Uraziła tyrada pałatnika Zdanoviča pra toje, što z‑za amataraŭ taraškievicy siarod biełarusaŭ chodzić strašennaja chvaroba ‑‑ žach pierad rodnaj movaj. Cikava jak jaje lečać? Feljeton Lolika Uškina.
Uraziła tyrada pałatnika Zdanoviča pra toje, što z‑za amataraŭ taraškievicy siarod biełarusaŭ chodzić strašennaja chvaroba ‑‑ žach pierad rodnaj movaj. Cikava jak jaje lečać?
***
Majo načnoje dziažurstva ŭ psychijatryčnym adździaleńni padychodziła da kanca. Zvyčajnaje dziažurstva. Paru vyklikaŭ tych, za kim sočać inšaplanecianie, i adzin ‑‑ da pensijanera, jaki pajechaŭ na telenavinach i vyrašyŭ, što jon «małodšańki», pastajanna paŭtarajučy: "Tata, a čamu hety blin chałodny?".
Raptam telefon na stale niečakana pačaŭ kiłbasicca i zvanić.
‑‑ Alo, heta psychijatryčnaje adździaleńnie? — spytaŭ ustryvožany mužčyna.
‑ Tak, ‑‑ dziełavita adkazaŭ ja. ‑‑ Što zdaryłasia?
‑‑ Chutčej pryjaždžajcie. U našaha siabry niejki psychoz. Jon usiaho baicca!
‑‑ Chto taki? Apišycie prymiety chvaroby.
‑‑ Značycca, zavuć Alaksiej. 18 hadoŭ. Biespracoŭny. Nu, jak heta možna apisać: jamu stanovicca vielmi strašna, asabliva, kali ź im niechta havoryć, abo jon sam havoryć…
U mianie adrazu pačaŭsia mazhavy šturm nakont mahčymaha dyjahnazu. Zdajecca, što heta byŭ nie enurez. Tady što?
‑‑ Kali łaska, pračytajcie jamu niešta ź biełaruskaj klasyki. Naprykład, «Chłopčyk i lotčyk», abo napiejcie niešta z repiertuaru «Pieśniaroŭ».
U słuchaŭcy było čutna jak surazmoŭca sprabuje praharłanić niešta na matyŭ «Kasiŭ Jaś…».
Adrazu vušy reznuŭ žudasny jenk. Heta byŭ hołas inšaha čałavieka, vidavočna nie vykanaŭcy.
‑‑ Doktar, doktar, ‑‑ znoŭ na suviazi byŭ raniejšy surazmoŭca. ‑‑ Loša zdajecca całkam šyzanuŭsia.
Na hety momant u mianie ŭžo nie było sumnievaŭ nakont virusu, jaki padčapiŭ Loša. Typovy vypadak moŭnaj fobii.
Praź piać chvilin naša «chutkaja» lacieła da pacyjenta, pužajučy amataraŭ rankavaha apachmiełu mihałkaj i syrenaj.
Moŭnaja fobija, ‑‑ dumaŭ ja darohaj. Strašennaja chvaroba . Pieranosčyki ‑‑ mikraskapičnaja apazycyja, jakaja kaža pra nieabchodnaść viartańnia da klasyčnaha pravapisu. U vyniku ŭ zvyčajnaha biełarusa pačynajecca žach pierad biełaruskaj movaj. Kali jon čuje jaje, abo navat sam havaryć, u jaho ŭźnikajuć žachlivyja fantazii.
Maje dumki pierarvaŭ šafior: «Pryjechali, doktar».
Ja chucieńka padniaŭsia pa leśvicy. Pasiarod pakoju siadzieŭ maładzion i hladzieŭ na mianie. U jaho vačach byŭ napisany žach.
‑‑ Chau a ju? ‑‑ spytaŭ ja . (Z chvorymi na moŭnuju fobiju treba razmaŭlać na niejkaj zamiežnaj movie kab jany nie pačuli rodnuju movu ‑‑ pryčynu žachaŭ).
‑‑ Doktar, u mianie a‑a‑a‑a —atam. Mnie strašna. Ja bajusia.
Pryčynaj prystupu fobii byli słovy «u mianie», «ja bajusia» i h. d.
‑‑ Inhliš, pliz, ‑‑ patrabavaŭ ja.
Loša zrazumieŭ, što anhielskaja nie vyklikaje ŭ jaho spazmaŭ: Okej! Chełp mi! Chiełp mi, ser!
‑‑ Aj chełp ju. Ju hou very hud klinika naŭ, — zvyčajna ŭ takich sytuacyjach lepš izalavać chvoraha na niejki čas kab ź jaho pamiaci źnikła zhadka pra isnavańnie klasyčnaha pravapisu.
‑‑ Aj du it. O, doktar, senk ju!
Ale štości mianie ŭ im naściarožyła. Ja dastaŭ zahadzia padrychtavanyja kartki.
‑‑ Ryd it, pliz. — i pakazaŭ jamu kartku z nadpisam «Diamond»
‑‑ «Dzimon», ‑‑ nia ŭbačyŭšy padvochu pračytaŭ pacyjent. U jaho vymaŭleńni jaŭna čułasia biełaruskaje dziekańnie. I nie vyklikała prypadku. Pierada mnoju byŭ symulant, jaki vyrašyŭ «zakasić» ad vojska, prykinuŭšysia achviaraj moŭnaj fobii.
Zastavałasia tolki pračytać jamu instrukcyju pra toje, što «kasić» ‑‑ drenna, a vojska ‑‑ sakralny abaviazak biełarusa, tym bolš, kali na dvary takaja napružanaja mižnarodnaja abstanoŭka… Hora‑psych tupa kivaŭ hałavoju.
Kali ja sychodziŭ to pačuŭ jak Loša kazaŭ siabruku: «Ja ž havaryŭ, davaj pa šyzafrenii kasić, kštałtu ja ‑‑ nacyjanalnaja biblijateka. A ty ŭsio «moŭnaja fobija», «moŭnaja fobija». Šyza ‑‑ heta byŭ by viarniak! U mianie brat kasiŭ. Ech, ty!»
Ja pajechaŭ spać. Majo dziažurstva skončyłasia.
Ciapier čytajuć
«Lena 20 rubloŭ» uziałasia za staroje: znakamitaja machlarka znoŭ razvodzić davierlivych biełarusaŭ3
Kamientary