Sieviaryniec raspavioŭ, jak na Akreścina jamu arhanizavali pačvarnuju hazavuju ataku

Hazavaja ataka na Akreścina, lipień 2020.

Pračynajusia ŭ akreścinskim karcary jašče da padjoma — niedzie ŭ dvorykach lamantujuć ludzi. Prysłuchvajusia — prosiacca ŭ prybiralniu. Vidać, jašče ź viečara vyvieli na etap, a aŭtazaki na Žodzina jašče nie pryjechali.

Lamant raście, pierachodzić na kryki.

Padjom. Čuju, zavarušylisia supracoŭniki, laniva pierabrechvajucca ź ludźmi. Načalstva jašče nie pryjechała, nijakich zahadaŭ niama, tamu adkaz adzin:

— Tierpitie.

Narešcie, źmiena. Pravierka. Mianie pieravodziać u susiedni karcar — takaja ž bietonnaja skrynia z draŭlanaj naraj, pryšpilenaj da ściany.

A ludziej z dvorykaŭ pačynajuć vyvodzić u prybiralniu — u maju kamieru.

Čuju:

— Kamandzir, a jak zmyvać? Vady niama!

— A ruki dzie pamyć?

— A dzie vada?

— A tualetka choć jość?…

Supracoŭniki laskajuć dźviaryma ŭ kalidory:

— Bystriej davaj.

— V tiempie tam!

Čarha idzie. Hadzinu. Dźvie. Try.

Ništo sabie etap, dumaju. Pałovu Akreścina vyvoziać — mabyć, razhruzka pierad «vybarami».

A za dźviaryma kanvoj i supracoŭniki niešta raźviesialilisia, rahočuć, ludziej padhaniajuć. Narešcie, pierahukajucca:

— Nu čto tam, vsie?

— Vsie.

— Davaj, zavodi etoho nazad!

I tut u mianie muraški pa skury. Jo-majo. Nia moža być.

Dakładna. Adčyniajuć karcar:

— Pošli nazad.

— Vy što, ździekujeciesia? Vadu ŭklučycie chacia b!

— Vychodim, skazał!

Tak i jość. Mianie zavodziać nazad — u kamieru 2 na 3 mietry biez vady, dzie tolki što dziasiatki ludziej schadzili ŭ prybiralniu. Lipień miesiac. Nie budu apisvać, u što tam pieratvaryłasia «ačko» i jaki staić duch. Dychać niemahčyma. Reža vočy.

Barabaniu ŭ dźviery.

Adčyniajuć znoŭ, zachodziać utrajoch.

— Połožienije dla obyska priniať!

Ruki na ścianu, staju, abšukvajuć dla vyhladu (usio adno niama ničoha). Vyciskaju ź siabie:

— Što za ździeki — susiedni ž karcar pusty staić! Chacia b akno adčynicie!

— A čto, płocho pachniet?

Zdušana paśmiejvajucca, ale čuju, samim ciažka.

— Siejčas budiet łučšie.

Bakavym zrokam baču: adzin niešta padaje načalniku źmieny, usie adstupajuć u kalidor, i «staršoj» doŭha, z šypieńniem vysadžvaje ŭ kamieru aśviažalnik pavietra. Ceły bałončyk. Laskajuć dźviery. Rohat.

U kamiery naturalny tuman — taki, što nie bačna ścienaŭ.

Spaŭzaju na padłohu — tam trochi pavietra. Vačej nie raspluščyć. Naciahnuŭ majku na rot i nos. Strymlivaju dychańnie. Razumieju — kali zaraz hłyboka ŭdychnuć, možna addać kancy.

A za dźviaryma ržuć, vidać, pa čarzie zahladvajuć u vočka:

— Ničio nie vidno.

— On tam choť živoj?

Poŭzaŭ pa padłozie paru hadzinaŭ. Dziakuj Bohu, adtulina vientylacyi zbolšaha vyciahnuła. Ale, dumaju, paviesialilisia ŭ toj dzień tavaryšy ad dušy.

• 0
• 0
• 1
• 0
• 2
• 7
• 12
• 0