«Трусік ДжоДжо» — гэта трагікамедыя пра хлопчыка Джоджо Бэцлера з «Гітлерюгенда», які марыць трапіць на вайну.
Няўклюдны 10-гадовы нямецкі хлопчык ДжоДжо, які страціў бацьку, спрабуе знайсці сваё месца ў свеце. Аднагодкі кпяць з яго, а мама мяркуе, што дзіця само сабе выдумляе праблемы. А хлопчык хоча мець бацьку і пачынае мець зносіны з уяўным іншым — Адольфам Гітлерам, які зусім не падобны да знаёмага ўсім фюрара Трэцяга рэйха.
«Я даўно так не смяяўся з нацыстаў і Гітлера, — піша ў сябе ў фэйсбуку журналіст Дзмітры Гурневіч. — Там ад кожнай сцэны з Адольфам можна ляжаць покатам. А потым ДжоДжо адкрывае, што ў іхнай кватэры хаваецца габрэйская дзяўчына. І тут ён пачынае разумець, што гэта… такія самыя людзі, хаця дзяўчынка і страшыць яго па прыколе, што габрэі спяць як кажаны, дагары нагамі. Але гэтае адкрыццё адбываецца не так банальна, як я тут пішу. Гэта трэба ўбачыць.
Гэта фільм пра тое, як мозг людзей ператвараюць у мякіну, як людзі прымаюць за догму тое, з чаго варта парагатаць. «Адзін мой сябра сустрэў рускіх і яны яго з'елі» - кажа адна з гераіняў фільму. «Мы тут тыдзень таму злавілі ў лесе габрэя і я скажу табе пад сакрэтам, што ён нічым не адрозніваўся ад нас. Не разумею, з чаго ўся гэтая шура-бура», — кажа ДжоДжо іншы сябручок з «Гітлерюгенда». Тое, як зроблены гэты фільм, гратэск і трагікамедыя — на маю думку, адзін з вельмі добрых спосабаў расказваць дзецям ва ўзросце маіх пра важныя рэчы.
У фільме ёсць тэма і для дарослых. Пра тое, які смешны насамрэч фанатызм, калі паглядзець на яго з боку, — піша Гурневіч.
«Табе толькі 10 гадоў, ты не павінен думаць пра вайну і палітыку. Дзеці павінны лазіць па дрэвах і падаць з іх, — кажа хлопчыку мама, калі той пераконвае яе, што фюрар пераможа ў вайне. — Жыццё — гэта дар, трэба яго цаніць. Трэба танцаваць, каб паказаць Богу, як мы ўдзячныя яму за жыццё».
Рэжысёр Тайка Уайціці (Новая Зеландыя), вытворчасць ЗША, 2019.
Цяпер чытаюць
Былы міністр культуры Руслан Чарнецкі знайшоў сабе падпрацоўку9
Каментары