i frahmientam z «Arkiestrovaj siuity №5 u re-mažor» Bacha.
Admysłovaja muzyka navukoŭcaŭ katam spadabałasia bolš — prynamsi, pad jaje katy čaściej padychodzili da ludziej i cierlisia ab ich.
Akramia taho, navukoŭcy raspracavali muzyku dla małpaŭ- tamarynaŭ. Jany kažuć, što daloka nie ŭsia muzyka, jakaja padabajecca haspadaram, spadabajecca i ich puchnatym siabram. Toje, što my ŭsprymajem za kašečyja śpievy, naohuł jość pahroźlivym krykam.
Chto tyja dva piersanažy, jakija nie pili ŭ mižvajennaj Vilni, jak Zośku Vieras abudzili ad letarhii i ci praŭdzivaja bajka pra Karatkieviča i restaran11
Kamientary