«Daŭ znajomamu telefon na 10 chvilin». Jak na minčuka jaho znajomy aformiŭ piać pazyk na vialikuju sumu

Napeŭna, mnohija choć raz davali znajomamu telefon: patelefanavać, pahladzieć što-niebudź u naładach abo znajści infarmacyju. Vypadak, jaki adbyŭsia z hierojem, — heta nahladny prykład taho, da jakich nastupstvaŭ moža pryvieści takaja spahadlivaść.

— Čałavieka, jaki aformiŭ pazyki ad majho imia, zavuć Jaŭhien. Ź im my paznajomilisia praz ahulnaha znajomaha. Heta było ŭ jaho doma, tady my prosta abmianialisia kantaktami. Jak mnie skazali, jon zajmaŭsia płaciažami za miažoj, a ŭ mianie časam byvajuć servisy, jakija treba apłačvać, tamu ja zachavaŭ jaho numar: maŭlaŭ, spatrebicca.

Tady jon nie rabiŭ uražańnia čałavieka, jakomu nielha daviarać. Małady chłopiec, hadoŭ 22. Simpatyčny, dahledžany, z dobraj siamji, nakolki možna było sudzić. Pryjazdžaŭ na dobraj mašynie, narmalna kamunikavaŭ, vyhladaŭ absalutna zvyčajna. Ničoha ŭ jaho pavodzinach nie naściarožvała.

Paśla hetaha znajomstva my doŭha nie kamunikavali, ale ŭ adzin dzień jon sam patelefanavaŭ i skazaŭ, što choča sa mnoj sustrecca. Nibyta jon źbirajecca adkryvać barbieršop, i ja zmahu padzialicca ź im vopytam i źbierahčy ad pamyłak. To-bok čałaviek chacieŭ paraicca pa biźniesie.

Skažu ščyra, spačatku ja nie vielmi chacieŭ ź im sustrakacca, ale ŭ toj dzień u dziciaci byŭ kancert. Treba było pryjechać zahadzia, i ŭ mianie jak raz atrymlivałasia hadzina volnaha času. Tady ja skazaŭ Jaŭhienu, što my možam sustrecca ź im i pahutaryć za kubkam kavy.

Heta było 12 sakavika, ja dobra zapomniŭ hety dzień. Siadzim, pjom kavu, abmiarkoŭvajem jaho ideju z barbieršopam. U niejki momant jon paprasiŭ moj telefon.

Skazaŭ, što choča pahladzieć niejkija nałady ŭ asabistym kabiniecie mabilnaha apieratara, tamu što ŭ jaho było pytańnie znoŭ ža nakont biźniesu. Ja tady naohuł nie naściarožyŭsia: čałaviek znajomy, siadzim pobač — nu ja i daŭ jamu telefon.

Jon trymaŭ telefon, musić, chvilin dziesiać. Ja bačyŭ, što jon niešta kłacaje, a my pry hetym praciahvali razmaŭlać. Nijakaj tryvohi ŭ mianie ŭ toj momant nie było. Sustreča sama pa sabie atrymałasia naohuł ni pra što: niejkaj kankretyki nakont biźniesu jon nie daŭ, ja jamu niešta paraiŭ, potym pajšoŭ na kancert da dziciaci.

«Spačatku ja padumaŭ, što heta niejkaja pamyłka»

Tolki praź niekalki tydniaŭ Alaksiej zrazumieŭ, što samym važnym momantam toj sustrečy apynułasia zusim nie razmova pra barbieršop.

— U kancy miesiaca mnie pryjšło SMS, što zaŭtra treba ŭnieści płaciež pa pazycy. Ja naohuł nie zrazumieŭ, pra što havorka. Nijakich pazyk ja nie afarmlaŭ, tamu spačatku prosta praihnaravaŭ paviedamleńnie. Padumaŭ, što niechta pamyliŭsia numaram abo heta zvyčajnaja spam-rassyłka.

Na nastupny dzień pryjšło jašče adno paviedamleńnie — užo pra praterminoŭku. Tady ja vyrašyŭ razabracca, što da čaho. Patelefanavaŭ u kampaniju, ale dazvanicca nie zmoh, potym napisaŭ im na elektronnuju poštu.

Paralelna pasprabavaŭ zarehistravacca ŭ asabistym kabiniecie, kab pahladzieć, što adbyvajecca, ale sistema paviedamiła, što moj numar telefona ŭžo vykarystoŭvajecca.

Pavialičyć

Praź niekatory čas supracoŭniki kampanii adkazali, što na majo imia sapraŭdy aformlena pazyka, pa jakoj užo jość praterminoŭka. Suma była kala 1500 rubloŭ.

Ja paprasiŭ dasłać usiu infarmacyju: kali była rehistracyja ŭ asabistym kabiniecie, kali aformili pazyku i na jakuju kartu pieraviali hrošy.

Kali ŭbačyŭ daty, usio adrazu skłałasia. Rehistracyja i afarmleńnie pazyki adbylisia mienavita ŭ toj dzień, kali my siadzieli ź Jaŭhienam u kafe. Hrošy pry hetym syšli nie na maju kartu.

Pry rehistracyi jon pakazaŭ kartu, jakaja naležała jamu, a ŭ poli imia ŭładalnika prosta ŭpisaŭ majo łacinkaj, dy jašče i z pamyłkami. To-bok pazyku aformili na mianie, a atrymaŭ jaje zusim inšy čałaviek i na inšuju kartu.

Samaje vidavočnaje pytańnie ŭ hetaj historyi: jak takoje naohuł mahčyma? Niaŭžo aformić pazyku možna bieź vizitu ŭ arhanizacyju, biez čałavieka, na jakoha jaje biaruć, i biez pašparta ŭ rukach? Akazałasia, u hetym žyćci mahčyma ŭsio.

— Paśla ja šmat razoŭ prakručvaŭ hetuju sustreču ŭ hałavie i sprabavaŭ zrazumieć, što naohuł možna paśpieć zrabić za taki čas. Užo potym, kali pačaŭ raźbiracca, zrazumieŭ, što hetaha času chapiła, kab prajści rehistracyju praź MSI (Mižbankaŭskuju sistemu identyfikacyi). Usie kody paćviardžeńnia prychodzili na moj numar, a telefon u hety momant znachodziŭsia ŭ jaho ŭ rukach. Ja tady navat nie padazravaŭ, što takim sposabam naohuł možna niešta aformić.

«Jon napisaŭ raśpisku i skazaŭ, što prosta nie paśpieŭ viarnuć hrošy»

Pieršyja SMS, jakija dasłała mikrafinansavaja arhanizacyja, ukazvali tolki na adnu pazyku, ale, jak potym vyjaviłasia, ich było značna bolš.

Alaksiej vyrašyŭ nie iści adrazu ŭ milicyju, a spačatku dać Jaŭhienu mahčymaść patłumačyć usio i viarnuć hrošy.

— Ja adrazu patelefanavaŭ našamu ahulnamu znajomamu, jaki źvioŭ nas ź Jaŭhienam, i skazaŭ, što treba arhanizavać sustreču. Pakul my damaŭlalisia pra sustreču, vyśvietliłasia, što prablema značna surjoźniejšaja, čym ja dumaŭ.

Kali napačatku havorka išła pra adnu pazyku na 1500 rubloŭ, to nieŭzabavie stała zrazumieła, što ich užo piać. Za dziesiać chvilin z maim telefonam jon paśpieŭ aformić adrazu niekalki dahavoraŭ na ahulnuju sumu 8600 rubloŭ. Z ulikam pracentaŭ viarnuć treba było ŭžo bolš za 10 tysiač.

Kali my sustrelisia ŭtroch, Jaŭhien ničoha nie admaŭlaŭ. Jon ułasnaručna napisaŭ raśpisku, u jakoj pryznaŭ, što aformiŭ pazyki, i paabiacaŭ viarnuć hrošy.

Pavialičyć

Svaje dziejańni jon patłumačyŭ tym, što jamu terminova patrebny byli hrošy, a pazyki jon źbiraŭsia pahasić da taho, jak ja naohuł niešta zaŭvažu, ale nie paśpieŭ.

Paśla hetaha ja daŭ jamu miesiac na viartańnie doŭhu, a kali jon jaho nie zakryvaje, to ja idu pisać zajavu ŭ milicyju. Kožny raz jon abiacaŭ, što voś-voś pieraviadzie hrošy: kazaŭ, što pryviazie chacia b častku sumy, prasiŭ pačakać jašče trochi. Ale ŭ vyniku za miesiac nie viarnuŭ ni rubla.

«Atrymałasia, što chadzić pa sudach daviałosia mienavita mnie»

Paśla taho jak stała zrazumieła, što dobraachvotna hrošy nichto viartać nie źbirajecca, Alaksiej źviarnuŭsia ŭ milicyju. Ale na hetym historyja nie skončyłasia — napieradzie jaho čakali niekalki sudovych pracesaŭ, pryčym u roli adkazčyka apynuŭsia jon sam.

— Kali stała zrazumieła, što Jaŭhien nie źbirajecca vykonvać svaje abiacańni, ja napisaŭ zajavu ŭ milicyju. Ščyra kažučy, tady zdavałasia: raz jość raśpiska, dzie čałaviek ułasnaručna pryznaje, što aformiŭ pazyki, pytańnie pavinna vyrašycca davoli chutka. Ale ŭsio akazałasia značna składaniej.

Pakul u milicyi idzie pravierka, u moj adras pačali pastupać pazovy ad ludziej, jakija vydali hrošy ŭ doŭh praź placoŭku.

Farmalna pa dakumientach pazyčalnikam značyŭsia ja, tamu mienavita da mianie ŭ ich i ŭźnikli pretenzii. Pry hetym sami hrošy ja nikoli nie atrymlivaŭ: jany adrazu syšli na kartu Jaŭhiena.

Kožnaja pazyka akazałasia asobnym dahavoram z asobnym čałaviekam, tamu i sudy prachodziać pa miescy žycharstva kožnaha pazykadaŭca.

Z-za hetaha mnie daviałosia jeździć pa roznych haradach. Naprykład, dvojčy ja jeździŭ u Homiel, i tam sud pryniaŭ maje dovady. Ja pradstaviŭ raśpisku, patłumačyŭ, što hrošy atrymaŭ inšy čałaviek, i sud pahadziŭsia zamianić adkazčyka. Zamiest mianie naležnym adkazčykam pa hetych dahavorach pryznali Jaŭhiena.

Ale tak było nie ŭsiudy. Adzin z pazykadaŭcaŭ u Minsku admoviŭsia mianiać adkazčyka. Vidać, jon vyrašyŭ, što ź Jaŭhiena ŭžo ničoha nie spahnać, a značyć, praściej praciahvać sudzicca sa mnoj. Tamu zaraz davodzicca abaraniacca ŭžo ŭ inšym pracesie i dakazvać adno i toje ž znoŭ i znoŭ.

Zamiest taho kab zajmacca svajoj pracaj, ja ŭžo niekalki miesiacaŭ jezdžu pa sudach, kansultujusia z advakatami i źbiraju dakumienty, kab dakazać vidavočnuju reč: pazyki afarmlaŭ zusim inšy čałaviek.

«Ciapier mnie jašče treba budzie adnaŭlać kredytnuju historyju»

— Navat kali ŭsie sudy skončacca na maju karyść, na hetym historyja nie zavieršycca. Pakul iduć razbory, usie hetyja pazyki ličacca za mnoj. Pa ich užo jość praterminoŭki, tamu kredytnaja historyja, chutčej za ŭsio, sapsavanaja. Zaraz, kali pahladzieć maje danyja, stvarajecca ŭražańnie, što z ulikam pracentaŭ ja vinien amal 30 tys. rubloŭ.

I samaje kryŭdnaje, što aŭtamatyčna heta nikudy nie źniknie. Nakolki ja razumieju, paśla zaviaršeńnia sudoŭ mnie daviadziecca asobna dabivacca, kab hetyja źviestki prybrali z kredytnaj historyi, — chutčej za ŭsio, znoŭ praz sudy i abivańnie parohaŭ inšych arhanizacyj. U najlepšym vypadku na heta sydzie kala hoda.

— Kali vy apošni raz razmaŭlali ź Jaŭhienam?

— Paśla taho jak ja napisaŭ zajavu ŭ milicyju, my bolš nie kamunikavali. Spačatku mnie jašče chaciełasia, kab jon prosta pahasiŭ hetyja daŭhi i na hetym usio skončyłasia, ale zaraz u hetym užo niama nijakaha sensu. Mnie ŭsio roŭna davodzicca chadzić pa sudach i dakazvać, što hetyja pazyki aformiŭ nie ja. Ciapier hetym zajmajecca milicyja, a maja zadača — padać usie dakumienty i dabicca, kab mianie pierastali ličyć pazyčalnikam. Ź Jaŭhienam dalej niachaj raźbirajucca pravaachoŭnyja orhany.

Užo paźniej ja pačaŭ razumieć, što maja historyja, chutčej za ŭsio, nie adzinaja. Padčas razboraŭ daznavaciel kazaŭ, što ŭ kaleh užo jość padobnaja sprava z hetym ža čałaviekam. U sudzie mnie taksama dali zrazumieć, što havorka moža iści nie pra adzin epizod.

• 0
• 0
• 0
• 7
• 1
• 0
• 2
• 0