U mianie nikoli nie składvalisia adnosiny z ukraincami. Miakka kažučy, nie składvalisia. Tak vychodziła, što ja ź imi piersanalna nie moh dačyniacca, zachoŭvajučy psichiku zdarovaj bolej za 5 chvilin. Pry hetym ja vielmi pavažaŭ ukraincaŭ ahułam. Jak nacyju. Z ruskimi situacyja była roŭna advarotnaj. U mianie z ruskimi byli u 9 vypadkach z 10 cudoŭnyja adnosiny, pry hetym ja zaŭsiody razumieŭ paradoks. Paradoks zaklučaŭsia ŭ tym, što nacyja ichnaja była zaŭsiody bolšaj za sumu svaich častak. Bolšaj i strašniejšaj. Ja heta razumieŭ. Adnačasova z tym mnie nikoli nie prychodziła ŭ hałavu nazyvać ukraincaŭ bratami (im, zaŭvažu, taksama), a kali ruskija leźli z braterskimi abdymkami, ja niejak zusim nie chacieŭ płacić uzajemnaściu. Była ŭ hetaj brackaj vakchanalii niejkaja kampanienta na styku parnuchi (u jakoj ja nikoli, jak čałaviek hidlivy, nie maryŭ udzielničać navat padčas pubiertatu) i ŭschodniaha bazaru, ad jakoha ja prosta varjacieju.
Što datyčyć ukraincaŭ, to mnie, dla pačatku, nie padabałasia ukrainskaja mova. Voś prosta nie padabałasia, i ŭsio. Hetaja zavočnaja nieluboŭ, jak zvyčajna i adbyvajecca, źnikła tady, kali ja jaje (ukrainskuju movu), ułasna kažučy, pačuŭ. Kali ja pajechaŭ va Ukrainu i pabačyŭ maładych dziaŭčat, chłopcaŭ, mam, tat, babul i dziadul. I pačuŭ ich cudoŭnuju movu, na jakoj jany svaracca, miracca, vyrašajuć, što kupić u kramie ci chvalać svaich dzietak.
Ale pieršaha lubimaha mnoju ŭkrainca ja sustreŭ (što samo saboj śmiešna) u Tunisie. Heta byŭ (i jość) najcudoŭniejšy, najdabrejšy, najdušeŭniejšy chłopiec Andrej ź Ivana-Franoŭska: na vyhlad padobny da maładoha, viasiołaha, sytaha i łahodnaha Žana Reno. Ja jaho za cialesnuju vałasataść nazyvaŭ «machnatkam», a jon mianie za tahačasnuju patłataść — «patłatkam». Jon razmaŭlaŭ pa-ŭkrainsku, ja pa-biełarusku. Razam my stavili na miesca ruskich turystaŭ (jakija ŭ Afrycy aburalisiai z pryčyny adsutnaści ruskaj muzyki), buchali, zaharali. Ach.
Paśla adbyłosia šmat jašče čaho i zaviaršyłasia Majdanam-Danbasam, za jakimi ja, hłytajučy kamiak u horle, naziraŭ amal hod. I ja ubačyŭ ukraincaŭ. I ja paznajomiŭsia z ukraincami. Z usialakimi roznymi, vielmi mnie darahimi. Z adnymi ja šmat razmaŭlaju i zaraz, za inšymi padhladaju niby praz zamočnuju adtulinu — praź Jutub. Čytaju pra ich, čuju pra ich. Baču, što jany kažuć pra biełarusaŭ na svaich forumach i ja razumieju: voś ludzi ź jakimi ja dumaju niejak padobna. Niejak sinchronna.
Takoha niama na ruskich forumach. Tam, dzie skrepy, dzie słavianski śviet. Tam niejkaje, ja baču, braterstva? Tolki pa-rusku. Tam ruskaje braterstva pamiž słavianami. Pamiž usimi, ale ruskaje. U kahości jany vyklikajuć tojesnyja pačućci. Ja bačyŭ takich ludziej. Na pytańnie: «Što takoje braterstva pamiž biełarusami i ruskimi?» — mnie adkazvali — «Heta — kali ja lublu ŭsich ruskich».
Heta mianie nie natchniaje. Natchniaje inšy sposab uzajemadačynieńniaŭ, jakomu ja staŭ śviedkam. Heta ŭzajemaspačuvańnie, uzajemnaja vietlivaść i ŭzajemapavaha. Heta kali ty ŭkrainiec, a ja biełarus. Kali ty razmaŭlaješ sa mnoj, siedziačy na afrykanskim/biełaruskim/ukrainskim piasočku pa-ŭkrainsku, a ja z taboj pa-biełarusku. I my adzin adnaho razumiejem i nam niama sensu vyśviatlać, jakaja z našych moŭ ad jakoj utvaryłasia, nakolki tryvałyja ŭ nas skrepy. My i tak viedajem, što takoje dobra, a što takoje kiepska. Nam niama čaho dzialić i niama ŭ čym adzin adnaho paprakać. Kali «Žyvie Biełaruś!» i «Słava Ukrainie!». My razam śpiajem na stadyjonie pieśni, jakija nikoli nie zmožam śpieć z ruskimi. Dy i ź litoŭcami, na žal, «nikohda my nie budiem braťjami, ni po Vitovtasu, ni po Alhierdasu».
Kamientary