U noč paśla vyzvaleńnia žurnalistka zanatavała hałoŭnaje, što jana zrazumieła dla siabie ŭ časie źniavoleńnia.
U noč paśla vyzvaleńnia žurnalistka zanatavała hałoŭnaje, što jana zrazumieła dla siabie ŭ časie źniavoleńnia.
U turmie razumieješ toje, što ciažka zrazumieć na svabodzie — što ty za čałaviek.Možna mieć jakoje zaŭhodna ŭjaŭleńnie ab sabie, možna ździejśnić masu ŭčynkaŭ, ale kali heta adbyłosia ŭ štodzionnym žyćci, u šumie praśpiektaŭ i tramvajaŭ, kali potym ty viartaješsia dadomu da baćkoŭ, siabroŭ, muža abo žonki — heta nie toje.
Ty možaš być tysiaču razoŭ advažnym žurnalistam z vostrym piarom, stolki ž raz ty možaš być biasstrašnym buntarom, jaki vykazvaje svoj pratest u adkrytuju abo ŭ Internecie. Kali ty nie apynuŭsia ŭ turmie, tabie značna ciažej zrazumieć, chto ty na samaj spravie.
Ja praviała za kratami amal 40 dzion. Heta nie tak šmat, uličvajučy, kolki ludziej tam jašče zastałosia. Kožny dzień ja prysłuchoŭvałasia: što ja daviedałasia pra siabie, jakija jakaści nabyła.
Pieršaje, što ja zrazumieła — nielha škadavać siabie. Nikoli i ni pry jakich abstavinach.Niepraduktyŭna.
Druhoje — ničoha nie prymać na svoj rachunak, što b ni adbyvałasia —heta nie adnosicca asabista da ciabie, heta nijak nie źviazana asabista z taboj. Jość statut i režym. Ničoha bolš.
Treciaje — žyć adnym dniom.Navat hadzinaj, a, moža, imhnieńniem. Chto jaho viedaje, što budzie praz
Čaćviortaje i, na moj pohlad, hałoŭnaje — pryniaćcie rašeńniaŭ.Raniej mnie heta davałasia lohka. A tam — nie. Ciažka. Praź ślozy. Z dumkaj ab nienarodžanych dzieciach i chvoraj maci. Ničoha. Pryniała. Dapamahli malitvy. I paštoŭka z vyjavaj kata, jaki visić ź pierapałochanym vyhladam i vyłuplenymi vačyma na elektrapravadach, a pobač nadpis — «Trymajsia! My z taboj!».
Jak i niekatorym mužčynam, mnie taksama było strašna.Ale, dziakuj Bohu, ja zrazumieła, što jašče strašniej — być zdradnikam. Takaja ja nie patrebna nikomu i pierš za ŭsio — sabie.
Maim vyzvaleńniem nie varta ciešyć siabie. Heta nazyvajecca — źmiena miery strymańnia pad padpisku ab niavyjeździe. Ja nie maju prava znachodzicca ŭ Miensku, i pajedu pa miescy rehistracyi — u rodny Kobryn. Tam ja budu žyć padčas śledstva. Jak toj kazaŭ, sardečna zaprašajem z maleńkaj turmy ŭ vialikuju.
Darahija maje čytačy, ja pračytała vašyja kamientary (na žal, listoŭ nie atrymała). Niama hierojaŭ. Jość my z vami — ludzi, jakija dumajuć, razumiejuć, spačuvajuć i padtrymlivajuć adzin adnaho. I tolki ad nas zaležyć, što budzie dalej.
Ja vyjšła na svabodu tolki dziakujučy vam.Dziakujučy kožnamu pravaabaroncu, palityku ci žurnalistu, jaki padtrymaŭ mianie choć słovam, dziakujučy vašaj padtrymcy i vašym malitvam. Nie ja niejki bylinny hieroj, vy ŭsie — vielizarnaja niesakrušalnaja siła, zdolnaja ŭpłyvać na padziei.
I tolki dziakujučy našaj salidarnaści, padtrymcy i vyraznym, dziejsnym mieram usiaho śvietu, možna damahčysia svabody. Pierš za ŭsio, dla ludziej, jakija jašče tam. Ja viedaju, jak mocna my patrebnyja im. Raniej ja tolki pisała pra palitviaźniaŭ. A
ciapier viedaju, jak heta — malicca, kab pra ciabie pamiatali i nie zabyvali.
-
«Bolšaja častka siadzić sumlenna, ale cicha». Pavieł Vinahradaŭ pra palitviaźniaŭ, čyje proźviščy nieviadomyja
-
Polski dypłamat raskazaŭ, jak Łukašenka ŭmieje «ačaroŭvać surazmoŭcaŭ» i chto robicca jahonymi achviarami
-
«Dyk što vam jašče treba, šanoŭnyja kiraŭniki EHU?» Sieviaryniec zaklikaŭ biełarusizavać univiersitet, pakul nie pozna
Kamientary