Беларускія анколагі ўпершыню паставілі пацыенту тытанавае рабро, паведаміў журналістам намеснік дырэктара па навуковай рабоце Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра анкалогіі і медыцынскай радыялогіі Сяргей Красны, перадае карэспандэнт БелТА.
Як адзначыў Сяргей Красны, аперацыі на грудной клетцы ў цэнтры выконваюцца ўжо даўно. Але іх колькасць была абмежавана з-за функцыянальнага стану пацыента пасля правядзення. Калі выдаліць занадта шмат рэбраў, парушаецца каркас грудной клеткі і ў выніку пацыент практычна не можа дыхаць. Да прымянення цяперашняй тэхналогіі прадпрымаліся разнастайныя спробы замяшчэння гэтага дэфекту рознымі матэрыяламі, але не заўсёды яны прыводзілі да добрага выніку. Аперацыя па замяшчэнні рабра тытанавымі імплантатамі прайшла даволі паспяхова. Калі гэты матэрыял добра прыжывецца, то ў будучыні можна будзе выконваць больш значныя рэзекцыі, у тым ліку замяшчаць мноства рэбраў. Гэта дазволіць значна пашырыць магчымасці беларускіх медыкаў.
Пацыенту, якому ўсталявалі тытанавае рабро, больш за 60 гадоў. Барацьбу з ракам ён пачаў у 2008 годзе, тады ў яго выявілі агрэсіўную форму злаякаснай пухліны печані. З першасным асяродкам хірургам удалося справіцца, але гэта не спыніла прагрэсаванне хваробы: з'явіліся метастазы ў лёгкім, грудзіне, лімфавузлах. Пухліны не былі адчувальныя да традыцыйных метадаў лячэння. Не дапамог нават індывідуальны падбор хіміяпрэпаратаў. За дзесяць гадоў мужчына перанёс 10 аперацый.
Сёння пасля чарговага ўмяшання пацыент адчувае сябе здавальняюча. З моманту аперацыі пайшлі восьмыя суткі. Па словах анколага-хірурга аддзялення рэканструктыўна-аднаўленчай хірургіі РНПЦ Яўгена Цхаўрэбава, тытанавыя пласціна дазволіла пазбегнуць ускладненняў, якія суправаджаюць гэты від умяшанняў. Яна падоўжыць жыццё пацыенту і палепшыць яго якасць.
Анестэзіёлаг-рэаніматолаг аддзялення анестэзіялогіі і рэанімацыі цэнтра Ігар Бухараў распавёў, што аперацыя доўжылася каля 6 гадзін. Медыкі ішлі на апраўданую рызыку, каб выратаваць чалавека. Пасля ўмяшання мужчына двое сутак знаходзіўся ў аддзяленні рэанімацыі, а затым быў пераведзены ў аддзяленне рэканструктыўна-аднаўленчай хірургіі. Цяпер яго стан здавальняючы, ён сам сябе абслугоўвае, гуляе па палаце і самае важнае — самастойна дыхае. Неўзабаве яго выпішуць.
Цяпер чытаюць
«Ні тады, ні сёння я не лічу, што зрабіў штосьці кепскае». Дзядок шчыра расказаў пра былыя адносіны з 16‑гадовай дзяўчынай45
Каментары