Pa Tałačynščynie prakaciłasia chvala maładziovych samazabojstvaŭ. U Kochanavie ŭčora pachavali navučenku 9‑j klasy, što kinułasia pad hruzavy ciahnik.
A pazaŭčora ŭ Tałačynie — dziaŭčynu‑cyhanku, jakaja paviesiłasia paśla pabojaŭ, naniesienych baćkam.
U apošnim vypadku, paśla śmierci, jak śćviardžajuć miascovyja žychary, čynoŭniki nabavili joj ažno čatyry hady.
Pamierłuju Natallu Tumarevič dobra pamiataje supracoŭnica 1‑j Tałačynskaj biblijateki Alena Mańkoŭskaja.
Kaža, dziaŭčyna čaściakom prychodziła siudy nie tolki pačytać, ale j pahavaryć, advieści dušu.
Hod tamu ŭ Tałačynie zakryli pačatkovuju škołu dla cyhanskaj dyjaspary, jakaja ŭklučaje ŭ sabie bolš za 700 čałaviek. Padstava — niby, adsutnaść srodkaŭ. Junyja cyhaniaty akazalisia faktyčna kinutymi na vulicu. Što ŭskosna paćvierdziŭ dyrektar treciaj škoły Ŭładzimier Zavadzki. Mienavita ŭ joj musiła b vučycca i Nataša Tumarevič.
«Sa słoŭ baćki, jon nie žadaŭ, kab dačka vučyłasia, — paviedamiŭ Uładzimir Michajłavič. — U jaje nie było nijakich dakumentaŭ, jana nie prapisanaja, medyčnaj kartki paślarodavaj niama. Źviestak pra isnavańnie hetaha dzicia ŭ mikrarajonie nidzie nie było…»
A my vam kazali: «nie dumajcie, što heta kapiejki»! Stali viadomyja źviestki, kolki padachodnaha biełarusy Litvy pieraličyli roznym hramadskim strukturam17
Kamientary