Byŭ u niadzielu ŭ hipiermarkiecie, jaki znachodzicca ŭ «Sierabrancy». Nabyvali ź siabroŭkaj roznyja płastykavyja jomistaści dla kuchni. Nakupili na tysiač 60. Na kasie raźličylisia, upakavali. U mašynie dziela cikavaści pahladŭjeli adpaviednaści ceńnikaŭ na tavarach i čeku. I voś što vyśvietliłasia: adna jomistaść, na jakoj byŭ naklejeny ceńnik 8700, u čeku ličyłasia jak 10150. A heta ŭ roźnicy kala 16%.
Pryjšoŭ na kasu:
‑ Dziaŭčyna, a čamu ceńniki nie supadajuć?
‑ Ja nie viedaju, idzicie da infacentru. Chutčej za ŭsio nie paśpieli zrabić pieraacenku.
Prychodžu ŭ infacentr:
‑ Dziaŭčyny, čamu vy mianie padmanvajecie? Staić adzin ceńnik, a ličyć pa inšym…
‑Chutčej za ŭsio nie paśpieli zrabić pieraacenku. Ale my nie možam pradać vam pa starym košcie.
Ja ŭžo zły dumaju: «nu vam ža niedaspadoby budzie maja fraza: ja nie paśpieŭ uziać dadatkova 1,5 tys. rub». I kali ja zrablu pakupku za 100 tys, a mnie prabjuć 116 tys. I nie ja adzin taki i heta nie adziny hipiermarkiet z takimi fokusami…
‑Dajcie mnie knihu skarhaŭ!
‑Prabačcie, my raźbiaremsia i ŭsio ŭładkujem.
‑ Vy raźbiareciesia. Ale dajcie mnie knihu skarhaŭ.
Ja viedaju, što ŭsio skončycca tym, što ja atrymaŭ list, u jakim budzie napisana, što prosta tak atrymałasia, što niedachopy vypraŭleny, vinavatyja pakaranyja… Ale ja napisaŭ, što ja suprać padmanu pakupnika takim nachabnym čynam… I hety tavar viarnuŭ, a hrošy zabraŭ.
Kaniečnie, 1,5 tys. nie hrošy, ale asadak zastaŭsia…
Ciapier čytajuć
Ukraina ŭpieršyniu adkazała na rasijskija ataki na składy «Novaj pošty» simietryčnymi ŭdarami pa chabach «Vajłdbieryz». Padmaskoŭny zhareŭ daščentu1010
Kamientary