«Budynkaŭ, jakija jość histaryčnymi pomnikami, u našym horadzie niebahata — usiaho z paŭdziasiatka, — kaža rečycki aktyvist AHP Leanid Nievar. — I voś adzin ź ich źbirajucca znosić».

«Budynkaŭ, jakija jość histaryčnymi pomnikami, u našym horadzie niebahata — usiaho z paŭdziasiatka, — kaža rečycki aktyvist AHP Leanid Nievar. — I voś adzin ź ich źbirajucca znosić».
Havorka idzie pra dom №47 pa vulicy Lenina. Hety budynak byŭ pastaŭleny jašče pry kancy XIX stahodździa, da 1917 hodu tam mieściłasia žanočaja himnazija. «Raniej budynak achoŭvaŭsia dziaržavaj jak histaryčny pomnik, — raspaviadaje Ł. Nievar. — Ale staršynia rajvykankamu Alaksandar Baranaŭ damohsia taho, kab jon byŭ pazbaŭleny hetaha statusu.
Padstava — nibyta pabudova znachodzicca ŭ avaryjnym stanie. Adnak hety supraćzakonna: zhodna z Zakonam pra achovu histaryčnych pomnikaŭ, źniesieny mohuć być tolki tyja ź ich, jakija paciarpieli ad stychijnaha biedstva. Akramia taho, sam budynak u narmalnym stanie. Treba tolki ŭmacavać padmurak. Dyk da hetaha treba prykłaści ruki, ja nia znosić jaho»!
Kamientary