NRM, 2002
| NRM, 2002, Дом культуры |
Пасьля першых твораў падаецца, што альбом выйшаў шэранькі. Але потым усё становіцца зразумелым — проста ён разьбіты на тры канцэптуальныя цэнтры, якія і засяроджваюць увагу слухача на асноўных момантах п’есы і галоўных гітах. Першы цэнтар — уводзіны «Да нас едзе «NRM» і, адпаведна, вядомая, пацяганая па канцэртах песьня «Беларускія дарогі». Другі — само «мерапрыяціе» — канцэрт «NRM» у мітычных Ёцавічах, які праводзіць дырэктарка мясцовага ДК, агучаная Ганнай Вольскай, жонкай Лявона. Далей ідуць дзьве шыкоўныя кампазыцыі — «Прастора» і «Лёгкія-лёгкія». Нарэшце, канцоўка. Эмоцыі спадаюць: у музыкаў спустошанасьць пасьля канцэрту, а адміністрацыя ДК нават шкадуе, што мерапрыемства скончылася. Завяршаюць альбом «Маё пакаленьне» (бадай, самая філязофская песьня «NRM» — «Мроі» з часоў «Краіны крывавых дажджоў») і «Фабрыка».
У «ДК» побач зь фірмовым «энэрэмаўскім» сьцёбам акрэсьліваецца і пэўная «энэрэмаўская» філязофія, у ранейшых альбомах не настолькі заўважная. Тут сутыкаецца спрадвечнае («Якія краявіды, якая прыгажосьць!») і сучаснае («Ёсьць радыенукліды, усё, што трэба, ёсьць...»), абвастраюцца паўсядзённыя праблемы («Маё пакаленьне гуляе і п’е...»). Пры гэтым «NRM» ня здраджвае свайму фірмоваму гуку, сьведчыць, што стыль, абраны яшчэ ў1995 г., ня зжыў сябе.
Тры гіты: «Беларускія дарогі», «Лёгкія-лёгкія», «Маё пакаленьне».
Цяпер чытаюць
65‑гадовага гамельчука асудзілі за спробу дыверсіі на чыгунцы і здраду дзяржаве. Што вядома?1
Каментары