Viera Burłak

Bieražycie vočy!

Jany i my

Hienderny vierš

Jany apranuli nas u pryhožyja stroi,

Jany nas pastavili, kab u nas na vačach,

Pasieŭšy na koniej, pachapaŭšy zbroju

Zakutymi ŭ žaleza bicca na miačach.

Jany prypisali nam admysłovuju movu,

Jakoju my byccam by nia možam nie razmaŭlać.

A my z hetaj movy nia viedajem ani słova,

A ź ichniaj dva viedajem: na try litary i na piać.

Jany pasieli na koniej, uzbroilisia i, stroha

Zirnuŭšy na nas, pajechali — našyja paladziny, —

Napeŭna, kab pryvieźci nam admysłovaha Boha.

Jak byccam jany nia viedajuć, što Boh — adziny.

Paetu

Pakul tvaich achviaraŭ Feb nia prosić,

Kniaź Ciemry ich atrymlivaje ŭsmak,

I niema z-za daždžeznych chmar hałosić

Hałodny i ździčeły zadyjak.

Stychii preč z pałonu Apalona

Prarvalisia pa tvoj kryvavy trup,

I viecier hraje treš na saksafonach

I vadaściokaŭ, i astatnich trub.

Paecie, viedaj: vieršyk na papiercy

Macniejšy za kryštaleŭski balzam.

Słabieńki vieršyk rvie słabyja sercy,

A mocny sercam — mocna piša sam.

Čytaŭ hazety? Daśpiavajuć ružy,

U hetym hodzie niebłahi ŭradžaj.

Vuń dałakop idzie — viasioły, dužy,

Ŭsich zakapaje, tolki naradžaj!

A potym buduć bury i ŭrahany,

Nahany, reki, poŭnyja kryvi:

Što ty ravieš? Płyvi! Ty ž biezzahanny,

Adziny ŭ śviecie — ty za ŭsich žyvi!

Za ŭsich adkazvaj ty, jak toj vučyŭ, —

Za ŭsich kazłoŭ, jakich ty pryručyŭ,

Kaho źniavažyŭ i pa kim tužyŭ,

Adzin — za ŭsich, kaho ty pieražyŭ!

Bo ŭžo čaćviorka čarapach pamierła,

I try słany, i navat try kity.

I nad taboju płača Melpamena,

Adkaznaja za ŭsich takich, jak ty.

* * *

Ja daŭno niežyvaja, daŭno mnie para ŭ trunu,

Tolki ranak mianie naciahvaje, jak strunu

I ŭvieś dzień na mnie niešta hraje.

Ja vychodžu na dvor, dzie z dakładnaściu da chvilin

Špacyrujuć štodnia susiedzi — Zombi i syn —

I prasiedžvajuć łaŭki Hrai.

A z akienca domu nasuprać hladzić Žyćcio:

Ŭžo staroje, biazzubaje, z łapkami, jak aścio,

I z uśmieškaj, jak miech truchi.

Ja schadžu dla jaho ŭ hastranom pa kiefir i baton,

Bo jano — heta moj metranom, i moj kamerton,

I adziny słuchač…

Abjava

Na płocie — by serca, što prahnie raźbicca, —

Trapieča papierka ŭ ciamrečy syroj:

«Siabry! Suajčyńniki! Hości stalicy!

Ratujcie! Zhubiŭsia liryčny hieroj.

Pryhožy, jak vy, dvaccacidvuchhadovy

(Buldožka, babulka ci brudny hipar),

Kali jon da vas zazirnie vypadkova,

Jaho vy dakładna paznajecie ŭ tvar.

Tady, ja prašu, nabiarycie moj numar.

Ja dam što zaŭhodna — choć zołata voz!..»

Čytaju — i šerań ściskaje moj humar,

I fary viasiołkaj kvitniejuć ad śloz.

* * *

A na našaj planecie ŭsio nia tak, jak u vas.

Našy dzieci žyvuć mienš za hod,

Darosłyja — try jak najbolej.

My nia viedajem ćviordaj sušy i vadkich vod,

Jak i vy — smaku miakkich ćvikoŭ i sałodkaj soli.

My latali na Miesiac, bo my tonkija, byccam škło,

I latajem pa pryncypie bumeranhu.

A ŭ volny čas my źbirajem usio siało

I tančym saturnijanskaje tanha.

U hetym tancy tolki adzin ruch — pavarot hałavy

Pad kutom, niaisnym jak źjava.

A ŭranku my pračynajemsia, jak i vy,

I śniadanak u nas padobny: kaša i kava.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0