Para pajechała naradžać u Mieksiku — i znajšli horad dla žyćcia dy jašče kurort

Saša prahramiruje 16 hadoŭ, ź ich 10 — u hiejmdevie. Devby.io daviedaŭsia, jak kolki kaštuje žyćcio na karybskim kurorcie i ci bačna na vulicach Kankuna — mieksikanskaha horada-miljońnika — vajna z narkakartelami.

«Mnohija vialikija kantory ź imiem płaciać nižej rynku — pracuješ za radok u reziume»

— U hiejmdeŭ ja trapiŭ dziakujučy ŭdałamu źbiehu akaličnaściaŭ. U 2017 hodzie ja pierajechaŭ u Kijeŭ, dzie pracavaŭ u Luxoft, heta taki ŭkrainski EPAM. Praz paŭhoda mnie napisała HR z kijeŭskaha ofisa Ubisoft: «My šukajem mocnych prahramistaŭ, davaj da nas».

Ja byŭ vielmi ździŭleny. Zdavałasia, što pavinien być niejki inšy šlach, kab trapić u takuju viadomuju hiejmdeŭ-kampaniju. Doŭhi čas pakutavaŭ ad sindromu samazvanca. Ale tam było šmat vielmi krutych ukrainskich śpiecyjalistaŭ na niekalki hałoŭ vyšej za mianie — ja ŭ ich šmat čamu navučyŭsia. 

U hiejmdevie zarobki zvyčajna nižejšyja. Mnie zdajecca, heta taki «padatak na radaść» — «ja ŭ hiejmdevie, tamu zhadžajusia atrymlivać mienš». Pamiataju, u Luxoft ja zarablaŭ kala $1500, a ŭ Ubisoft užo bolš $2000, na toj momant [z kanca 2017 hoda] heta byli niadrennyja hrošy.

Ubisoft Entertainment SA — francuzski raspracoŭščyk i vydaviec videahulniaŭ sa štab-kvateraj u pryharadzie Paryža Sien-Mande i ofisami ŭ ZŠA, Kanadzie, Ispanii, Ukrainie, Hiermanii, Bałharyi, Rumynii, Kitai dy inšych krainach. Siarod najbolš viadomych franšyz kampanii — Assassin's Creed, Far Cry, Rayman, Prince of Persia, Tom Clancy's. Niadaŭna suzasnavalnik Ubisoft Kłod Hijo zahinuŭ u aviaikatastrofie.

Ubisoft na toj momant mnie zdavaŭsia vielmi krutym miescam z krutymi chłopcami, pracavać ź imi było vielmi cikava i viesieła. Pracavaŭ amal čatyry hady.

Pry hetym ja nie zarablaŭ tych hrošaj, jakija chacieŭ by zarablać. I kali ja pryjšoŭ z hetym pytańniem da majho brend-mieniedžara, jon prapanavaŭ varyjant, jaki mnie nie spadabaŭsia. Mnohija vialikija kantory ź imiem raźličvajuć na kanviejer kadraŭ i płaciać krychu nižej rynku — ličać, što ludzi buduć prychodzić pa pryvabny radok u reziume. 

U niejki momant stała składaniej. Kali ty doŭha pracuješ na entuzijaźmie, u «zaradžanym» stanie, urešcie nastaje krytyčny momant — užo albo zdaroŭje zdaje, albo ty emacyjna nie vyvoziš. Nie budu viešać usich sabak na Ubisoft, ale, mabyć, hety extra effort byŭ čakanym, kampanija patrabavała ad kijeŭskaha ofisa dadatkovych namahańniaŭ. I ŭ taki momant treba mieć śmiełaść skazać «nie». Byli chłopcy, jakija heta rabili. Ja ŭrešcie ŭ ich navučyŭsia. Ale ŭsio roŭna vyharaŭ.

Tam ža, u Ubisoft, litaralna na pracoŭnym miescy ja paznajomiŭsia sa svajoj pieršaj žonkaj, jana pracavała QA. Jana była rumynkaj, i ŭ niejki momant my vyrašyli pierajechać z Ukrainy da jaje na radzimu, u Bucharest. Pierajechali niezadoŭha da pačatku vajny. 

— Bucharest, napeŭna, byŭ samym tannym horadam z tych, dzie ja žyŭ. Dvuchpakajovaja kvatera niedzie 500‑600 jeŭra. Na 2 — 2,5 tysiačy jeŭra tam možna žyć adnamu i asabliva nie zamoračvacca.

Kali chtoś choča žyć u Rumynii — rekamienduju, vydatnaje miesca, ale tam treba budzie viedać movu, vyvučyć jakuju nie vielmi prosta. Ja pražyŭ tam čatyry hady, ale viedaju ŭsiaho niekalki fraz.

«Naša dačka naradziłasia hod tamu, i jana mieksikanka»

— Jak atrymałasia, što ŭ vyniku vaš vybar — Mieksika?

— Adnojčy ja pajechaŭ na niejki rumynski fiestyval, razmaŭlaŭ tam ź ludźmi, hulaŭ, piŭ piva — rabiŭ usio, što robiać na fiestyvalach. Tady ja pracavaŭ z Multiplayer Group i razvodziŭsia ź pieršaj žonkaj. I na fiestyvali sustreŭsia sa svajoj budučaj druhoj žonkaj. My siadzieli z maimi novymi fiestyvalnymi siabrami kala adnoj carkvy, i moj anioł pralacieŭ mima.

My ź joj niejki čas pažyli ŭ Rumynii, potym u Sierbii i ŭ Vienhryi. U Budapiešcie my raśpisalisia ŭ miascovym ZAHSie. I, kali žonka ŭžo była ciažarnaj, dumali, kudy padacca dalej.

Vybirali pamiž Arhiencinaj, Čyli i Mieksikaj. U Arhiencinie niejkija ekanamičnyja prablemy, i źjavilisia prablemy ź lehalizacyjaj. U Čyli mnie treba była viza, jakuju doŭha atrymlivać.

A ŭ Mieksiku ja atrymaŭ vizu za adzin dzień. Heta byŭ pieršy raz, kali ja pryjšoŭ u ambasadu, jany na mianie pahladzieli, pazadavali niejkija tryvijalnyja pytańni, uziali patrebnyja papiery i skazali: «pasiadzi, my zaraz raźbiaremsia». Potym prynosiać mnie pašpart i kažuć: «voś tvaja viza». A ja taki: «nu ničoha sabie, tak možna było!» Za dźvie hadziny ja atrymaŭ vizu! Biełarusy, mabyć, zrazumiejuć maje pačućci.

— A ŭ Mieksicy, jak i ŭ Arhiencinie, taksama «prava ziamli»? 

— My tut mienavita tamu, tak my i atrymali PNŽ. Naša dačka naradziłasia hod tamu, i jana mieksikanka. Chacia ŭ jaje jość jašče mižnarodny rasijski pašpart, za jakim my źjeździli ŭ ambasadu ŭ Miechika (žonka — rasijanka; biełaruski pašpart jana taksama kali-niebudź sabie zrobić, kali zachoča).

I nam treba pačakać jašče hod, kali my atrymajem mahčymaść padavacca na hramadzianstva pa ŭźjadnańni.

— Dla hetaha buduć praviarać viedańnie ispanskaj?

— Budzie ekzamien na ispanskaj movie, ale heta nie ekzamien na viedańnie movy. Kažuć, dla jaho dastatkova bazavaj ispanskaj, na ŭzroŭni bytavych situacyj na vulicy abo ŭ kramie. Dla padrychtoŭki treba vyvučyć 900 pytańniaŭ, bolšaść nie vielmi składanyja.

— Kolki štataŭ u Mieksicy? U jakim štacie znachodzišsia ty? Jakija štaty pobač? U mianie na ścianie visić karta Mieksiki, pačytvaju. Kali raściahnuć hetaje navučańnie na hod, paśpieju padrychtavacca: try pytańni ŭ dzień, dumaju, možna asilić.

— Ludzi ŭ ambasadzie, napeŭna, vydatna razumieli, navošta vy źbirajeciesia ŭ Mieksiku?

— Papiarovaja viza patrebna była tolki mnie. A žoncy-rasijancy — tolki elektronnaja.

Kali my prylacieli, asabliva na jaje nichto nie hladzieŭ. Jana była ŭ prastornym chudzi, pa joj było vidać, što jana nie chudyška na toj momant. Ale nichto hetym nie zamaročvaŭsia. Uličvajučy, kolki ludziej pryjazdžaje siudy naradžać, nie dumaju, što ŭ toj momant, kali my hetym zajmalisia, va ŭładaŭ było niejkaje praduziataje staŭleńnie da hetaha. Dumaju, kali siamja pastavić sabie takuju metu i padrychtujecca — jana dajedzie.

— A što značyć «padrychtujecca»?

— Dla hetaha treba hrošy. Miarkujecca, što kali vy jedziecie z takoj metaj, značyć, u vas, chutčej za ŭsio, hrošy jość. Kali tolki na rody — my patracili, napeŭna, $15 000. A kali sabrać usie spadarožnyja vydatki razam, u tym liku pražyvańnie, mašynu dy inšaje — usio abyšłosia niedzie ŭ $40 000.

— Tvaja žonka ciapier u dekretnym adpačynku?

— Nie, jana pracuje. Litaralna za paru tydniaŭ adnaviłasia i vyjšła na pracu. Heta byŭ jejny vybar. Mahčyma, jana bajałasia stracić klijentaŭ.

«Jeździać vielizarnyja džypy z uzbrojenymi nachvardziejcami, ź biaśpiekaj usio vielmi surjozna»

— Čamu Kankun?

— My vybirali łakacyju z raźliku, što pražyviom tut paru hadoŭ minimum. Asnoŭnyja kryteryi — klimat (u Vienhryi my mierźli i chvareli, i ŭ tym ža Miechika-sici zimoj taksama chałodna) i biaśpieka. 

Hladzieli jašče Tułum, Płaja-del-Karmien (kurortnyja harady pobač z Kankunam u hetym ža štacie Kintana-Roa). Usie hetyja harady — viadomyja siarod ekspataŭ łakacyi. Siarod našych susiedziaŭ šmat ruskich, ukraincaŭ. Jość adzin biełarus, ale ja ź im jašče nie sustrakaŭsia.

Za ŭvieś čas, što my tut žyviom, tempieratura ni razu nie apuskałasia nižej +20 hradusaŭ, i heta vielmi prykolna, za paŭtara hoda ja ani razu ciopłyja rečy nie kuplaŭ (i navat novyja krasoŭki).

Pavialičyć

— Što ź siabie ŭjaŭlaje Kankun? Nakolki jon biaśpiečny?

— U ciapierašnim vyhladzie Kankunu ŭsiaho hadoŭ 50. Jon vielmi mocna źmianiŭsia za hety čas. Kali chtoś upiša słova «Kankun» u pošukavik, jon ubačyć u vydačy Zonu-Ateljera, heta rajon hatelaŭ. Heta vielmi krutaja łakacyja, tam usio vylizana, tudy prylatajuć ludzi z usiaho śvietu — amierykancy, jeŭrapiejcy, azijaty. «Levych» ludziej ty tam nie ŭbačyš, tam jość plažy dla miascovych, ale jany tam u mienšaści.

Ateljera vielmi dobra abaroniena. Na ŭjezdach staić niekalki mašyn nacyjanalnaj hvardyi, palicyja. Mašyny tych, chto zajaždžaje, nie dahladajuć, ale kali ty prajazdžaješ praz hety kardon, ty razumieješ, što, napeŭna, dalej usio budzie biaśpiečna. Na ŭjezdie ŭ sam horad, pa-za Ateljeraj, taksama jość takija pasty, na jakich kiroŭcy zvyčajna prytarmažvajuć. Na ciabie pahladzieli — i jedzieš dalej.

Pavialičyć

U Kankunie šmat nacyjanalnaj hvardyi, jeździać vielizarnyja džypy z uzbrojenymi nachvardziejcami, ź biaśpiekaj usio vielmi surjozna. Za ŭvieś čas z surjoznych zdareńniaŭ mahu ŭzhadać tolki vypadak, kali tut padpalili kramu.

— Jak na Kankunie adbivajecca viečnaja mieksikanskaja baraćba z narkakartelami? Apošniaje surjoznaje abvastreńnie było litaralna ŭ pačatku 2026.

— Štat Kintana-Roa pavodle maich mierak — vielmi biaśpiečny. My jeździli pa štacie, na zachadzie dajazdžali da Mierydy ŭ susiednim Jukatanie, jeździli i paŭnočniej. Kali b nie jakaść daroh, miescami kiepskavataja, tut było b vielmi dobra.

— Ty bačyŭ u Kankunie chłopcaŭ z kartelaŭ, takich stereatypnych piersanažaŭ u tatuiroŭkach i kaściumach z adlivam, jak u sieryjale «Va ŭsie ciažkija»?

— Razumieješ, heta styl. Tut jość takija chłopcy, ale kali ty ich ubačyš — ty nie zrazumieješ, jon prosta taki modnik abo realna pracuje na kartel. U Kankunie, napeŭna, jość niejki kryminał, ale jon vielmi nieprykmietny. A chłopcaŭ tut roznych chapaje. Usie vielmi strakatyja, roznyja.

Tatuiroŭki va ŭsich. U nas tatujavanaja niania, joj 46, ale jana ŭžo babula.

Pojdzieš da cyrulnika — i tam jon całkam zatatujavany. Pojdzieš da doktara — i ŭ doktara tatuiroŭka. Pajedzieš na Ateljeru, spynišsia kab niešta spytać u kopaŭ — i ŭ kopaŭ buduć tatuiroŭki na ŭsiu šyju. Pa tatuiroŭkach ty dakładna nie adhadaješ, ci źviazany čałaviek sa złačynnym śvietam.

— U ciabie šmat tatuirovak. Na rukach, zdajecca, jość niejkija ź mieksikanskimi matyvami. Dzie daražej zrabić tatu, u Biełarusi abo ŭ Mieksicy?

— Nie, u mianie ŭsie tatuiroŭki biełaruskija. Ale viedaju, što jany tut niedarahija. Dumaju, tut siaredniaja tatuiroŭka pamieram u dźvie cyharetnyja pački kaštuje $150-200.

— U Kankunie možna žyć biez mašyny?

— Napeŭna, možna abyścisia taksi, jano tut vielmi tannaje. Ale kali jość mahčymaść kupić transpart — heta budzie zaŭvažnaj prystupkaj da kamfortu.

Mašyny tut u asnoŭnym pabityja, dobruju mašynu kuplaješ na svoj strach i ryzyku. U nas Toyota Camry 2019 hoda, i heta, napeŭna, najlepšaje, što ja b chacieŭ tut mieć. Bo kali hladziš na toje, jak tut abychodziacca z mašynami — serca kryvioju ablivajecca. 

Na mapiedach i matacykłach lubiać jeździć miascovyja. Jeździać jany kiepska. Nie ŭ šlemach, a ŭ takich kaskach-kiepačkach, jany ćviordyja, ale pakryvajuć tolki samuju vierchniuju častku hałavy. Unačy — časta jeduć naohuł biez ahnioŭ. Vyhladaje tak, što jany praściej staviacca da žyćcia, nu i staŭleńnie da śmierci ŭ ich zusim inšaje — jak da čahoś, što adkryvaje im žyćcio ź inšaha boku.

A ŭvohule praviły ŭ hetym rehijonie śvietu pracujuć pa-svojmu.

Voś my, naprykład, žyviom u rajončyku ź niekalkich vułačak. I ŭ nas tut jość miascovyja praviły, jakija pracujuć tolki tut. U horadzie, jak by ty ni jechaŭ, tabie, chutčej za ŭsio, nie pryjdzie tykiet za parušeńnie. 

A ŭ nas u rajončyku jany chočuć žyć bolš cyvilizavana i sočać za hetaj spravaj. Kali ja niaznačna parušyŭ tut PDD, mnie skazali: płaci 500 piesa. I što rabić? Zapłaciŭ, bolš parušać nie budu.

— Heta byli nie palicejskija?

— Nie, heta administracyja našaha rajončyka. Jon zakryty, na ŭjeździe staić šłahbaum, i ŭsio abniesiena ścienami. Tut vielmi spakojna. Takich rajončykaŭ, abniesienych ścienami, pa Kankunie vielmi šmat. U Jeŭropie takoha niama.

Padatak — 2%, vialiki dom — možna i za $1000. «Ajcišnikam jość sens siudy jechać»

— Dzie ty ciapier pracuješ?

— U Companion Group dystancyjna, rablu hulniu. Jana pakul pad embarha, heta značyć pakazvać jaje ja nie mahu, ale havaryć možna. Heta Gears of War: E-Day. Gears of War — heta taki šutar, bolš papularny ŭ ZŠA i ŭ Mieksicy. Doŭhi čas byŭ Xbox-ekskluzivam, u Jeŭropie jon nie taki papularny.

— Jakoje žyllo źniali?

— Maja žonka taksama pracuje dystancyjna, i my adrazu šukali taki dom, u jakim budzie zručna pracavać, z asobnymi prastorami dla hetaha.

Pavialičyć

U nas, napeŭna, samy vialiki dom u našym rajončyku, trochpaviarchovy. Płacim $1070 tolki za arendu. Z astatniaha samaje darahoje — elektryčnaść, niedzie $100. U samy haračy miesiac, napeŭna, $200, tamu što kandycyjaniery ŭ kožnym pakoi. U sumie ŭsie vydatki na žyllo — kala $1500. 

— Kolki ŭvohule ŭ Kankunie kaštuje arenda žylla ŭ roznych rajonach?

— Hetaja infarmacyja vielmi chutka sastareje, ale davaj pasprabujem. U centry možna aryjentavacca na $2 — 3 tysiačy za dom. Heta niejkaje dobraje miesca, dzie ŭsio budzie ŭ šahovaj dastupnaści. Tam ža možna znajści i niešta praściejšaje, naprykład dvuchpakajoŭku za $1000. Zrazumieła, havorka nie pra Ateljeru, tam žyllo moža być pa $4000-5000.

Na ŭskrainach možna znajści dvuchpakajoŭki za $500-700, u našym rajončyku takaja kaštuje $700 — ale my žyviom nie na samym krai i ŭ paŭdniovaj častcy, tut bolš novy horad, usio krychu daražej. Na poŭnačy, dumaju, kvateru možna i za $350 źniać, ale heta budzie niešta takoje, biednieńkaje, pašarpanaje, ź niejkimi supierbazavymi kramami.

— A što z padatkami?

— Tut jość ilhoty dla pryciahnieńnia śpiecyjalistaŭ.

— Ajcišnikam jość sens siudy jechać. U mianie situacyja takaja: jość hruzinskaje IP, ale ja źbirajusia adkryvać mieksikanskaje. U hruzinskim padatak 1%, tut budzie 2%. Dziaržava pryciahvaje technałohii, i dziaržava choča, kab ludziej z technałahičnymi viedami było bolš. I ich pryciahvajuć takimi prahramami sproščanaha padatkaabkładańnia.

— Ale akramia padatkaŭ jość ža i niejkija inšyja vypłaty? Mieksikanski FSAN niešta biare ŭ ciabie?

— Nie tak, jak biełaruski.

Tut saczabieśpiačeńnie zusim pa-inšamu ŭładkavana. Ciapier z PMŽ my jašče nie možam zrabić sabie nacyjanalnuju miedyčnuju strachoŭku. U nas strachoŭka dla pryjezdžych. Jana niadrennaja, ale tolki ŭ tych vypadkach, kali z taboj niešta zdaryłasia, naprykład, ty złamaŭ ruku. A dla niejkich rehularnych rečaŭ nakštałt ahladu abo analizaŭ praściej schadzić da doktara i addać $50. Jon pravieryć usio, što treba, vypiša ŭsio, što treba — i jašče budzie tabie ŭdziačny.

Uvohule tut abmiežavanaja kolkaść daktaroŭ, i kali ty chočaš trapić da niejkaha mocnaha doktara, zapisvacca treba zahadzia. Pa strachoŭcy taksama ŭsio nie zusim tak, jak my pryvykli ŭ Minsku abo ŭ Kijevie: tut, kali treba niejki śpiecyfičny doktar — davodzicca čakać dva-try tydni. Da hetaha ty robiš roznyja analizy, i ŭžo z usimi analizami idzieš da jaho, kab hety doŭhačakany vizit byŭ maksimalna efiektyŭnym.

Darečy, kali ty płociš miascovyja padatki i ŭ ciabie jość pašpart, ty atrymlivaješ dostup da ipateki pad nievialikija pracenty.

— Kolki kaštuje žyćcio ŭ Kankunie ŭvohule?

Ź nievialikimi pajezdačkami i restarančykami — ahulnaja suma vydatkaŭ niedzie $ 3500‑4000 u miesiac, plus paliva (bolš dalara za litr). Pry tym, što my starajemsia zanadta šmat nie vydavać.

My pracujem doma, ź dziciom u hety čas siadzić niania — mieksikanka, i jana atrymlivaje $250 u tydzień. 

— Z punktu hledžańnia žychara Kankuna nakolki spraviadlivy stereatyp pra Mieksiku jak krainu treciaha śvietu?

— Mieksika vielmi roznaja. Jość štaty, dzie pieryjadyčna stralajuć, dzie harady ledź nie abviaščajuć niezaležnaść — u tym sensie, što jany buduć abaraniacca ad kartelaŭ tak, jak zachočuć, a nie tak, jak vyrašyła dziaržava. Centralnaja Mieksika — heta taki rehijon, u jaki ja, napeŭna, nie chacieŭ by jechać.

Sam Kankun inšy, ale pry hetym taksama rozny. Tut jość «drennyja», heta značyć bolš biednyja rajony. Ale navat tam — zvyčajnyja ludzi, jakija prosta chočuć žyć, adpravić dzicia ŭ škołu, niešta pastavić na stoł, usio jak va ŭsich.

Paprostu jany žyvuć u mienš prastornych apartamientach, i zony vakoł hetych budynkaŭ taksama nie zaŭsiody ŭparadkavany. Tamu što ŭ ludziej niama na heta času: ludzi rana ranicaj ustajuć, iduć na pracu i da poźniaha viečara pracujuć. Vielmi znajomaja dla našaha brata situacyja.

Ateljera — idealnaja zona, pry hetym na Ateljery mieksikanskaha amal ničoha niama, akramia chiba restaranaŭ, jakija hatujuć mieksikanskuju ježu.

Za Ateljeraj pačynajecca horad. U horadzie ŭžo mieksikanskaje žyćcio, jakoje, darečy, prykmietna adroźnivajecca ad stereatypnaj sielskaj Mieksiki.

Pavialičyć

Heta ŭsio ž horad ź miljonnym nasielnictvam. Praŭda, vielmi mała niečaha kulturnaha. Prachodziać časam fiestyvali jak razavyja mierapryjemstvy. Jość restarančyki, jość kinateatry, jość adzin teatr, u jakim my nikoli nie byli, tamu što tam usio na ispanskaj. My vučym, ale teatralnyja pastanoŭki dla našaha ŭzroŭniu — heta pakul składana.

«Tuju Biełaruś, jakuju pamiataju, ja zabraŭ z saboj u valizcy»

— Ty ŭ asnoŭnym razmaŭlaješ z ekspatami? 

— Viadoma, z ekspatami jość sens razmaŭlać. Ekspaty sa stažam šmat viedajuć pra siervisy, mohuć niešta padkazać. Ale kali ty abmiažoŭvaješ koła znosin tolki ruskamoŭnymi ekspatami, treba być hatovym płacić bolš. Naprykład, kali ty zachočaš uziać ruskamoŭnuju nianiu — jana budzie prymietna daražej miascovych.

— Jak mieksikancy staviacca da imihrantaŭ? Ty sustrakaŭsia ź niečym, padobnym na ksienafobiju?

— Nie. Mieksikancy, kali ŭbačać, što ŭ ciabie bieły tvar, spačatku padumajuć, što ty — amierykaniec. Kali zrazumiejuć, što heta nie tak, spytajuć, adkul ty. Ja ŭsim kažu, što ja z Polščy. U mianie nasamreč babula polka. Jany Polšču viedajuć, viedajuć, što palaki, jak i jany, kataliki. A pra Biełaruś naohuł ničoha nie viedajuć, davodzicca tłumačyć. Navošta heta treba? Vyhladaje heta prykładna tak: «Nie amierykaniec? A adkul? Z Polščy? Nu, vydatna. Jak tabie ŭ Mieksicy? Usio narmalna?»

— Čamu im važna, amierykaniec ty abo nie?

— U amierykancaŭ vielmi šmat hrošaj adnosna ŭsich astatnich. I na amierykancach jany sprabujuć zarabić — buduć treści, treści i treści. Dumaju, heta tamu, što amierykancy sami heta dazvalajuć. Što takoje dla amierykanca $50? A dla mieksikanca heta amal 1000 piesa, hrošy!

— Mieksikancy — jany jakija na fonie biełarusaŭ?

— Kali ŭ Biełarusi ty pasprabuješ zahavaryć z kimści nieznajomym, idzieš pa vulicy i ŭśmichaješsia — mohuć padumać, ci nie pad narkotykami ty. A tut ty idzieš, možaš pieśni śpiavać sabie pad nos, lohka zahavaryć ź nieznajomym čałaviekam — da ŭsiaho hetaha bolš prostaje staŭleńnie.

Jany vielmi siamiejnyja, ale i vielmi tempieramientnyja. Naprykład, tut inšaje staŭleńnie da mužčynskich zdrad, nie toje kab jany vitalisia, ale i nie asabliva asudžajuć.

Jany nie asabliva abaviazkovyja. Ciapier ja da stamatołaha chadžu, pryjazdžaješ da lekara, staiš pad kabinietam 5‑10 chvilin — i tut jana pryjazdžaje: «O, dobra, a ty ŭžo tut! Nu, davaj». Ja nikoli nie ličyŭ siabie zvyšpunktualnym čałaviekam, ale tut naohuł inšaje staŭleńnie da hetaha.

Jašče jany vielmi niepatrabavalnyja. Mahčyma, tamu ŭ ich mašyny zabityja. U nas mašyna — heta dabro, mašynu treba bierahčy. U ich mašyna — heta instrumient, u hetym sensie jany nahadvajuć francuzaŭ.

Što jašče? Da hrošaj mieksikancy vielmi prosta staviacca. Dziaciej vielmi lubiać, navat bolš, napeŭna, čym u Jeŭropie. Dla ich narmalna padyści ŭ kafe i zachapicca: «Oj, jakaja mileńkaja, pryhožaja dziaŭčynka!»

Samaje cikavaje — zusim inšaje staŭleńnie da śmierci. Jany, viadoma, biadujuć, ale hladziać na śmierć jak na častku žyćcia, ź vialikim razmacham śviatkujuć El Día de Muertos — Dzień Miortvych.

— Jość niešta ź Biełarusi, čaho tabie nie chapaje?

— Spačatku chacieŭ skazać, što nie chapaje minskaha bara «Zakon buterbroda» — u mianie ź im šmat pryjemnych uspaminaŭ. Ale, zdajecca, heta prosta nastalhija, naŭrad ci mnie jaho sapraŭdy nie chapaje.

Nasamreč nie chapaje svajakoŭ, siabroŭ. Jašče ŭ Rumynii ŭ mianie byli dva sabaki, pinčary, ja ich vielmi lublu da hetaha času. Pierad pieralotam u Mieksiku pryjšłosia zrabić taki vybar, ja ich pakinuŭ baćkam u Biełarusi. I ich mnie taksama nie chapaje. Sazvońvajemsia ź imi pieryjadyčna, baču, što baćki ich raskarmili.

Ja ŭžo, napeŭna, kamfortna siabie adčuvaju dzie b ni byŭ. Ciapier adydu ad tvajho pytańnia kryšku ŭ fiłasofiju. Nas, biełarusaŭ, u cełym vielmi mała. 9,5 miljonaŭ u Biełarusi było, ciapier užo, napeŭna, mienš. I, jak kažuć u biełaruskim televizary, «vas nidzie nie čakajuć». Heta praŭda. Nichto nikoha nidzie nie čakaje. Ale kaštoŭnaść čałavieka nie ŭ tym, što jaho dzieści čakajuć, a ŭ tym, što jon moža dzieści źjavicca i ŭnieści tudy siabie, i toje, što jon umieje, i svaju čałaviečuju enierhiju. My ničym nie lepš i ničym nie horš astatnich. Treba heta razumieć i dobra stavicca da siabie ŭ luboj situacyi.

Tak, blizkich i svajakoŭ nie chapaje. Ale ŭsiudy možna znachodzić dobrych ludziej. My i tut razmaŭlajem ź vielmi pryjemnymi, miłymi ludźmi. Ty da ich adkryty — i jany da ciabie adkrytyja.

Ja byŭ u Biełarusi paru hadoŭ tamu. Takoje adčuvańnie, što tuju Biełaruś, jakuju ja pamiataju, ja zabraŭ z saboj i pavioz u valizcy. Ja viarnuŭsia ŭ inšuju Biełaruś. Zajšoŭ u tyja ž kramy, u jakija chadziŭ jašče ŭ školnym uzroście — i ničoha nie paznaŭ. Mnie zdałosia, što ŭsio heta nie toje, što heta niejkaja falš. Vielmi dziŭnaje pačućcio, niejkaje zalustroŭje. Toj Biełarusi, jakuju ja pamiataju, bolš niama. Jakaja jość — nie zusim taja.

A Łacinskaja Amieryka — heta ceły śviet, jaki čakaje biełarusaŭ z raspraściortymi abdymkami. Tut usio nibyta znajomaje — ale krychu pa-inšamu. I heta, napeŭna, samaje prykolnaje.

• 5
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1