Maci Dźmitryja Kanavałava: Nie žadaju ni z kim razmaŭlać
Achovu z kvatery baćkoŭ rasstralanaha za terakt u mietro Kanavałava źniali.
— Chto vy?
— Ja ź Jeŭraradyjo
— Ja nie žadaju ni z kim razmaŭlać, svabodny. Možacie być svabodny, — jak prysud hołasam sudździ abviaščaje Ludmiła Kanavałava. Maci rasstralanaha za terakt u minskim mietro Dźmitryja Kanavałava pracuje ŭ dziciačym sadku.Na pracu, a
Razmaŭlać admaŭlajecca i baćka Kanavałava. Jon adčyniaje kvateru, ale jak tolki daviedvajecca, chto pryjšoŭ, adrazu hučna zachłopvaje dźviery pierad nosam.
Achovy kala domu Kanavałavych taksama užo niama. Bolš havarkim, miakka kažučy, akazvajecca susied zboku.
«Kali hetych malcaŭ zabili… vielmi chutka źniali hetuju tak zvanuju achovu.Ja cikaviŭsia: heta achova ci hałosnaja śležka? Bo hałosnaja śležka heta jašče i cisk na psichiku. Kali
Časam kala doma dziažuryła mašyna, časam achova była pieššu. Jak pisałasia raniej, baćkoŭ Kanavałava supravadžali navat na prahułku z sabakam.
«Treba ŭ kramu pa pradukty, sadžajuć u mašynu, pajechali», — paćviardžaje heta i susied.Ź niekatorymi achoŭnikami, jon kaža, dobra kantačyŭ, pierahavorvaŭsia praz vakno, davaŭ zapalić.
«Razmaŭlaŭ ź imi letam praz vakno. Ja kłasiku słuchaŭ. A jany pytali, ci jość niešta viesialejšaje. Ja skačaŭ ź interneta, jak ža ž jana nazyvajecca.? „Och rano, vstajot ochrana“. I syhraŭ im. Nu im spadabałasia. Adzin sa svaim sotavym padyšoŭ bližej da vakna i zapisaŭ sabie».
Achova prychodziła ranicaj i sychodziła ŭviečary, raspaviadaje susied. Byvała, i biez mašyny prychodzili pad daždžom, tady chavalisia na hanku kala padjezda ci prasilisia ŭ padjezd.
«Skardzilisia, što ŭ ich zarobak mały. Ja piensiju svaju im pryblizna nazyvaŭ. Nie moh zrazumieć, ci ŭzbrojenyja jany. Letam adzin pačaŭ pieraapranacca na łavačcy, i było bačna, što kabura nie pustaja».
U kvatery Kanavałavych vielmi cicha. Susiedzi kažuć, što starejšy syn užo źjechaŭ i naviedvajecca nie časta. Baćki ž ni z kim z susiedziaŭ nie kantaktujuć.
«Kali sutyknusia ŭ padjeździe, pavitajusia. Žonka moža jašče na niejkuju niejtralnuju temu abmianiacca frazami: nakštałt, padjezd daŭno nie miali, ci čaho vaš sabaka chramaje?A z vami, žurnalistami, jany nie stanuć kantaktavać. Jak kažuć, pamahaj boh. Znajomić vas ja nie budu. Ja nie ŭ takich ź imi stasunkach».
Uvachod u padvał, dzie Kanavałaŭ rabiŭ vybuchoŭku znachodzicca, pobač z padjezdam. Na pytańnie, što tam ciapier, paśla suda, susied adrazu uzhadvaje:
«O_o! Tut uvohule takoje było. Padvały čyścili, numaravali
Zaadno i prybrali śviatło, jakoje ludzi sami praviali, časam svavolna. Ciapier u sutareńniach ciomna.
Spuskajemsia ŭniz. Saraj Kanavałava znachodzicca amal u samym kancy kalidora. Akazvajecca, jon draŭlany i vielmi maleńki. I… nie začynieny. Unutry saraja niama ničoha, akramia nievialikaha stała.
«U jaho sarajčyk — źbitaja z došak budka. Mietry dva šyrynioj. Ścieny draŭlanyja, navat ščyliny byli. Užo sami ludzi hetyja ščyliny niečym zašyvali».
U hetaj budačcy miesiacami, niezaŭvažna dla susiedziaŭ, jakija zachoŭvajuć pobač zakatki z hurkami i pamidorami, niezaŭvažna dla baćkoŭ i brata Kanavałaŭ varyŭ vybuchoŭku, jakoj padarvaŭ minskaje mietro.
Na ścienach u padvale sapraŭdy «niejkija łozunhi ź niehatyŭnaj acenkaj situacyi», jak i kaža susied. Na stoli vypalenaja nazva hurta «Łakrymoza».
Kamientary