Siarhiej Bałachonaŭ. Z unutranych vojskaŭ

 Z unutranych vojskaŭ

Pryjaždžaj, mama!

Adnaho chłopca, jaki tolki-tolki pajšoŭ u armiju, słužba dobra dadzieła, nibyta sapraŭdnaha “dzieda”, dla jakoha čas ciahniecca marudniej, čym dla “ducha”. Mały, adnak, nia byŭ jašče navat “ducham”, a adno “zapacham” i znachodziŭsia da prysiahi ŭ karancinie, zasvojvajučy kurs maładoha bajca. Jaho pryhniatała ŭsio – ad ranišniaha kryku dniavalnaha “Rota, padjom!” da ściobak siaržantaŭ-“čarapoŭ” dy ŭbohaj ježy, ad jakoj pušyła vantroby dy pačynałasia piakotka. Za hety čas sałdacik vielmi palubiŭ svaju mamu, paličyŭšy svaje pavodziny na cyvilli za niasłušnyja. I jak niejmavierna radasnaha śviata jon čakaŭ dnia prysiahi, na jakuju, jon viedaŭ, źjaždžajucca baćki, blizkija i siabry maładych žaŭnieraŭ. Ale nadzieja na pryjezd matuli była vielmi kvołaja. Tady chłopiec uziaŭ arkuš papiery i napisaŭ maci list, u jakim, miž inšaha, było takoje: “Miłaja mama, pryjaždžaj abaviazkova ka mnie na prysiahu, bo jeśli ty nie pryjedzieš, mianie nazaŭtra adpraviać vajavać u Čačeniju…” List z takoj “navinoju” da mamy nie dajšoŭ, patrapiŭšy ŭ ruki admysłovaha adździełu, jaki nie biaź śmiechu raskručvaŭ małoha nakont infarmacyi, vykładzienaj u liście. A mama da sałdacika pryjechała…

Paciešnik

U siaržanckaj vučebcy byŭ adzin kursancik, jakomu nia nadta było kamu pisać listy, chacia j karcieła, kali ŭsie navokał pisali. Adnojčy jon navažyŭsia-taki ŭziacca za asadku i kavałak papiery, kab adpisać svajoj znajomaj ci siabroŭcy (jon i sam dakładna nia viedaŭ, chto taja dzieŭčyna dla jaho). Uračysta chłopiec vyvieŭ amal pryhožym počyrkam: “Pryvitańnie!”. Adnak, pastaviŭšy kličnik, jon raptam ściamiŭ, što straciŭ usialakuju achvotu da listavańnia. Apisvać ciažkaści kursanckaj słužby jamu nie chaciełasia dyj nie mahłosia. Pakruciŭšy papierčynu, chłopiec ukłaŭ jaje ŭ kapertu dy adpraviŭ na adras toj dziaŭčyny. Hetkaja “aperacyja” zdałasia jamu duža paciešnaj. Adrasatka dobra acaniła armiejski humar i prysłała adkaz: “Dziakuj!”

Fotka

Adzin malec, pierapoŭnieny ramantyčnymi iluzijami, pajšoŭšy ŭ vojska, časta pryhadvaŭ svaju dziaŭčynu. Jana bačyłasia jamu biełym aniołkam na tle siniutkaha nieba, jakoje pachła mihdałami. Jon rašuča spračaŭsia ź inšymi sałdatami, ad jakich tolki i čuvać było: usie baby — kurvy. “Moža, vašy i kurvy, ale tolki nie maja łastaŭka lohkakryłaja”. Niejak, pišučy svajoj ptušačcy list, jon paprasiŭ jaje: “Miłaja, pryšli mnie, kali łaska, tvaju fotku. Mnie tak chočacca bačyć toje, čaho ja nia baču ciapier, zajzdrościačy tym, chto maje takuju mažlivaść, taječka”. Na jahonuju prośbu lubańka vysłała fatahrafiju svajoj pochvy. Na advarotnym baku stajaŭ nadpis: “Słužy j nie tužy!”

Žartački

Dva daŭnija siabry listavalisia paŭtara hoda, pakul adzin ź ich słužyŭ u vojsku. Viarnuŭšysia na cyville, toj nie zastaŭ družbaka ŭdoma, bo jaho, jak i naležała, užo paśpieli nia tolki pryzvać, ale i zabrać u desant. Listavańnie ŭznaviłasia. “Dziembiel”, vyrašyŭšy trochi paśmiacharyć, na ŭsich kapertach padpisvaŭsia žanočymi imionami. Jon viedaŭ, što listy ad dziaŭčat uskryvajucca admysłovym čynam: nadryvajecca kutočak kaperty, kaperta nadzimajecca, kładziecca na šyju “ducha”, i “čerap” ci “dzied” chłopaje pa joj dałońniu. Kali chłapok z hetaha atrymajecca hučny, značyć, dziaŭčyna, što piša, sapraŭdy kachaje svajho sałdata. Maładomu žaŭnieru vielmi nie padabałasia lišni raz atrymlivać pa šyi, ale jon nia vielmi kryŭdavaŭ na svajho “dziembielnutaha” siabra, jakomu, byvała, listy ŭskryvali j humovaj dubinkaj, jak u specnazie.

Siarhiej Bałachonaŭ