Tanny chorar «Absesija» amierykanskaha jutubiera staŭ hałoŭnym chitom prakatu

U centry siužetu filma — saramlivy Biear, jaki šmat hadoŭ zakachany ŭ svaju siabroŭku Niki. Jany razam pracujuć u kramie muzyčnych instrumientaŭ, tusiać ź siabrami i žyvuć zvyčajnym žyćciom junakoŭ. Adnak Biear nie advažvajecca pryznacca ŭ svaich pačućciach, bajučysia stracić siabroŭstva.

Paśla asabliva ciažkaha dnia (pamierła jaho kotka, a Niki zahnała jaho ŭ kut pytańniem: «Ja tabie što, padabajusia?») chłopiec nabyvaje ŭ akultnaj kramie za 6,99 dalara «Pałačku adnaho žadańnia». Razłamaŭšy jaje, jon zahadvaje, kab Niki palubiła jaho macniej za ŭsich na śviecie.

Niečakana mahija spraŭdžvajecca. Spačatku ŭsio vyhladaje jak ažyćciaŭleńnie mary: dziaŭčyna sama naprošvajecca da jaho pieranačavać, potym prapanoŭvaje lehčy razam u łožak, jany całujucca, dalej — bolej. Śpiarša Biear źbiantežany, paśla stračvaje hałavu ad ščaścia. Ale nieŭzabavie jaho achoplivaje sapraŭdny žach. Jak adznačaje Dolin, asnoŭny pasył filma zaklučajecca ŭ kłasičnaj formule: «Bojsia svaich žadańniaŭ».

Na pohlad kinakrytyka, jašče niekalki dziesiacihodździaŭ tamu takaja historyja mahła b stać ramantyčnaj kamiedyjaj abo kazkaj dla darosłych. Ale ŭ 2026 hodzie jana naturalna pieratvaryłasia ŭ chorar. Dolin padkreślivaje: pośpiech «Absesii» abumoŭleny tym, što 26‑hadovy jutubier z Ałabamy Kary Barkier trapna ŭchapiŭ «cajthajst» — duch času. Heta film dla tych, chto bolš za ŭsio na śviecie baicca nie mańjakaŭ, a samoha Kachańnia.

Krytyk źviartaje ŭvahu na toje, što dla hierojaŭ historyi frendzona adnačasova źjaŭlajecca i zonaj kamfortu, i hałoŭnaj pastkaj. Pierachod ad siabroŭstva da kachańnia patrabuje ryzyki, jakaja pałochaje bolš, čym adzinota. Režysior daśleduje pytańnie: ci mahčyma zachavać pavahu da asabistych miežaŭ inšaha čałavieka, kali pačućci stanoviacca tatalnymi i niekantralavanymi?

Jak davodzić Dolin, mienavita tut kryjecca hałoŭny nierv filma. Sučasnyja dvaccaci– i tryccacihadovyja adroźnivajucca nadzvyčajnaj čullivaściu, dalikatnaściu i imknieńniem nie ranić adno adnaho. Ale kali heta robicca praźmiernym, hetyja jakaści, jakija jašče niadaŭna zdavalisia dobrymi, pieratvarylisia ŭ krynicu słabaści i ŭraźlivaści.

Barkier pakazvaje pakaleńnie, dla jakoha strach kachańnia (a ź im adkaznaści i darosłaści) akazvajecca macniejšy za strach bolu, traŭmy i navat samoj śmierci.

«Paradaksalna pieraasensoŭvajučy kłasičnyja ramantyčnyja formuły, novaja supierzorka amierykanskaj režysury z redkaj sumlennaściu stavić dyjahnaz svaim adnahodkam», — reziumuje Anton Dolin.

• 7
• 1
• 1
• 1
• 0
• 1
• 0
• 0