Aciapleńnie. Vy nie pajšli na «Dažynki»? Tady jany iduć da vas

SOS! My zamiarzajem. My zamiarzajem katory dzień! Z-za «Dažynak», ujavicie sabie. Dzie tyja «Dažynki» byli — za 100 kiłamietraŭ ad nas, u Žłobinie, a mierźniem zaraz my. Tamu što. Tamu što było tak. 

U našym miłym domie hod idzie kapitalny ramont (terminy nie parušany, nie, jon budzie praciahvacca da 30.12.2013). Rabočyja sumlenna pracavali na našym abjekcie, pakul u Žłobinie nie zdarylisia raptam «Dažynki». I raptam, u žniŭni, našy ŭsie rabočyja źnikli z našaha abjektu. Jakraz jany pavinny byli mianiać nam radyjatary. 

My pajšli da načalstva ŭ strukturu ŽEK-KŽREUP-KŽEU-ŽRET.

Z pytańniem: «Ludzi dobryja! Choład ža sabačy, ha? Kali nam radyjatary buduć mianiać? Dzie naohuł rabaciahi?». Kiraŭnictva nam paviedamiła (pa sakretu), što «usie siły, rabočyja i hrašovyja, kinuty na «Dažynki», paciarpicie, «Dažynki» skončacca — i ŭ vas praciahniecca kapitalny ramont». Tut ciarpicie-nie ciarpicie — ničoha nie zrobiš. 1, 2, 3 kastryčnika pa haradskich kvaterach pajšło hulać ciapło.

Tolki ŭ nas truby-radyjatary maŭčali, nie bulkali.

My naściarožana prysłuchoŭvalisia — moža, choć niešta zašumić u radyjatary? Nie. Zaciataje maŭčańnie. «Zašumieła! Zašumieła niešta ŭ radyjatary!», — radasna zakryčaŭ mały z susiedniaha pakoju, dzie nios vartu kala batarei.

My pabiehli i prykleili čatyry pary vušej da toj truby. Nie. Heta nie vada. Nie ciopłaja vada, i navat nie chałodnaja. Heta susied źvierchu niešta mucić. Napeŭna, taksama siadzić usioj siamjoj la radyjataraŭ, prykłaŭšy vušy, i, šapočučy tymi vušami, čakaje dobruju viestku. 

Telefanavańni ŭ KŽREUP-ŽEU-ŽRET-ŽKCH nie davali plonu. Tam ničoha nie viedali.

Napeŭna, napiaredadni ŭsich kamunalnych načalnikaŭ zvolnili z pracy, a na ich miescy pasadzili inšapłaniecian, jakija nie ŭ kursie, što takoje aciapleńnie — u ich tam na Tralfamadory niama zimy. Napeŭna, pa toj ža pryčynie adklučyli nam i haračuju vadu. Čamu adklučyli, chto adklučyŭ — u KŽREP-ŽES-KŽUP-KREUT nichto nie viedaŭ. Tralfamadorcy, što ad ich čakać! U ich tam, na ich Radzimie, nie vady, nie ciapła, ni choładu niama. 

Nam skazali ŭčora rabaciahi tak. U žniŭni, jašče pakul nie było «Dažynak», rabočyja vyrašyli ŭ našym padvale źmianić niejkuju «sistemu» aciapleńnia — staruju na novuju, sučasnuju. Dla hetaj mety jany staruju «sistemu» vyrazali i vykinuli. A novuju nie pastavili, tamu što pačalisia raptam «Dažynki».

I taksama raptam pačalisia chałady, i raptam va ŭsim horadzie ŭklučyli aciapleńnie, a nam nie mahli ŭklučyć, tamu što niama ŭ našym domie «sistemy». Što ž budzie zaraz? 

Nie viedaju, jak patłumačyła by nam kiraŭnictva ŽREUP-KŽRET-ŽEU (bo tam pakul nie ŭ kursie, tralfamadorcy zachapili ŽES), ale rabaciahi patłumačyli tak: treba uziać staruju «sistemu», jakuju jany vyrazali i vykinuli, i pryvaryć nazad. Bo novuju pryładžvać niama času — ludzi ž mierznuć! Nu a potym užo, jak pačnucca biełyja muchi — tady možna budzie źlić vadu z «sistemy», nienadoŭha, moža, na tydzień jaki, na dva, i pastavić nam novuju sučasnuju «sistemu». 

Ale siońnia rabaciahi nie mohuć i staruju pryvaryć. Tamu što jany zaniatyja inšymi spravami. A zaŭtra subota. Šabat. Pracavać nielha. Trapiš u piekła, dzie buduć ciabie čerci hreć dzień i noč. 

A my pacierpim. Ja viedaju, čamu tak zdaryłasia. Ty možaš vyvieści siabie ź sistemy, ale heta nie značyć, što sistema zabudzie na ciabie. Ty možaš nie ŭdzielničać u «Dažynkach», ale «Dažynki» sami pryjduć u tvoj dom. 

Kali ŭsie žychary Homielskaj vobłaści ŭ adzinym paryvie ŭdzielničali ŭ «Dažynkach» (małacili, kasili, vazili zbožža, inšyja ŭdzielničali tam u subotnikach — farbavali, budavali, kiravali, inšyja — pradavali, śpiavali, inšyja — pisali, fatahrafavali, niešta nabyvali)

naš dom (piensijaniery i my) samaŭchiliŭsia ad Hałoŭnaha śviata krainy. Siadzieli sabie pa chatach, navat televizar nie ŭklučali, nie radavalisia razam z narodam. Ach vy! 

Karaciej, jak pryjšoŭ naš dom na šlubny bal nie ŭ šlubnaj vopratcy, to vykinuli nas vonki, i tam byŭ płač i skryhat zuboŭ. Kali raniej ja sušyła zuby, daviedaŭšysia, što znajomyja žychary Homiela (sa ŭsich dziaržaŭnych struktur) pajechali na «Dažynki» pracavać na subotnikach, ci pradavać niešta, ci śpiavać i tancavać, to zaraz u mianie zub na zub nie traplaje. 

Voś tak maja złaradnaść była pakaranaja. 

PS. U nas usie hatova! Tolki što skazali rabaciahi. Maŭlaŭ, staruju «sistemu» pryvaryli nazad. Ale nam, kažuć rabaciahi, ŽEU (KŽRET-ŽSPK-KŽUP) zahadaŭ, kab vam nie padklučali aciapleńnie. 

U KŽREUP (ŽES-ŽEK-KŽRUP) nam adkazali tak:

«My nie viedajem, čamu niama aciapleńnia, my da vašaha domu nakiravali svaich santechnikaŭ, a vašy santechniki prahnali našych santechnikaŭ, skazali, što sami zapuściać aciapleńnie. A vašy santechniki sami nie majuć prava zapuskać aciapleńnie». A «našy» santechniki skazali nam, što «brešuć jany! Jany nam skazali da 15-ha nie ŭklučać vam nijakaha aciapleńnia».

Pakazalna zakruciŭšy hałavu chustkaj, apranuŭšy na siabie dźvie zimovyja kurtki, ja vyjšła z padjezda, stała pierad budaŭnikami jak maŭklivaja statuja i skazała: «Ja zamierzła». A jany pahladzieli ździŭlena i prapanavali: «Nu i što! Idzi da nas u vahončyk pahrejsia!».

Dalej praciahvaju pisać hety tekst z budaŭničaha vahončyka, prycisnuŭšysia bokam da buržujki. Ale ŭ čatyry hadziny ŭ budaŭnikoŭ skončycca pracoŭny dzień, i što ja budu tady rabić? Siadu ŭ ciopły ciahnik i pajedu ŭ bieły śviet, naprykład, u Žłobin. 

Voś tak my płacim za toje, što praihnaravali «Dažynki». Što nie pili, nie pieli i nie viesialilisia.

I adziny naš ŭniosak u «Dažynki» ŭziaty z nas nie pa dobraj našaj voli. Ale što ty zrobiš? Heta hałoŭnaje śviata krainy! I jaho treba padtrymlivać, choć čym. Zaŭsiody treba niešta achviaravać dla Radzimy. «Što ty zrabiŭ dla Radzimy? Što, u vas pytajem, u vas, žychary domu № 21?!» — Tolki toje, što mahli — achviaravali svaim aciapleńniem. I jašče pacierpim. U ziamlanki pojdziem! Ale «Dažynki» nie pakiniem biez svajho ŭniosku! Jak i «Dažynki» nie pakinuć nas.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0