Prakoł z rekłamaj nie pieraškodziŭ hurtu Ihara Varaškieviča sabrać poŭnuju «Kazu».
Prakoł z rekłamaj nie pieraškodziŭ hurtu Ihara Varaškieviča sabrać poŭnuju «Kazu».
Napiaredadni kancertu «Kramy» panavała lohkaja nieŭpeŭnienaść za los napaŭnieńnia kancertnaj zali «Minsk». Sprava ŭ tym, što za tydzień da kancertu afišy hurta pazaklejvali novymi. Nieabyjakavyja internaŭty arhanizavali dobraachvotnuju rekłamnuju akcyju, raźmiaściŭšy na svaich błohach infarmacyju pra kancert. Mahčyma dapamahło heta, a najchutčej toje, što «Kramy» daŭno nie było na vialikich placoŭkach u Minsku i prychilniki jaje začakalisia, ale pierad samym pačatkam u zali zastałosia nie vielmi i šmat volnych miescaŭ. Pastarałasia i hramadskaja kampanija «Budźma» — infarmacyjny dy ŭvohule sponsar kancertu.
Ihar Varaškievič nie prymusiŭ svaich prychilnikaŭ doŭha čakać — kancert pačaŭsia ź niazvykłaj piedantyčnaściu. «Mein Vaterland, auf Wiedersehen» — «Krama» pačała vialiki solny kancert z raźvitańnia. Karystajučysia momantam, ahladaju publiku. Vielmi šmat stałych ludziej — dziadźki z doŭhimi sivymi vałasami, žančyny pieradpiensijnaha ŭzrostu. Mikałaj Aruciunaŭ viedaŭ, što kazaŭ ŭ intervju Tut.by pra rok-n-roł, jak muzyku 40-hadovych i starej. Byli ŭ vialikaj kolkaści i maładyja ludzi, navat dzieci (na plačach u baćkoŭ).
«Usio žyćcio — dziŭny son» — liłosia sa sceny. I ŭ heta achvotna vieryłasia, hledziačy na publiku, jakaja pasłuchmiana siadzieła ŭ kresłach, niby pryjšła na kancert kłasičnaj muzyki.
U zali byli rodnyja Varaškieviča. Pieršaj svajoj žoncy jon pryśviaciŭ «Budź razam z nami», maci, jakaja naradziłasia ŭ Homieli, naturalna, — «Homielski vals». Jak napamin pra studenckuju maładość, prahrymieŭ «Kamiendant». Pieśni pra kachańnie — dźvie «Stefki», a kali być ščyrym, to pieršaja, praniali da chrybta. Uspomnilisia takija dalokija, jak padajecca ciapier, dzievianostyja, kali ja sa ździŭleńniem adkryvaŭ dla siabie našu muzyku, i hetaje adkryćcio mahutnaj chvalaj zmyvała-znosiła staryja maje zachapleńni, pieravažna rasijskija.
«A zaraz my vierniemsia ŭ SSSR, ale nie treba bajacca, bo heta budzie tolki stary mulcik i pa-biełarusku: baju-baj, nie kładzisia ty na kraj!» — pastrašyŭ i adrazu ž supakoiŭ zalu Ihar Varaškievič.
Pierad vychadam na scenu svajho siabra i kalehi Mikałaja Aruciunava Varaškievič vykanaŭ «Chavajsia ŭ bulbu», aŭtarytetna zajaviŭšy sa sceny, što «ŭsio tolki pačynajecca, jak kažuć pa TB».
Pieršyja tancy kala sceny pačalisia ź pieršymi ž akordami «Chvory na rok-n-roł». Na scenu vyjšaŭ «siabra moj Viarenič Lonik». A za im i Aruciunaŭ. Lider rasijskaha «Funky Soul» zrabiŭ anons: zaraz buduć dźvie pieśni «Rolling Stone», dźvie «Lynyrd Skynyrd» i dźvie kampazicyi hurta, jaki abjadnoŭvaje dva pieršych hurta i robić heta pa-biełarusku — «Kramy». Pry hetym Aruciunaŭ kateharyčna zajaviŭ, što dźvie apošnija pieśni budzie śpiavać taksama jon i na movie.
I tut pačałosia! Kali raniej advažnych na ŭsiu zalu było niekalki čałaviek, i tančyli jany pieravažna na bałkonach, to ciapier adryvałasia ci nie pałova prysutnych. Achoŭnik kala sceny, jaki sprabavaŭ viartać ludziej u kresły, źmiryŭsia. Na scenu jon hladzieŭ z padkreślenaj abyjakavaściu, na publiku — ź lohkaj pahardaj. Karaciej, prafiesijanał.
Aruciunaŭ śpiavaŭ pa-biełarusku nie horš za Puhača z «J:mors». I zala dziačyła jamu apładysmientami i zadavolenymi vokličami. «Vypi sa mnoj da dna» śpiavali choram i stojačy, pad narodnuju «ukraina-biełaruska-rasijskuju pra chłopca» («Biažy, biažy, chłopiec») tančyli ŭsie — i stary i małady, palityki i pravaabaroncy, kabiety balzakaŭskaha ŭzrostu i zusim maładzieńkija dziaŭčaty. Navat surjozny dziadziečka ŭ strohim harnitury pad halštukam.
«My rastapili taki lod hetaj aficyjnaj pabudovy! Ciažka tut pracavać» — pryznaŭsia lider «Kramy».
Muzyki źnikli za kulisami, ale słuchačy byli nastojlivyja. Na bis prahučaŭ «Padaje doždž».
«Parvali zalu!» — vyhuknuŭ z ščaślivaj uśmieškaj palityk Alaksiej Janukievič. I dadaŭ: ««Krama» — naša mama!»
Kamientary