Ja čakaju. Mianie papiaredzili. Ja całuju znutry tvaju skroń. Ty navokał mianie, ja ŭ siaredzinie. Ja — źmiaja ŭ tvaim čerapie, koń. Novyja vieršy Viery Burłak i Viktara Žybula.
* * *
Učora ci pazaŭčora —
nia pamiataju ŭžo kali —
mnie zdaŭsia chałodnym moj horad.
Ja ŭziaŭ — i jaho spaliŭ.
U hurbach jahonaha popiełu
ciapier mnie ŭtulna j ciopła.
* * *
Kali było mnie try hady —
ja braŭ z nalotu harady.
A z tych časoŭ, jak pastaleŭ,
nijak nie zavajuju chleŭ.
CIAŽKI VYPADAK
Adnojčy mnie zdałosia,
što ad mianie ničoha nie zastałosia.
I nie było ŭ kaho zapytacca:
«A što ž ad mianie pavinna zastacca?»
* * *
Dumaŭ: zaraz prylacić natchnieńnie,
a jano prypiorłasia na mylicach.
Atrymać chacieŭ zadavalnieńnie,
a zadavalnieńnia nie atrymlivajecca.
* * *
Jość ludzi blizkija,
a jość i prosta niedalokija.
Ale najhorš —
kali dva ŭ adnym.
* * *
Ja praciahnuŭ ruku dapamohi,
a mnie ŭ adkaz praciahnuli nohi.
* * *
Zapuścili my rakietu.
Byŭ Suśviet — niama Suśvietu…
ČAMU Ja VEHIETARYJANIEC
Ja S A M
M Ja S A
MANAVIERŠ
Rečaisnaściu tut i nia pachnie…
■
| Dyskarnia «Naša Niva». Džeci. Phantom of the literature | |
| Viera «Džeci» Burłak — deklamacyja Dźmitry Dźmitryjeŭ — ideja, režysura, padbor muzyčnaha supravadžeńnia, mantaž Jahor Majorčyk — zapis Natalla Pavalajeva — dyzajn | |
LETAPISNAJE
Ja čakaju. Mianie papiaredzili.
Ja całuju znutry tvaju skroń.
Ty navokał mianie, ja ŭ siaredzinie.
Ja — źmiaja ŭ tvaim čerapie, koń.
* * *
Jana viedała, čym usio skončycca.
Ramantyčnyja kazačniki pišuć manu.
Jana pamyłasia, apranułasia, zapluščyła vočy
I pakłałasia ŭ trunu.
I pryjšoŭ Hoład. I pryjšła Smaha.
Zachaciełasia «Prymy». Zachaciełasia kańjaku.
I pryjšli dzieci: «Ma, tabie błaha?»
A muž uśmichnuŭsia i pacisnuŭ ruku.
U jaho za śpinaj daŭno byli kryły,
Z nahavicy raz‑poraz vyziraŭ bieły kraj…
I jany žyli jašče doŭha i miła,
I jon štonočy vadziŭ jaje ŭ raj.
* * *
Navošta mnie majo žyćcio biaz Słova,
Kali Jano i jość majo žyćcio?
Vaźmi žyćcio. Pakiń mnie tolki Słova.
Jaho ja budu miortvaja kazać.
* * *
Jany adjaždžali pa alfabecie
I pa hodzie naradžeńnia.
Hetyja paśladoŭnaści supadali.
Apošnim źjechaŭ samy małodšy na «ja».
■
Ciapier čytajuć
«Nas u hrupie było 240. U pałonie — siamiora. Astatnija dvuchsotyja». Andrej ź Viciebska, toj samy čałaviek-adkryvačka staŭ adnym ź siami ščaśliŭcaŭ1
Kamientary