Больш за месяц прайшло з тых падзей, калі ў Беларусі ўсё перавярнулася з ног на галаву: хлусня зрабілася праўдай, а крывадушнасць — нормай жыцця.Больш за месяц я жыву нібы ў кашмарным сне, хоць разумею, што гэта не сон, а ява. Ява маёй краіны. Уключаю некалькі разоў у дзень інтэрнэт, з надзеяй учытваюся ў радкі навінаў, баюся прапусціць штосьці важнае. У сэрцы — боль за людзей, якія нявінна пакутуюць, за найлепшых нашых суайчыннікаў. І яшчэ сорам… Сорам ад таго, што так мала магу зрабіць у гэтай сітуацыі! Расказваю родным і знаёмым апошнія навіны. Тлумачу сваім дзецям, што насамрэч дзеецца ў нашай краіне. Бо яны ходзяць у школу. А ў школе праўдзе не вучаць. Спрабую пагаварыць пра апошнія падзеі, якія ўжо ўвайшлі ў найноўшую гісторыю нашай краіны, са сваімі
Некаторыя адмахваюцца: «Пра што ты? Супакойся!» Некаторыя наракаюць, што ім няма калі пра гэта думаць, ды і ў школе не прынята пра гэта разважаць. А прынята ў школьных кулуарахпа-ранейшаму жаліцца на сваё беднаежыццё-быццё , на сціплы заробак і горы папераў.
Ідучы па вуліцах роднага Гомеля, узіраюся ў твары мінакоў, чую звычайныя абрыўкі фразаў. Як быццам нічога не адбылося!
Не магу забыцца пра словы В. Рымашэўскага, які сказаў, што падчас шпацыраў у панадворках СІЗА КДБ на поўную гучнасць уключалі беларускія
Цяпер чытаюць
Музыка Цім Суладзэ: Розніца 30 гадоў — тое, што адпавядае маім уяўленням пра адносіны36
Каментары