Pra heta napisaŭ u svaim fejsbuku historyk Dzianis Lisiejčykaŭ.
«Takoje adčuvańnie, što mahiła małaviadomaja, — adznačaje Lisiejčykaŭ. — Napeŭna, daśledčykaŭ źbivaŭ z pantałyku pravasłaŭny kryž i nadpis «Daškievič» biez paznačeńnia imia (a moža nichto i nie šukaŭ?). Ale heta adzinaje pachavańnie asoby z proźviščam Daškievič u masivie mahiłaŭ 1950-ch-1960-ch (heta paćviardžaje i kniha-apisańnie Kalvaryjskaha niekropala kanca 1990-ch). Pobač - niekalki pachavańniaŭ Daškievičaŭ-katalikoŭ».


U kamientarach pad pastom ludzi ŭžo arhanizujucca, kab vyrabić novuju čytelnuju tablicu na mahiłu zamiest staroj, napaŭściortaj.

Leŭ Daškievič (1882—1957) — biełaruski fotamastak, navukoviec, vynachodnik, publicyst, piedahoh. Aŭtar unikalnych fota, na jakich adlustravanyja Biełaruś i biełarusy toj niaprostaj histaryčnaj epochi.
Naprykład, jon zrabiŭ voś hety partret Kupały (1923):

Byli ŭ jaho zdymki i mastackija, i pobytavyja:
U Nacyjanalnym histaryčnym muziei hetymi dniami idzie vystava, pryśviečanaja 135-hodździu Daškieviča.
Kamientary