лісты ў рэдакцыю
Замежжа больш паважае нас, чым мы самі сябе!
На тым тыдні па тэлевізіі паказвалі жалобную цырымонію па ахвярах авіякатастрофы, што адбылася ў Нямеччыне. Над трыбунай луналі нямецкі, расейскі й бел-чырвона-белы сьцягі.
Праз пару дзён жонка набыла на кірмашы дзіцячыя майтачкі польскае вытворчасьці. На пакунку былі надпісы па-польску, па-расейску, па-ўкраінску й па-беларуску. Пры кожным перакладзе намаляваны маленькі сьцяжок. Ля нашага – бел-чырвона-белы. Праўда, слова “шкарпэткі” ў тэксьце напісанае праз расейскае “и”, але гэта толькі дадае экзотыкі, бо ў астатнім мова вельмі добрая.
А нашы “праізвадзіцелі” друкуюць на абгортцы суцэльна расейшчыну. Замежжа больш паважае нас, чым мы самі сябе!
Як выправіць сытуацыю? Чаму б ТБМ не заснаваць які мэдаль “За беларускую мову” ды не ўзнагароджваць прадпрыемствы, што ёю карыстаюцца? Глядзіш, зьявіцца той мэдаль на этыкетцы, разам зь іншымі, з розных кірмашоў.
Таксама замест перапіскі зь міністэрствамі ТБМаўцы маглі б самі рабіць добрыя пераклады на беларускую мову, каб не было ляпаў, і дасылаць кіраўніцтву прадпрыемстваў.
Руслан Равяка, Баранавічы
Як габрэяў падстаўляюць
У Беларусі ўлады здаўна падстаўлялі габрэяў пад удар, даручаючы ім працу, якой грэбавалі самі. 300—400 гадоў таму габрэям здавалі ў арэнду царкоўную маёмасьць. Вядома, гнеў вернікаў кіраваўся перш-наперш на габрэяў-арандатараў, а не на паноў-уладароў.
У савецкія часы, калі ішла барацьба зь сіяністамі ды “нацдэмамі”, частку адказнасьці перакладалі на выкрывальнікаў зь габрэйскімі прозьвішчамі. Да вайны “нацыяналістаў” ганілі Вольфсан, Бранштэйн, пасьля вайны – слынны дасьледчык гісторыі старажытнага Рыму Гілер Ліўшыц ды многія іншыя.
У студзеньскім нумары “Нёману” за 1973 г. побач зь пісанінай Уладзімера Бегуна, які, кажуць, у шасьцікутных сьняжынках бачыў сіянісцкую прапаганду, “нечакана” былі надрукаваныя вершы Хаіма Мальцінскага ў перакладзе з ідыш – для раўнавагі. Пра гэта з абурэньнем згадвае ў сваіх успамінах Уладзімер Мехаў.
Гісторыя паўтараецца. Адкрываю апошні нумар ужо “закасьцянелага” “Нёману” і ў сьпісе аўтараў побач з Росьцікавым, Скобелевым раптам бачу Нардштэйна і Мадзіеўскага. Абодва цяпер жывуць у Нямеччыне. Міхаіл Нардштэйн у Менску доўгі час рэдагаваў габрэйскую газэту “Авив-Вясна”, дзе даваў адлуп і Росьцікаву, і іншым славянафілам зь юдафобскім адценьнем. Утылізавалі, значыць, і Нардштэйна.
Нядаўна новы рэдактар “Крыніцы” ў інтэрвію для радыё “Свабода” паабяцаў надрукаваць Ройзмана ды таго ж Мехава – замест розных там сяброў ПЭН-клюбу...
Падстаўляюць звычайна тых, хто аслаблены ўнутранымі звадкамі. Калі ўжо беларускія габрэі аб’яднаюцца ды стануць суб’ектамі ўласнай гісторыі?
Вольф Рубінчык, Менск
Цяпер чытаюць
Героя тэлефонных зліваў палкоўніка Кісяля, які заклікаў калечыць дэманстрантаў, раптоўна апусцілі на раённы ўзровень11
Каментары