Niepaŭtornaja muzyčnaja chimija

Niepaŭtornaja muzyčnaja chimija

Hutarka z Rodžeram Uoterzam

Na ctadyjonie Hvardyi ŭ Varšavie 7 červienia adbudziecca kancert Rodžera Ŭoterza, adnaho z zasnavalnikaŭ “Pink fłojd”. Jon napisaŭ balšyniu pieśniaŭ dla takich albomaŭ hurtu, jak “Atom Heart Mother”, “Wish You Were Here”, “The Wall” ci “Dark Side of the Moon”. Apošni dysk, choć z času jahonaje premjery minuła 30 hadoŭ, štohod pradajecca ŭ kolkaści 2—3 młn. asobnikaŭ. U Varšavie Ŭoterz vykanaje taksama kampazycyi z svaich solnych albomaŭ, kštałtu “Radio K.A.O.S.” ci “Amused to Death”. Hety muzyka šmat hadoŭ nie kancertavaŭ u Eŭropie. Z nahody sioletniaha turu vyjšaŭ jahony novy albom “Flickering Flame” ź nieviadomymi versijami raniejšych kampazycyjaŭ, a taksama “Antalohija tekstaŭ i pierakładaŭ” Uoterza.

— Vy nia lubicie vystupać na stadyjonach: padčas prezentacyi “Dark Side of the Moon”, nia vytryvaŭšy tłumu j hvałtu, navat plunuli ŭ tvar adnamu z najbolš ahresiŭnych fanaŭ. Ale ŭ Varšavie Vy abrali stadyjon…

— Maja niechać da kancertaŭ na stadyjonach źjaviłasia ŭ 70-ch ad ahulnaj stomlenaści žyćciom u hurcie, ad pradčuvańnia jahonaha raspadu, a nie tamu, što ja nie lublu šmattysiačnych aŭdytoryjaŭ. Tak, u Paŭdniovaj Amerycy ja musiŭ hrać na stadyjonach, bo ładzić imprezy dla mienšaj kolkaści publiki tam nia maje sensu. Šoŭ u San-Dyjeha sabrała 42 tysiačy fanaŭ — heta była najbolšaja aŭdytoryja ŭ majoj solnaj karjery. Ale na kancercie my zdoleli stvaryć atmasferu intymnaści, blizkaha kantaktu.

— Ci praŭda, što Vy niadaŭna sustrakalisia z kolišnim kaleham pa “Pink fłojd” Nikam Mejsanam, ź jakim paśla vychadu z hurta kantaktavali tolki praź jurystaŭ?

— My nia bačylisia 15 hadoŭ. Ja padumaŭ, što heta nonsens. Na adnym pikniku padyšoŭ da Nika zzadu i, jak stary siabar, lapnuŭ jaho pa plačy. Kali jon azirnuŭsia, dyk ad ździŭleńnia mała nia hrymnuŭsia vobziem. Kali ačomaŭsia, zaprasiŭ mianie na viačeru. My pryjemna pahavaryli pra supolnych znajomych.

— Ale pra “Pink fłojd” nie havaryli?

— Tema ŭspłyła sama saboj, pahatoŭ Nik piša knihu pra “Pink fłojd”. Jon źviartaŭsia da mianie pa dapamohu, za što ja jamu vielmi ŭdziačny. Bo, pačaŭšy ŭspaminać, my vyśvietlili, kolki ŭsiaho kožny z nas nia pamiataŭ. Nik spadziajecca, što ŭ jahonaj knizie nia budzie nivodnaj subjektyŭnaj perspektyvy, — jon praviaraje fakt za faktam, dajučy kožnamu mahčymaść vykazacca. Pracuje jak salidny žurnalist. Spadziajusia, i kniha atrymajecca salidnaja j vyčarpalnaja.

— A jak składajucca Vašyja stasunki ź inšym kaleham pa “Pink fłojd” — Ryki Rajtam?

— Jon prychodziŭ na adzin z maich kancertaŭ u Złučanych Štatach. Jamu spadabałasia, paśla vystupu jon znajšoŭ mianie ŭ hrymiorcy, my pahamanili, vypili. Było pryjemna.

— A z Dejvidam Hiłmaram vy nie padtrymlivajecie suviaziaŭ?

— My nia bačylisia kolki hadoŭ. Ale da mianie ŭvieś čas dachodziać źviestki pra toje, što jon robić. Niadaŭna ja čuŭ, što ad manumentalnych kancertaŭ jon pierajšoŭ da bolš kamernych. Adzin raz ihraŭ u Londanie, druhi — u Paryžy. Prasiŭ zhody nadrukavać maje teksty na DVD-dysku. Mienavita dziela jaho vydańnia Dejvid ładziŭ tyja kancerty. Jasnaja reč, ja daŭ zhodu. Čamu nie?

— Skažycie ščyra, Vy šanavali talenty svaich kalehaŭ ci ličyli, što “Pink fłojd” — hurt adnaho muzyki, Rodžera Ŭoterza?

— Ja zaŭždy padkreślivaŭ, što tuju niepaŭtornuju muzyčnuju chimiju my stvarali razam. Nu, moža, uniosak moj i Dejvida Hiłmara byŭ krychu bolšy, ale biaz talentu Ryka i Nika my nie stvaryli b hurta, jaki daŭ ludziam stolki muzyčnaj radaści.

— U ZŠA razyšłosia bolš za try miljony asobnikaŭ Vašaha supolnaha dysku “Echoes”. Ale mnohim słuchačam nie spadabałasia zaduma źmiešvać kampazycyi z roznych albomaŭ hurta. Jany b addali pieravahu chranalahičnamu paradku.

— Ja pratestavaŭ suprać takoha składańnia albomu, ale nia zmoh pierakanać. Nie chaciełasia svarycca, bo havorka išła pra kampazycyi z dvuch albomaŭ “Pink fłojd”, vydadzienych užo bieź mianie.

— Što Vy dumajecie pra tyja albomy?

— “Momentary Lapse of Reason” ja słuchaŭ tolki raz, mnie spadabalisia dźvie kampazycyi. Ja viedaju historyju stvareńnia albomu: chłopcam daviałosia paŭtarać muzyčnuju sesiju, bo pieršy zapis naahuł nie nahadvaŭ “Pink fłojd”. Sumna heta. Druhi albom, “Division Bell”, nie mahu nazvać inačaj jak “užytkovy”. Jaho zapisali, bo treba było mieć nahodu dla čarhovaha suśvietnaha kancertnaha turne. Hety albom — sapraŭdnaje muzyčnaje śmiećcie. Dejvid vydatny hitaryst, jon fajna śpiavaje, ale ja nie liču jaho dobrym kampazytaram. Niachaj piša muzyku dla svajoj žonki.

— Pośpiech “Echoes” śviedčyć, što słuchačy prahnuć novych kampazycyjaŭ “Pink fłojd”. Ci nia chočacie Vy adnavić hurt?

— Usio minaje, ludzkija poviazi raspadajucca. Kali my pisali apošni supolny albom “Final Cut”, našyja muzyčnyja i palityčnyja prychilnaści roźnilisia nastolki, što ciažka było kazać pra dalejšaje suisnavańnie.

— Ci słuchajecie vy svaje staryja albomy?

— Ja hraju doŭhija, pa dźvie z pałovaj hadziny kancerty i tamu štorazu mušu padbirać repertuar, kab prapanavać fanam samaje cikavaje. Pierad papiarednim turne 1999 h. ja pierasłuchaŭ usie albomy.

— Nia vierycca, što Vy nia pamiatajecie svajho najsłyńniejšaha albomu “Dark Side of the Moon”…

— Viadoma, pamiataju, ale vielmi lublu jaho słuchać. Ja hanarusia hučańniem, jakoha my zdoleli dasiahnuć. Šmat našych albomaŭ cikavyja ŭ muzyčnym sensie, ale hučać žudasna. “Dark Side of the Moon” heta nia tyčycca. Heta nasamreč dobry albom!

Pavodle “Rzeczpospolitej”