Генадзь Сагановіч напісаў новую кнігу. Гэтым разам не па старажытнай гісторыі
Новая кніга вядомага гісторыка Генадзя Сагановіча прысвечаная асобе Міколы Прашковіча (1932-1983) — беларускага літаратуразнаўцы, крытыка і перакладчыка, які ўвайшоў у гісторыю таксама як адзін з удзельнікаў беларускага культурніцкага дысідэнцтва 1960—1970‑х гадоў.
Сам Генадзь Сагановіч прэзентаваў сваю працу коратка:
«Выйшла нарэшце кніга, напісаць якую лічыў сваім маральным абавязкам».
Мікола Прашковіч нарадзіўся ў 1932 годзе ў вёсцы Гарадзішча Бярэзінскага раёна.
Паходзіў з сялянскай сям’і. Спачатку вучыўся на філалагічным факультэце БДУ на рускай філалогіі, але пазней перавёўся на беларускае аддзяленне, якое скончыў у 1957 годзе. Пасля гэтага некалькі гадоў працаваў настаўнікам у вясковых школах, дзе выкладаў мовы і літаратуру. Затым працягнуў навуковую дзейнасць — вучыўся ў аспірантуры Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы, а пасля стаў там навуковым супрацоўнікам.
У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, прысвечаную творчасці Сімяона Полацкага.
Яго артыкулы і выступленні часта былі вострымі і выклікалі шырокія дыскусіі ў грамадстве. Апублікаваная ў 1965 годзе ў часопісе «Полымя» рэцэнзія на кнігу Аляксандра Коршунава пра Афанасія Філіповіча прывяла да сур’ёзных спрэчак у навуковых колах і нават стала падставай для абмеркавання ў Акадэміі навук пытанняў беларускай гісторыі і дзяржаўнасці. Супраць Прашковіча выступіў сумнавядомы Лаўрэнцій Абэцэдарскі са сваімі паплечнікамі.
Прашковіч меў блізкія кантакты з беларускімі і ўкраінскімі патрыятычна настроенымі дзеячамі, падтрымліваў іх, у тым ліку матэрыяльна, у цяжкія часы. У тым ліку ён падтрымліваў сувязі з Ларысай Геніюш, неаднаразова ездзіў да яе ў Зэльву, яна таксама часта згадвала яго ў сваіх лістах.
У 1970‑я гады Прашковіч апынуўся пад ціскам савецкіх спецслужбаў. У выніку ў 1974 годзе яго звольнілі з Акадэміі навук па абвінавачанні ў нацыяналізме. Пэўны час ён не меў працы, пасля займаў розныя нізкакваліфікаваныя пасады.
З-за праблем са здароўем у 1982 годзе спыніў працу. Трагічна загінуў падчас пажару ў роднай вёсцы.
Арсень Ліс, мемуары: «Група Прашковіча» і справа беларускіх нацыяналістаў. Частка 2
Арсень Ліс, мемуары: Пад негалосным апякунствам спецслужбаў. Частка 1
Арсень Ліс, мемуары. «Акадэмічны асяродак». Частка 3
Хроніка дэмакратычнай апазіцыі Беларусі: 1956—1988
Міхась Чарняўскі: Як адзін аднаго пазнавалі? Слухалі, хто гаворыць па-беларуску
Памёр ідэолаг лукашэнкаўскай гісторыі Беларусі — магілёўскі выкладчык Якаў Трашчанок
Цяпер чытаюць
Як склаўся лёс інтэрнацыянальных дзяцей, якіх выхоўвалі ў Жодзіне ў першым у Беларусі дзіцячым доме сямейнага тыпу?5
Каментары
[Зрэдагавана]