Адна з апошніх вуліц імя Сталіна знайшлася ў аграгарадку пад Мінскам — рэпартаж
Жыхары аграгарадка Драчкава, што ў Смалявіцкім раёне, расказалі, чаму не хочуць пераймяноўваць сваю вуліцу, хоць і не галасуюць на выбарах за Лукашэнку.
«Бог з ім. Ну чым ён благі чалавек быў? Нічым! Сталін быў, усё было таннае. А цяпер, як стаў гэты…
Ой, добра жылі мы пры Сталіне. Хлеб — 14 капеек была булачка.
Пойдзеш, рубель аддасі, сем булак хлеба прынясеш, усіх накорміш», — Тамара Іванаўна сустракае нас ля брамы сваёй хаты і адразу кідаецца ва ўспаміны.
На вуліцы Сталінскай яна жыве больш за трыццаць гадоў. Увесь гэты час прапрацавала даяркай на ферме. Чаму яе вуліца носіць імя «бацькі народаў» і з чаго гэта пачалося, Тамара не ведае. Але пераймяноўваць вуліцу не хоча. Прыносіць нам з дому кіпу дакументаў і хваліцца штампам аб прапісцы ў пашпарце, дзе курсівам па-беларуску акуратна напісана – вул. Сталінская.
Пра незвычайную прапіску расказвае і мясцовы стараста Міхаіл Маліноўскі.
Маўляў, ва ўсіх установах здзіўляюцца, калі бачаць яго пашпарт: «Няўжо недзе яшчэ ёсць такое?». У сельсавеце нам кажуць, што лепш за старасту пра вуліцу«Сталінскую» тут ніхто не раскажа. Але і ён ведае не так шмат. Гаворыць, што «сталінскі» тапонім тут быў заўсёды.
«Пасёлак быў «Сталінскі». Паміж людзей так называлі. А потым пачалі нумерацыю дамоў праводзіць. Ну і вуліцы назвалі. Адну «Цэнтральная», другую, дзе віцебскія жылі, назвалі «Віцебская». А гэтая так і засталася Сталінская».
Хоць магла і змяніць назву, гадоў дзесяць таму ўлады прапанавалі сялянам назваць яе Садовай. Але сустрэліся з супрацівам. Людзі прывыклі да старой назвы і мяняць нічога не захацелі. Спадар Міхаіл кажа, што Сталін яму не сніцца, хоць па ім асабліва і не плакаў.
«Не сніўся ён мне, нармальна я спаў. Я сам з 1943 года, а ён у 1953-м памёр. Пры Сталіне я няшмат пражыў. Памятаю, як людзі па ім плакалі. Настаўнікі асабліва. І яўрэі чамусьці яго моцна любілі. Адна тут яўрэйка суткі слязамі залівалася па Сталіне».
Пры гэтым мясцовы стараста ведае пра рэпрэсіі.
«Я сам не адсюль, з іншай вёскі. Але і тут былі рэпрэсаваныя, хто не вярнуўся… Як жа. Усякага было.
А што я думаю пра Сталіна? Скажу вам, як і ўсе нармальныя людзі – адназначнага адказу няма. Што пра яго можна думаць?… Сваю ролю ён адыграў».
Стараста часам чытае незалежную прэсу, а на апошніх выбарах галасаваў зусім не за Лукашэнку.
Міхаіл Маліноўскі гаворыць, што старое варушыць цяпер няма ніякага сэнсу. Што было — тое было. Часы Сталіна прайшлі, а назва вуліцы цяпер можа хіба што пацешыць, і не больш.
Мы з’язджаем назад у Мінск, сфатаграфаваўшыся на памяць на такой незвычайнай нават для сучаснай Беларусі вуліцы — Сталінскай. Нам услед брэшуць сабакі.
Цяпер чытаюць
«Спасибо, Лена! Продолжайте вести наблюдение». Афіцэр, які пісаў Харысавай, пасвіўся ў чатах палітэміграцыі, а некаторым дзяўчатам нават прапаноўваў абмяняцца нюдсамі9191
Каментары