«Łukašenka pamior»
Ach, jakuju cudoŭnuju noč my praviali z adnym biełaruskim aktoram u adnym mienskim stryptyz-bary! Dzie mienskija pryhažuni ź ciełami, niby vyraščanymi ŭ inkubatary, kolki hadzinaŭ spakušali nas svaimi niaścipłymi tancami. Dzie padobnyja da ściuardesaŭ aficyjantki nazyvali nas haspadami j hracyjozna padnosili chałodny «Bejkier», kab my svaječasova achałodžvalisia ad śpiakotnaha vidovišča. Dzie my nie ška-davali hrašovaj masy, ščodra napaŭniajučy staniki j majtki ŭsich hetych Klea j Mery rodnymi kupiurami, tłumačačy, što my — biełaruskija patryjoty. Dzie ništo, arkamia debilnych vykrykaŭ bandziuhanaŭ za susiednim stolikam, nie vydavała siońniašniuju RB. Dzie my na jaki čas zabylisia pra panyłuju savieckuju realnaść za ścienami j adčuli siabie ledź nie kinošnymi amerykanskimi ahientami, što zasłužyli svoj adviazny adpačynak paśla ciažkaj pracy ŭ SSSR.
Ale za voknami pačynaŭsia novy šery dzień, u zali zapalili śviatło, apranutyja tancorki z ekzatyčnych dzivaŭ pieratvarylisia va ŭsiaho tolki sympatyčnych panienak. My z pryjacielem vyjšli na šery pustynny praspekt. Metro jašče nie pracavała, a ŭ našych zapasach znajšłasia butelka «Mienskaha brovaru». Usieŭšysia na bardziur, my pili kiepskaje piva, pakrysie adaptujučyja da krajavidu.
Pieršymi, jak my zrazumieli, u našym horadzie pračynajucca bamžy. Raniej za dvornikaŭ. Dźvie staryja abdrapanyja alkahalički aściarožna pierasoŭvalisia ŭ naš bok. Paśla načnoha šoŭ ichnyja ranišnija postaci hladzielisia pa-asablivamu vyčvarna. My, nie zhavorvajučysia, vyrašyli nie davać hetym žaŭručkam «ni pojła, ni tary». Ale dalejšaha pradbačyć nijak nie mahli.
Taja, što maładziejšaja dy papryhažejšaja, nabliziłasia da nas i skazała adnu tolki frazu. Z dvuch słovaŭ. Skazała tak, niby žadała padzialicca hłybokaj asabistaj radaściu ź pieršymi sustrečnymi. Skazała tak, što niedapitaja butelka imhnienna pierajšła ŭ jaje brudnyja ruki. Skazała tak, što našyja zatarmožanyja mazhi na paru sekundaŭ dali pačutamu viery.
«Łukašenka pamior».
Na treciaj sekundzie da nas dajšło, što nas padmanuli. Što chitraja bamžycha dakładna raź-ličyła, čym možna «ŭziać» dvuch biełaruskamoŭnych pachmielnikaŭ. Ale ž asabista ŭ mianie radaści jakraz i nie było. Toj radaści, ź jakoj, zdavałasia, sustrenu hetuju viestku. I smutku nie było taksama. Była karotkaja asałoda ad momantu takoha harmaničnaha pierachodu kazki ŭ realnaść, nočy ŭ dzień. Z novymi nadziejami, z novymi prablemami, z novymi žančynami.
Źmicier Bartosik
Kamientary