Žurnalist pabyvaŭ u baćkoŭ kiraŭnika telekanału ANT Ryhora Kisiala.
Viosku Zdudzičy, što ŭ Śvietłahorskim rajonie Homielskaj vobłasci, u litaralnym sensie možna nazvać «kuźniciej kadrov». U hetaj vioscy naradziŭsia i vyras były staršynia KDB Ściapan Sucharenka. Akurat nasuprać jahonaj chaty žyvuć baćki hienieralnaha dyrektara ANT Ryhora Kisiala.
— Prachodźcie, prachodźcie, — adhaniaje ad mianie sabačku Maryja Vasiljeŭna, maci dyrektara telekampanii. — A niachaj jaho kački…
Kački, darečy, chodziać pa dvary pobač, i jany absalutna raŭnadušna staviacca jak da sabaki, tak i da mianie. Krychu dalej paśviacca dźvie kazy.
— Raniej była karova, ale dva hady tamu, kali my z baćkam zachvareli, pradali jaje, — raspaviadaje haspadynia. — Zdaroŭje ŭžo nie toje, kab trymać. A tak kury, kački jość, kupili voś dźvie kozački, kab małako było. U vioscy zusim mała karoŭ zastałosia. Usie dzieci z našaj vioski vyvučylisia dy paraźjazdžalisia. Niama kamu dapamahać. Zastalisia tolki tyja, chto boŭtajecca tut dy vypić šukaje.
— Ja ich «bičami», «śmiećciem» nazyvaju, — uklučajecca ŭ razmovu baćka, Leanid Andrejevič. — Ich nidzie nie biaruć na pracu, i jany nikomu nie patrebny. Im, kab i znajšli pracu, dyk nie pracavali b. Raniej, pamiataju, za šeść kiłamietraŭ haniali karoŭ pasvić na dobry vyhan. A zaraz vakoł kałhasnaha dvara miesca chapaje, a pasvić niama kamu. Pryvoziać ludziej z «ełtepe», i tyja ceły dzień karoŭ dahladajuć.
Maryja Vasiljeŭna raskazvaje, što pracavała i ŭ kałhasie, i paštaljonam, i sanitarkaj na FAPie. Leanid Andrejevič usio žyćcio pryśviaciŭ miechanizatarstvu. Hramat, padziak, miedaloŭ — usich nie pierahledziš. Zaraz baćki Ryhora Kisiala na dvaich atrymlivajuć bolš za paŭmiljona rubloŭ i na žyćcio nie skardziacca. Kažuć: «Usiaho chapaje. Dy i dzieci dapamahajuć».
— Ryhor u nas — samy starejšy, — praśviatlaje mianie Maryja Vasiljeŭna. — A ŭsiaho ŭ našaj siam'i dva syny i dźvie dački. Małodšy syn pracuje namiesnikam hałoŭnaha inžyniera na pradpryjemstvie «Chimvałakno», adna dačka pracuje na mytni, małodšaja — u Mahilovie, u haziecie «Mohilevskije viedomosti», dzie Ryhor u svoj čas byŭ redaktaram.
— Ci dobra vučylisia? — pytajusia ŭ maich surazmoŭcaŭ.
— Nam nikoli nie davodziłasia za ich čyrvanieć. Škoła ŭ nas za aharodam, choć i vaśmihadovaja, ale dziaciej było šmat: pa dva kłasy, vučylisia ŭ dźvie źmieny. Dzieci nie kuryli, nie pili, babki mnie zaŭsiody kazali: «Dziakuj tabie, Mańka, za dzietak». Zdarałasia, što Ryhor i Lonik u pałovu siomaha padymalisia, kab niešta pa haspadarcy dapamahčy. Ustanuć ranieńka, i pakul ja im jesci pryhatuju, parydlujuć bulbačku. Pryjduć sa škoły — i taksama ŭ aharod. Heta ž vioska… Kasili, arali, u baćki na kambajnie byli pamočnikami. Sa Ściopam Sucharenkam siabravali, jaki taksama z pracavitaj siam'i. Jaho baćka i maci taksama pracavali z ranku i da poźniaha viečara. Damy ž praz darožku.
— Kali Ryhor trochi vybiŭsia ŭ ludzi, nie zabyŭ pra svaju rodnuju škołu, — dadaje Leanid Andrejevič. — Padaryŭ škole kampjuter.
— A paśla škoły Ryhor vyrašyŭ pastupać na žurnalistyku, — uspaminaje Maryja Vasiljeŭna. — Paŭtara bała nie dabraŭ. Pajšoŭ na rabotu, papracavaŭ u Śvietłahorsku, a na nastupny hod zrabiŭ druhuju sprobu. I znoŭ nie vyjšła pastupić. Adpraviŭsia ŭ vučylišča «chimikaŭ», skončyŭ jaho na vydatna, i ŭžo z treciaha razu adoleŭ toj fakultet. Uparty byŭ.
Na 3‑m kursie Ryhor Kisiel ažaniŭsia na svajoj adnakursnicy Śviatłanie. Viasielle zhulali ŭ vioscy, kali jašče byli studentami, naradziłasia dačka Alenka.
— Śviatłana takaja razumnica, što pašukać treba, — u adzin hołas kažuć baćki. — A za razumnaj žonkaj i z mužyka moža čałaviek atrymacca (navat Leanid Andrejevič z hetym zhadžajecca. — Aŭt.). Ich dačka ŭžo vyjšła zamuž, syn jašče niežanaty. A ŭvohule, u nas užo i praŭnuki jość.
— Ci hladzicie vy ANT? — krychu pieravodžu našu razmovu ŭ inšuju płyń.
— Baćka pastajanna hladzić naviny.
— A sieryjały?
— Ćfu na ich, — adkrytym tekstam aburajecca Leanid Andrejevič. — Ja i synu kažu: «Što vy robicie, navošta vam hetyja sieryjały, hety durdom? Mienš davajcie hetaj paskudnaj rekłamy». Piščać, kryčać, płačuć… Adkazvaje: «A što zrobiš? Rekłama — heta hrošy, a biez hrošaj telekanał nie moža isnavać».
— Ci časta pryjazdžaje syn? — cikaŭlusia na razvitańnie ŭ baćkoŭ Ryhora Kisiala.
— Redka, stolki ž pracy ŭ Minsku. Na hadzinku zavitaje dy i nazad u Minsk. Apošni raz pryjazdžaŭ 5 červienia na moj dzień naradžeńnia. Jon zaŭsiody pryjazdžaje ŭ hety dzień. Baćki — heta ž śviatoje. Jakuju pasadu ty ni zajmaŭ by…
Kamientary