Adzin sabaka adčuŭ, što nadychodzić čas, kali jon pieratvorycca ŭ Hraždana. I, pakul jašče byli siły, vyrašyŭ paviarnuć sibirskija reki ŭ Aziju, kab i smarkatyja viarbludy adčuli radaść žyćcia.
Adnamu sabaku pryśniłasia, što jon Šamachanskaja caryca i jamu ŭsie hraždany słužać. A Hraždanu śnilisia čornyja malčyki, jakich jon bačyŭ u zaaparku.
Adzin sabaka prastyŭ i nie pajšoŭ na pracu. Da jaho prybieh Hraždan i prapanavaŭ adračysia ad staroha miru i vypić adekalonu.
U adnaho sabaki z nadychodam marazoŭ zrabiłasia chałodna ŭ kvatery. U inšaha sabaki prapała haračaja vada. I tolki Hraždan radavaŭsia — ad marozu ŭ jaho ŭ łožku padochli ŭsie błochi.
Adzin sabaka paśliznuŭsia i aprytomnieŭ zahipsavany ŭ lakarni. Hraždan paśliznuŭsia i doŭha lažaŭ na tratuary, a kali ačuniaŭ, skazaŭ: “Ź bijałahičaskaj točki zrenija jajcanoskaść kur mała zavisić ad prysutstvija pitucha…”
Adnamu sabaku stała chałodna, i jon ciopła apranuŭsia. A Hraždan, adčuŭšy choład, pačaŭ zvanić u milicyju i patrabavać pradaŭžeńnia bankietu.
V.K.
Ciapier čytajuć
Nivodzin łukašenkaŭski ŚMI i kanał nie vykarystaŭ słova «retranślatary». Što heta moža aznačać?41
Nivodzin łukašenkaŭski ŚMI i kanał nie vykarystaŭ słova «retranślatary». Što heta moža aznačać?
Chto tyja dva piersanažy, jakija nie pili ŭ mižvajennaj Vilni, jak Zośku Vieras abudzili ad letarhii i ci praŭdzivaja bajka pra Karatkieviča i restaran11
Kamientary