Uładzimir Niaklajeŭ: «Ščyra skažu: palityka — nie zusim maja sprava»

«Ja pieramoh, i vy pryjšli siudy» — z hetaj impravizacyi ad Andreja Chadanoviča pačałasia cyrymonija ŭznaharody Uładzimira Niaklajeva, jaki atrymaŭ u hetym hodzie litaraturnuju premiju «Hliniany Viales» Tavarystva volnych litarataraŭ.

Adbyvałasia cyrymonija nie ŭ Połacku, jak heta było amal zaŭždy z 1993-ha hoda, a ŭ Minsku. Reč u tym, što Uładzimiru Niaklajevu pakul nielha vyjechać za miažu horada. Zrešty, hetaksama «Vialesa» ŭ svoj čas uručali Słavamiru Adamoviču.

Sam Niaklajeŭ kaža, što ŭžo advyk ad litaraturnych imprezaŭ — apošnija piać miesiacaŭ u niavoli, a da hetaha palityčnaja kampanija nie davali jamu mahčymaści zajmacca litaraturaj.

— Ščyra skažu, što palityka nie zusim maja sprava. Tam patrebna inšaje myśleńnie, u palitycy transfarmujucca navat peŭnyja fundamientalnyja rečy. U litaratury tak: možna pisać paemu, nie viedajučy finału. U palitycy tak nielha. Zrešty, varta było b padzialić hetuju premiju ź ministram Kulašovym: kab jahony «Ałmaz» nie ŭzdumaŭ dać mnie pa hałavie, mnie b nie ŭzdumali dać hetuju premiju. Adnak ni z palitykaj, ni ź litaraturaj Niaklajeŭ raźvitvacca nie źbirajecca.

— Litaratura i paezija — heta rečy fundamientalnyja. My bieź ich nijak — kudy nam u Jeŭropu bieź litaratury i kultury. U svoj čas mienavita litaratura stvaryła Biełaruś. Kali mianie abiaruć prezidentam, ja vyjdu ŭ adstaŭku, viarnusia za svoj piśmovy stoł i źviarnusia voś da hetaha Vialesa — «Vialesie, daj mnie siły i natchnieńnia napisać jašče adnu paemu!»

U jakaści premii Niaklajevu ŭručyli statuetku Vialesa, jakuju zrabiŭ Hienik Łojka, a taksama kopiju kryža BNR na bieł-čyrvona-biełaj stužcy, jakuju Niaklajeŭ adrazu naciahnuŭ zamiest halštuka.

Zasnavalnik premii, Aleś Arkuš, patłumačyŭ, što heta kopija kryža armii Bułak-Bałachoviča i, na jahonuju dumku, nichto z zasnavalnikaŭ BNR (a tam ź litaraturaj tak ci inakš byŭ źviazany kožny) nie byŭ by suprać, kab u siońniašniaj situacyi ŭznaharodzić Niaklajeva za dobleść.

Alaksandr Fiaduta, padčas svajoj pramovy ŭzhadaŭ, jak u «Amierykancy» praź sistemu pavietranych trubaŭ było čutno, jak chor žanočych hałasoŭ śpiavaje «Hulać dyk hulać». A litaralna na dniach Iryna Chalip skazała jamu, što jany ŭsioj kamieraj imknulisia ŭznavić tekst pieśni.

Pieršy tost na nieaficyjnaj častcy, hučaŭ jak «Za ciapier užo volnych, volnych abmiežavana, i volnych z adterminoŭkaj litarataraŭ!». Što, na žal, nie postmaderniscki kałambur na temu nazvy Tavarystva, a sumnaja praŭda.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0