Zvarot staršyni Rady BNR Ivonki Surviły z nahody Dnia Voli
Darahija Surodzičy!
Ad imia Rady Biełaruskaj Narodnaj Respubliki, vinšuju Vas z našym vialikim nacyjanalnym śviatam, uhodkami taho słaŭnaha 25-ha Sakavika 1918 hodu, kali naš narod abvieściŭ niezaležnaść svajoj dziaržavy. U toj pamiatny hod, my aficyjna pierastali być abaryhienami Paŭnočna-Zachodniaha Kraju Rasiejskaj Imperyi dy skazali śvietu, što my – i tolki my – majem prava haspadaryć na našaj – spradviečna našaj – ziamli.
Zaniało praŭda jašče bolš za 70 hadoŭ ciažkoha zmahańnia, pakul Biełaruś stałasia suverennaj Respublikaj. Ale siońnia, niahledziačy na zdradnikaŭ, jakija pierachapili ŭładu, niahledziačy na zmušanaje maŭčańnie, Biełaruś žyvie – žyvie ŭ supracivie hvałtu nad svabodaj, nad pravami čałavieka i nacyi.
Tak jak my kaliś z hodu ŭ hod paciašali siabie, što nivodnaja imperyja nia viečnaja i što «zahlanie sonca i ŭ naša vakonca», siońnia my taksama viedajem, što dni ŭzurpatara paličanyja i ni jamu ni jahonym sponsaram nia ŭdasca ŭžo ścierci Biełaruś z karty śvietu.
Biełarusy — narod ciarplivy. My cenim žyćcio, ale my nie raby. Niachaj dyktatar nia dumaje, što pamiarkoŭnaści i ciarplivaści biełarusaŭ niama kanca.
Naš narod nia raz vychodziŭ «ščylnymi radami» baranić svaju ziamlu. Z Božaj dapamohaj, jon i hetym razam abaronić žyćcio respubliki svajoj!
Žyvie Biełaruś!
Ivonka Surviłła, Ctaršynia Rady Biełaruskaj Narodnaj Respubliki
Ciapier čytajuć
Chto tyja dva piersanažy, jakija nie pili ŭ mižvajennaj Vilni, jak Zośku Vieras abudzili ad letarhii i ci praŭdzivaja bajka pra Karatkieviča i restaran
Kamientary