On-łajn kanferencyja hałoŭnaha hierarcha adnoj ź viadučych carkoŭnych kanfesij – heta pakul što źjava niezvyčajnaja ŭ Biełarusi. Tak što archibiskup Tadevuš Kandrusievič pakul całkam idzie u rečyščy źviazanych ź im čakańniaŭ. Piša ŭ svaim błogu Alaksandar Šramko.
On-lajn kanferencyja hałoŭnaha hierarcha adnoj ź viadučych carkoŭnych kanfesij – heta pakul što źjava niezvyčajnaja ŭ Biełarusi. Tak što archibiskup Tadevuš Kandrusievič pakul całkam idzie u rečyščy źviazanych ź im čakańniaŭ.
Zrazumieła, pytańni ŭsio ž našmat bolš vostryja, čym adkazy. Dy j dziŭna, kali b było naadvarot – u adroźnieńni ad tych ludziej, što zadavali pytańni, jon asoba adkaznaja i jahonaje nieaściarožnaje słova moža adazvacca pa ŭsiakamu, tym bolš u našaj krainie.
Ale raduje toj fakt, što, jak zdajecca, ni vodnaje pytańnie nie było adkinutaje. Tym bolš, što chto tam viedaje, było takoje pytańnie ci nie.
I što cikava, atrymlivajecca, što sami hetyja pytańni, dobra viadomyja nam pa sprečkam u internecie, raptam nabyli takim čynam zusim inšy status. Jany mižvolna pačynajuć hučać kudy bolš značna, čym prosta niejkija mierkavańni, raskidanyja na šmatlikich staronkach inetu.
Tak što nie biarusia sudzić ab adkazach. Dziakuj i toje, što prahučali pytańni. Dumajecca, što heta budzie praciahvacca dalej.. Kandrusievič budzie padtrymlivać svaju reputacyju adkrytaha dla srodkaŭ infarmacyi čałavieka. Pry hetym i dalej naŭrad jon skaža niešta takoje niezvyčajnaje. Buduć tyja ž akruhłyja adkazy ŭ styli “i našym, i vašym”.. Ale ž buduć hučać pytańni, praz jaho buduć jany hučać. I my nikoli moža nie daviedajemsia, ci rabiŭ jon heta asensavana, ci jon mižvolna staŭ takim svajho rodu pryładam u rukach Božych.
Ale jak ščaślivyja tyja, kaho Boh abraŭ u jakaści pryładu Svajho!
Mnie, jak pravasłaŭnamu, tolki chaciełasia b, kab z toj ža adkrytaściu vystupali i pravasłaŭnyja hierarchi. Moža chto ź episkapaŭ advažycca na hetkaju ž on-lajn kanferencyju? Znoŭ ža paŭtaraju, niachaj navat buduć nia takija ŭžo značnyja adkazy, ale dajcie ž nam zadać pytańni. Samo pytańnie daje nakirunak i daje nadzieju. Mnie zdajecca, što miortvaja supolnaść nie taja, jakaja razryvajecca ad unutranych niedachopaŭ, chvarobaŭ ci navat parokaŭ. Kali hučyć pytańnie, praciahvajecca žyćcio. Kali pytańniaŭ niama, to jak tam usio nie vyhladaje łahodna – heta śmierć. Kali mianie tut pytajuć, što heta ja tak pryviazaŭsia da pravasłaŭja (pry čym kankretnamu sučasnamu pravasłaŭju), ja mahu tak i adkazać – mianie šmat što nie zadavalniaje, šmat što navat pryvodzić u adčaj, ale ja čuju, što pytańni hučać, hučać dastatkova, kab heta było biassprečna dla carkoŭnaha čałavieka.
Ale, na žal, čamuści ličycca, što hetyja pytańni, sam fakt ich isnavańnia moža “spakusić”, “adšturchnuć” i hetak dalej…
A mnie zdajecca, što jak raz naadvarot. Niachaj hučać pytańni! Moža ad hetaha stracicca šmat iluzij, ale zatoje budzie biassprečna – pierad nami chvory, ale žyvy čałaviek, a nie źniešnie ŭpryhožany, ale miortvy trup.
Ciapier čytajuć
Paśla ŭltymatumu Zialenskaha retranślatary adklučyli? Apošnija dni rasijskija bieśpiłotniki nie nakiroŭvajucca ŭzdoŭž biełaruska-ŭkrainskaj miažy9
Kamientary