Сакрэты папулярнасці Стаса Міхайлава: скупая мужчынская сляза, квасны патрыятызм і рыфма «себя – меня».
Падчас мінскага канцэрта Стаса Міхайлава ДАІ было вымушана ўзмацніць кантроль на пад’ездзе да “Мінск-арэны” – расейскі спявак-шансанье сабраў такую поўную залу, што куды там Стынгу ці Элтану Джону, якія таксама колісь там выступалі.
Чаму папулярнасць спевака, якому, дарэчы, сёння спаўняецца 43, пашыраецца як вірус?У чым феномен гэтага чалавека, томна-рэстаранны голас якога гучыць з кожнага праса, чые дыскі трапляюць у чарты квадратна-гнездавым метадам (па пяць-шэсць запар), пра чыё існаванне ведаюць нават прафесары кансерваторыі?
Па-першае, Стас Міхайлаў -- гэта шансон. А
шансон ва Усходняй Еўропе -- як брыт-поп на Брытанскіх выспах.Па-другое, гэты шансон не пра турму, што пашырае кола слухачоў. Не кожная адважыцца ўключыць "Мурку" на дзявочым вечары. А Міхайлаў пяе пра каханне, сяброўства. Па-трэцяе, яго музыка простая як тры капейкі і "перастрававаць" яе могуць абсалютна ўсе (каго не званітуе пасля першага куплета).
Дастаткова паглядзець на назвы песняў любога альбома (яны прыблізна аднолькавыя): “Жизнь-река», «Мир без тебя», «Брату», «Моя любовь», «Душа» , і каму яшчэ не зразумела, на закуску – «Герой России».
Мяшанка са скупой мужчынскай слязы, кваснога патрыятызму, высокага голаса і тэкстаў з рыфмай «себя – меня» б'е ў яблычак –мэтавая аўдыторыя Міхайлава ахопленая. Для жанчын – пра каханне, для мужчын – пра Расію. За дваццаць гадоў музычнай кар'еры, якая пачалася ў Сочы, Міхайлаў зразумеў, чаго хоча публіка. А тое, што
на сцэне стаіць не Мік Джагер, а звычайны мужык, трошкі лысаваты, трошкі паўнаваты,толькі дапамагае іміджу «у дошку свайго».
Гэта, ведаеце, як сусед, які, калі яго папросіш, пад баян спявае.Ён свой, а галоўнае – душэўна.
Па Міхайлаву можна вывяраць ментальнасць: прашыбае на слязу -- выціскай з сябе "саўка".
Цяпер чытаюць
Загнуўся бізнэс члена хакейнай каманды Лукашэнкі, які абяцаў пабудаваць лыжны манеж за Вярхоўным судом узамен на ласыя ўчасткі2
Каментары